Categorie archief: Tv-serie

De Oorsprong – wat vooraf ging aan de Reiziger-serie

ballon-gabaldonOf nee, eigenlijk is het iets ouds. De Reiziger-serie bestaat namelijk al sinds 1991. De reden dat ik het nu pas tegenkwam is omdat er een kort verhaal voorafgaand aan de serie is uitgebracht. Waarschijnlijk om het verhaal opnieuw onder de aandacht te brengen onder het lezende publiek. oorsprongDe Oorspong vertelt het verhaal van de jonge Jamie Fraser, die na het overlijden van zijn vader wordt herenigd met zijn oude vriend Ian Murray. Beiden hebben hun eigen redenen om niet snel naar Schotland terug te keren en besluiten het geluk voorlopig ergens anders te zoeken.

De Reiziger-serie is opnieuw in de belangstelling geraakt sinds hij op Netflix te zien is onder de naam Outlander. De eerste twee seizoenen zijn bijzonder goed ontvangen, waarna ook seizoen 3 en 4 uitgebracht zijn. In Nederland zijn deze voorlopig nog niet te zien maar in de tussentijd is de boekenreeks een prachtig alternatief.

Je moet er wel iets meer geduld voor hebben, de boeken zijn bijzonder uitgebreid en lopen hier en daar bijna over van details, maar ik vind ze toch de moeite waard.
Ik ben nu bijna aan het einde van boek 3 (De Verre Kust) en tja, oké, de gebeurtenissen grenzen soms aan het onwaarschijnlijke en er wordt bijzonder veel aandacht besteedt aan het amoureuze  samenzijn van de twee hoofdpersonen, maar toch blijft het me boeien. Ik wil weten hoe het verder gaat.
Dus op naar boek 4 en dan maar zien hoe lang ik het nog volhoud. 😉

Meer interesse in de serie op dvd? Ook die is te leen bij de bibliotheek. Reserveer ‘m hier. 

Een buitenechtelijke relatie

theaffairDe serie lijkt te beginnen met de perikelen van een doorsnee New Yorks gezin. Noah is een leraar met schrijversambitie. Zijn vrouw Helen runt een boetiek en heeft steenrijke ouders. Het echtpaar heeft, iets minder doorsnee, vier kinderen, die ze in de auto proberen te krijgen voor hun jaarlijkse vakantie op het schiereiland Montauk, waar de ouders van Helen wonen.

Eenmaal op Montauk lunchen ze in een diner, waar ze worden geholpen door Alison. Een worstelende aspirant-schrijver en een serveerster, daar heb je je affaire al denk je dan en lijkt het verhaal een groot cliché te worden. Totdat halverwege de eerste aflevering het perspectief verschuift naar Alison en je in haar verhaal terecht komt. Zij is getrouwd met Cole en beiden worstelen met het verdriet om hun vierjarig zoontje dat twee jaar eerder omgekomen is.

Beide vertellingen worden omlijst met scènes van een vrijwillig verhoor door een rechercheur die niet gelooft dat de dood van iemand op het schiereiland een ongeluk is. Wie dat is blijft lang onduidelijk.

Al snel ben je gevangen in het verhaal van een buitenechtelijke relatie, waarin je je afvraagt waar de waarheid ligt en hoe alles in elkaar steekt door het wisselend perspectief met telkens een andere beleving van dezelfde gebeurtenissen. Bovendien wordt er gespeeld met de chronologie van de gebeurtenissen. Alles bij elkaar een fascinerende serie.

Wat de serie helemaal een feest maakt zijn de voortreffelijke acteurs, Dominic West en Ruth Wilson, waarbij vooral die laatste indruk maakt. Haar spel van kinderlijke onschuld tot ondragelijk verlies laat een verpletterende indruk achter. Je sympathie schuift bijna ongemerkt naar Alison vooral door haar versie van dezelfde gebeurtenissen, maar tegelijk vraag je je af of zij wel waarachtig is.

Een enorme aanrader deze serie met slechts twee aanmerkingen. Het seizoen eindigt met een cliffhanger, dus moet je wachten op deel 2 voor het vervolg. En de billen van Dominic West, hoe welgevormd ook, krijg je als man wel heel vaak te zien.

Even wat trivia:
Ruth Wilson speelde in Luther de seriemoordenares die Idris Elba om haar vingers wond. Dezelfde Idris Elba die als Stringer Bell in The Wire het leven van Jimmy McNulty zuur maakte, een rol van Dominic West. Blijkt ook nog de schoonvader van Noah, een bestseller-auteur die weinig opheeft met zijn schoonzoon, dezelfde John Doman te zijn die als William Rawls weinig op had met McNulty. Maakt niks uit voor het kijken naar de serie, maar leuk is het wel voor de serievreter.

Een geïsoleerd dorp en een romp

trappedUit IJsland komt deze uitstekende Scandi-noir. Als een grote ferry uit Denemarken aanlegt in de haven van het afgelegen dorp Seydisfjördur, wordt door een visser een romp uit het water gevist. Politie-inspecteur Andri legt de link met de ferry. Het schip wordt aan de ketting gelegd en hier begint het onderzoek naar de moord op een onbekende man.
Andri, gespeeld door Ólafur Darri Ólafsson, is een (teddy-)beer van een kerel met een woeste baard, een zwaar gemoed en een melancholieke  oogopslag. Een man waar ik een enorm zwak voor kreeg.

Terwijl Andri probeert de passagiers aan boord te houden raast een sneeuwstorm over het land waardoor het dorp onbereikbaar is voor de buitenwereld. Zonder versterking uit Reykjavik probeert Andri de moord op te lossen samen met zijn twee assistenten. Hinrika ontpopt zich als een prima politievrouw met een groot hart en de licht onnozele Asgeir blijkt zo nu en dan zeer waardevol.

Met de storm worden de problemen voor Andri nog groter als er in het ingeslapen dorp veel meer aan de hand blijkt te zijn. Achter een brand uit 2008 in een oude visfabriek, zit meer dan toentertijd werd gedacht. Bovendien is het niet pluis op de ferry.

Regisseur Baltasar Kormákur (Everest) blijft je verrassen met wendingen en fileert de kleine gemeenschap als een pas gevangen kabeljauw. De korte dagen en lange nachten, het opgesloten zitten in het ijskoude Seydisfjördur en de uitstekende acteurs maken het sfeervolle verhaal een aanrader voor iedere thrillerliefhebber.

Favoriete begintitels tv-series

Als je met een tv-serie begint, is de begintitel de binnenkomer. Een goede begintitel met intrigerende, duistere of vrolijke beelden zet de toon van wat je te wachten staat.
Hoe goed de begintitel ook is, meestal begint het grote doorspoelen van de begintitels bij aflevering drie. Gewoon, omdat je het deuntje niet meer kunt aanhoren.  Zoiets als Bohemian Rapsody, of eigenlijk alles van Queen.
Hieronder mijn favoriete begintitels, in willekeurige volgorde. Heb je aanvullingen, dan hoor ik het graag!

Six Feet Under
De formidabele Thomas Newman heeft o.a. de soundtrack van Spectre en Road to Perdition geschreven. Zijn begintune voor Six Feet Under hoor ik nog regelmatig in mijn hoofd.


The Bridge
Hollow Talk van Choir of Young Believers heb ik geen enkele keer doorgespoeld omdat het je meteen in de sfeer van de serie brengt en het een fascinerend nummer blijft.


Game of Thrones
Heerlijk bombastisch en met elk nieuw seizoen weer nieuwe steden of nederzettingen in het bijbehorende clipje. Brengt je meteen in een fantasy-stemming.

True Blood
Beelden en muziek zetten je in Bon Temps, Louisiana, waar het niet pluis is. Let vooral op de man in de schommelstoel met zijn lach van “Ik een rare man? Kijk toch hoe vriendelijk ik lach”.

Dexter
Ik weet niet hoe Dexter uiteindelijk afloopt, maar heb het lang volgehouden. De begintitels niet, hoe goed ze ook zijn. Met 1.40” duren ze wel wat lang. Maar al het gesnij in fruit en vlees geeft goed aan wat je te wachten staat.


The Walking Dead
Onsmakelijkste tv-serie aller tijden. De zombies zijn niet zo snel en komen bij bosjes om het “leven”. De begintitels van deze horrorserie huiveren al lekker.


Mad Men
Veel cooler krijg je ze niet, het lekkere korte beginfilmpje van deze serie is moderne retro. Helaas kon ik de hoofdpersoon, Don Draper, niet uitstaan, dus ben blijven hangen na 1 seizoen.


Orphan Black
Zo moet het ongeveer zijn als je met een hallucinerende paddenstoel in je mik naar een natuurdocumentaire van David Attenborough kijkt.

House of Cards
Jazzy timelapse als kennismaking met de grote manipulator Frank Underwood. Goed gedaan, maar door zijn lengte voorbestemd om doorgespoeld te worden.


Twin Peaks
Moeder van alle begintitels. De serie van David Lynch laat zijn ware gezicht niet zien in de begintitel. Twin Peaks oogt als een idyllisch houthakkersstadje ergens in de VS. Maar schijn bedriegt, het kwaad sluipt de huiskamer binnen onder de mooie muziek van Angelo Badalamenti.

Briljant en verslaafd

Modern medicine had to start somewhere staat er op de hoes. In deze serie is dat The Knickerbocker Hospital. The Knick in de volksmond.
De eerste aflevering begint niet aan de operatietafel, maar in een opiumkit waar dokter John W. Thackery vaak de nachten doorbrengt. Dit begin zet meteen de toon voor deze magnifieke serie.

Het verhaal speelt in de beginjaren van de 20e eeuw in New York. The Knick verkeert voortdurend in financiële problemen doordat rijke inwoners uit de wijk trekken naar elders. Grootste troef van het ziekenhuis is Thackary, een rol van de altijd voortreffelijke Clive Owen. Thack is een briljant chirurg met een enorme experimenteerdrang, zowel in de operatiekamer als in zijn dagelijks leven. De roes van opium doorbreekt hij door cocaïne rechtstreeks in zijn aderen te spuiten.

De serie is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen. William Stewart Halsted, een innovatieve dokter met een cocaïne- en morfineverslaving, stond model voor Thackery. De zwarte dokter Algernon Edwards is gemodelleerd naar  Louis T. Wright, al startte deze zijn carrre 20 jaar nadat deze serie speelt.

Het ziekenhuis is een strijdtoneel. Een dagelijkse strijd om patiënten en lijken. Het virulente racisme waar Edwards mee te maken heeft. Zwarte patiënten die worden weggestuurd. De ondergeschikte rol van vrouwen. Het dagelijkse gevecht om patiënten te redden. Chantage, misdaad en volkswoede. Alles komt voorbij.

Regisseur Soderbergh brengt deze tijd tot leven in prachtige beelden, waarbij je soms de stank in de straten ruikt. De elektronische muziek van Cliff Martinez die in eerste instantie vervreemdend werkt, versterkt de sfeer van deze topserie.

We mogen ons gelukkig prijzen dat de medische kennis zo ver gekomen is, veel patiënten halen het eind van de aflevering niet. De plastische operatiescènes zijn niet geschikt voor een zwakke maag (laat de chips maar in de gangkast).

The Knick krijgt een 8.5 op IMDB.com.

De ene vermissing is de andere niet

Het is de gruwel van elke ouder, een kind dat vermist raakt. Wat is er gebeurd, leeft je kind nog, een nachtmerrie. Je moet daarom wel een beetje gestoord zijn als je twee tv-series en een speelfilm achter elkaar ziet over vermiste meisjes. Maar ja, alles voor onze bloglezers, zullen we maar zeggen.

silenceAllereerst de speelfilm The Silence (Das Letzte Schweigen). Voor liefhebbers van The Killing staat er op de hoes te lezen. Dat ben ik, maar Das Letzte Schweigen haalt dat niveau absoluut niet.

Uit de omschrijving in de catalogus: Een dertienjarig meisje verdwijnt spoorloos in een korenveld op het Duitse platteland en wordt vermoord teruggevonden op exact dezelfde plaats als waar 23 jaar eerder de elfjarige Pia werd verkracht en vermoord.
Het is wat lastig om de vinger op te leggen, maar zo gaandeweg de film werd mijn kijkplezier danig op de proef gesteld. Vreemde dialogen over kinderen,  betekenisvolle beelden van korenvelden en struiken die vooral potsierlijk aandoen, merkwaardige montage. Een acteur die én een tiener speelt en een eind dertiger met als enig onderscheid zijn haarlengte en hup, daar gaat de geloofwaardigheid van het verhaal de kliko in. Maar als melodramatische curiositeit heeft de film zeker waarde en misschien nog meer als je ideeën wilt opdoen voor de retro-inrichting van je kamer.

forgottenDan Les Oubliées of op z’n Engels Forgotten Girls. Rechercheur Christian Janvier doet al 15 jaar onderzoek naar zes ontvoerde meisjes van dezelfde leeftijd. Hij heeft zich zo vastgebeten in het onderzoek dat zijn relatie er onder lijdt en ook zijn gezondheid. Als er weer een meisje verdwijnt lijkt de zaak zich te openen. De grote kracht van de serie zit hem in de hoofdrolspeler, de charismatische Jacques Gamblin. Zijn schets van de verwarde rechercheur die zijn eigen weg gaat draagt het verhaal. Een verhaal dat zich traag ontvouwt en daardoor meer een psychologisch portret dan een detective is. Hij onderhoudt contact met alle ouders van de vermiste kinderen en die scènes dragen bij aan de sfeer van de serie. Elke ouder verwerkt een dergelijk drama op zijn eigen manier.
Door slaapgebrek en stress begint Janvier te lijden aan geheugenverlies en hallucinaties waarin de slachtoffers aan hem verschijnen.  Uiteindelijk vindt hij een overeenkomst tussen les oubliées, al kun je je afvragen waarom hij dat niet jaren eerder heeft gezien. De bevredigende afrekening geeft alle ruimte aan je eigen wraakgevoelens. Ondanks de traagheid sleept Les Oubliées je mee door de sfeer, het goede acteren en de onconventionele manier van vertellen.

Het toetje eet je in de regel als laatste en in dit geval is dat The Missing. Als een gezin met autopech strandt in een Frans dorp verdwijnt het zoontje van Tony en Emily. Tien jaar later volgt Tony een spoor dat hem terugbrengt in het dorp. Tony zijn leven staat na de verdwijning stil. Het verlies van zijn zoon heeft hij niet een plaats kunnen geven, waar zijn ex-echtgenote Emily wel probeert verder te leven.

Acteur James Nesbitt speelt de rol van verbitterde vader zo sterk dat het net is alsof hij in zijn woede puntige tanden heeft gekregen. Net als Les Oubliées is de serie langzaam. De vertwijfeling en radeloosheid van beide ouders krijgt alle ruimte. Tel daar de goede bijrollen bij op en je hebt een hele sterke serie die je vooral te pakken krijgt door Tony. Zijn vasthoudendheid maakt dat je zo nu en dan weg wilt kijken, maar kan je een vader die zijn kind kwijt is wel veroordelen?
Het einde lijkt te zinspelen op een tweede seizoen.

Van mij hoef je je natuurlijk niks aan te trekken, daarom hier de cijfers van IMDB:
The Silence 7.0
Fotgotten Girls 7.2
The Missing 8.1
Maak een keus en doe niet zoals ik. Drie vermissingen achter elkaar zorgt voor een beroerde nachtrust.

Broadchurch, verrassend tweede seizoen

Broadchurch
Broadchurch

Soms word je in het leven aangenaam verrast. Je wint ’s een tientje in de Staatsloterij. Er ligt zomaar een nieuw boek van je favoriete schrijver in de bieb. Je slaat op straat een hoek om en je loopt tegen iemand aan die je al veel te lang niet hebt gezien. Zoiets.

Het eerste seizoen van Broadchurch was zo’n aangename verrassing. Goed verhaal, spannend, bijtende humor, maar vooral ook een mooi portret van Broadchurch, een van de sterke punten van de serie. Een kleine gemeenschap dat volledig op zijn kop gezet wordt door de moord op een jongen. Daarnaast spat de chemie tussen de twee geweldige hoofdrolspelers van het scherm.

Olivia Colman en David Tennant pingpongen hun spitse dialogen, terwijl ze elkaar steeds meer leren waarderen. Tennant, die door insiders de beste Dr. Who allertijden wordt genoemd, kan in zijn lekker sappige Schotse accent dingen zeggen als: “You should stop taking those asshole-pills“. Vind ik erg leuk.

Maar de nog grotere verrassing zit in het tweede seizoen. Het afgeronde verhaal uit het eerste seizoen krijgt een onverwachte wending. Een heftige wending die alles meteen op scherp stelt en bovendien ruimte geeft voor nieuwe verhaallijnen. Daarmee is dit tweede seizoen zelfs nog sterker dan het eerste.

Op IMDB krijgt Broadchurch een 8,4, ik rond dat af naar boven. Veel beter krijg je niet te zien op tv of tablet.

Verontrustende tv-serie met Fifty Shades ster

The Fall
The Fall

Waarschuwing: deze tv-serie kruipt onder je huid en sluipt stiekem je dromen binnen*.

In Belfast loopt een man rond die het heeft voorzien op hoogopgeleide, jonge vrouwen.
Je weet al snel wie de dader is, psychiater (!) Paul Spector. Hoofdinspecteur Stella Gibson, een rol van Gillian Scully Anderson, wordt ingevlogen om de plaatselijke politie te assisteren.
Wat volgt is een psychologisch schaakspel tussen die twee, waarbij de dissociatieve geestesgesteldheid niet alleen voor Paul Spector geldt. Gibson zelf heeft ook de nodige problemen.

De Vlaamse regisseur Jakob Verbruggen heeft een ijzingwekkende serie gecreëerd in een eigenzinnig tempo met prachtige beelden. De slaapkamerscènes in het huis van Spector, die van bovenaf zijn gefilmd, maken een voyeur van je. Een bijzonder ongemakkelijk gevoel omdat je weet wat Spector verbergt. De spanning en de brille van Verbruggen maken van The Fall een must see voor elke doorgewinterde thrillerfan.

jdormanDe hoofdrolspelers zijn erg goed. Vooral Jamie Dornan als Paul Spector. Zijn gezinsleven, getrouwd met twee kinderen, dekt zijn ware aard toe. Met zijn zachte, bijna hypnotiserende stemgeluid zet hij zijn omgeving op het verkeerde been. Als alwetende kijker draagt het bij aan de verontrustende spanning die hij oproept. Zelf raad ik iedereen aan om deze serie eerst te kijken en daarna naar de verfilming van Fifty Shades of Grey te gaan. Zit je toch anders te kijken naar de sadomasochistische Grey. Inderdaad, een rol van Jamie Dornan.

* gebaseerd op eigen ervaringen

True detective, prachtige gruwel

True Detective
True Detective

De rituele moord op een prostituee zet meteen de toon in deze 8-delige thriller. Louisiana is het broeierige decor waarin detectives Rust en Marty in 1995 deze moordzaak proberen op te lossen.

Meer dan de gruwelen die zich ontvouwen in de loop van het spannende verhaal, is de relatie tussen deze tegenpolen de grote attractie.
Rust (Matthew McConaughey) is de welbespraakte cynicus met een pessimistische kijk op de mens. Marty (Woody Harrelson) de familieman met een dubbele moraal.

De moordzaak in 1995 wordt afgewisseld met het verhoor van beide mannen in 2007. Rust is dan allang niet meer bij de politie en de magere, kettingrokende inspecteur lijkt verworden tot een kettingrokende, alcoholische woonwagenbewoner. Marty heeft zijn eigen detectivebureau en lijkt ingehaald door zijn dubbele moraal. De mannen hebben elkaar jarenlang niet gezien maar onder de druk van het verhoor schemert een verbondenheid tussen de twee.

De spanning sluimert en broeit voortdurend en de beelden van een prachtig Louisiana suggereren een klamme hel vol corruptie en kindermisbruik. Niets ten nadele van de andere acteurs, integendeel, maar McConaughey is adembenemend als gekweld man met een missie. Net zo adembenemend als de serie zelf. Niet voor zwakke magen.

House of Cards, politieke horror

House of Cards
House of Cards

Een politieke satire is de tv-serie House of Cards niet te noemen ondanks de knipoogjes en terzijdes van whip Frank Underwood, gespeeld door de altijd formidabele Kevin Spacey.

Amusant zijn ze wel die knipoogjes en terzijdes, maar het lachen om Underwood vergaat je wel op den duur. Hij is een manipulerende politieke schaker die, in zijn hang naar macht, uiteindelijk de grens passeert tussen good and bad.

Underwood krijgt aan het begin van de serie een grote teleurstelling voor de kiezen. Hij zag zichzelf als de nieuwe minister van buitenlandse zaken, maar de kersverse president passeert hem voor deze functie. Hier begint Underwoods strijd in de achterkamers van het Witte Huis. Nietsontziend ondermijnt hij de posities van degenen die hem in de weg zitten met een strategie die je als kijker vaak pas later duidelijk wordt. Dat is een van de grote attracties van de serie. Hoe iemand met macht deze gebruikt en misbruikt niet voor the greater good maar om er zelf beter van te worden.

In die andere politieke serie, Borgen, speelt politieke overtuiging wel een rol bij al het gekonkel. Als House of Cards een kijkje geeft in de keuken van de Amerikaanse politiek, dan sla ik de maaltijd over. Maar met wat chips of doppinda’s onder handbereik is de serie een plezier om naar te kijken. Zelf prefereer ik Borgen omdat hierin mensen van vlees en boed rondlopen. In House of Cards lopen vooral mensen rond die vlees en bloed willen zien. Politieke horror.