Categorie archief: Tweede Wereldoorlog

Als we elkaar terugzien

Wie mijn blogs leest, weet ongetwijfeld dat ik een zwak heb voor verhalen over de Tweede Wereldoorlog. En jawel; ik heb er weer eentje gevonden!
Dit keer wel vanuit een compleet andere invalshoek. Als we elkaar terug zien speelt zich namelijk af in Amerika en gaat over Duitse krijgsgevangenen die daar op de suikerrietplantages  te werk gesteld werden.

Peter Dahler, krijgsgevangen genomen in een woestijn in Afrika, wordt tijdens het werken in het suikerrietveld tot over zijn oren verliefd op Margaret, de dochter van de plantage-eigenaar.  Het lukt ze om elkaar tijdens of na het werk te treffen en ze fantaseren voorzichtig over een toekomst samen. Maar een jong Amerikaans meisje met een Duitse krijgsgevangene… ze realiseren zich maar al te goed hoe ingewikkeld hun situatie is.

Dit is echter, zoals in veel romans over familiegeschiedenis, maar een onderdeel van het verhaal. Het tweede personage dat beschreven wordt is Emily, een jonge journaliste die een tijd lang een column over relaties schreef, tot deze wegens geldgebrek geschrapt werd. Daardoor zit ze nu thuis, met veel te veel vrije tijd en veel te weinig te doen. Tot er op een dag een pakket uit Duitsland wordt bezorgd; een schilderij van een vrouw die overduidelijk Emily’s pas overleden oma is, in haar jonge jaren. Op het kaartje dat er bij is staat: Ik heb je column gelezen en je hebt het mis. Je opa is altijd van je oma blijven houden, ze was de liefde van zijn leven.

Emily besluit in de geschiedenis van haar oma te duiken. Ze heeft haar opa nooit gekend omdat deze haar oma in de steek gelaten had, terwijl ze zwanger was. Samen met haar vader reist ze af naar Duitsland, in de hoop te ontdekken wie die mysterieuze man was die zoveel van haar oma gehouden zou hebben.

Een bijzonder verhaal. Ik geef toe dat het hier en daar nogal voorspelbaar is en op het einde gebeurt er ineens wel heel veel tegelijk, maar toch. Het is vooral een liefdevol boek. En dat mag ook wel eens.reserveer deze boeken

Advertenties

De laatste dans

delaatstedansLevensecht en boeiend. Een boek dat uitgelezen moet worden en zo heb ik ze het liefst. ‘De laatste dans’ van Sarra Manning heeft het allemaal. Verleden en heden, liefde en lust, oorlog en vrede, glamour en de ruwe kant van het bestaan. Een prachtige roman tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog.

De sticker op de zijkant van het boek geeft aan dat het in de categorie romantisch valt. Ik schrik een beetje als ik op bladzijde 54 opeens in een ‘vijftig tinten grijs’ situatie terecht kom. Maar het doet geen afbreuk aan het boek. Maakt het daardoor ook op een andere manier spannend. En dan het verhaal van de Rainbow Corner. Wie kent het nog? DE uitgaansgelegenheid voor Amerikaanse militairen in Londen, een soort Klein Amerika voor al die militairen die duizenden kilometers van huis waren. Na dit boek leeft het weer en denk je met weemoed terug aan alle mensen die daar gedanst hebben voordat ze in de oorlog in gingen en misschien niet weer terug keerden. Een laatste dans, de titel zegt het al.

De Engelse Sarra Manning is schrijfster en journalist. Ze schreef onder andere voor bladen als ELLE, Grazia en Red, maar ook voor The Guardian en Sunday Times Style. Als auteur is ze vooral bekend door de Fashionistas-serie voor tieners. Deze boeken werden naar het Nederlands vertaald onder de titel Supermodels.

Deze roman voor volwassenen smaakt voor mij naar meer. Geschikt voor een breed publiek staat in een recensie. En zo is het!

10 jaar oud en op de vlucht voor de nazi’s

janinaOorlogsboeken, het blijft me trekken.
Niet zo verwonderlijk dus dat mijn oog direct viel op dit boek met de pakkende titel Ren, Janina, ren! Een tienjarig joods meisje dat in haar eentje op de vlucht moet voor de nazi’s, het moet toch de nachtmerrie van iedere ouder zijn. Ik moest me echt inhouden, de verleiding was groot om meteen al op kantoor te beginnen met lezen want ik moest gewoon weten hoe zo’n jong kind in zo’n afschuwelijke situatie belandt.

Dit waargebeurde verhaal over de in Polen wonende familie Katz heeft een heerlijk vlotte schrijfstijl, je vliegt werkelijk door het boek. De inhoud heeft daar uiteraard ook mee te maken, want hoeveel ik ook al gelezen heb over de Tweede Wereldoorlog, de gruwelen die zich toen in het dagelijks leven afspeelden slaan me iedere keer weer met stomheid. Je kunt (en wilt) je er gewoon niets bij voorstellen.
Janina, de jongste dochter van de familie, wordt samen met haar moeder en oudere zus door de nazi’s naar het grote marktplein gedreven waar ze op transport gezet zullen worden naar vernietigingskamp Belzec. In de chaos die ontstaat tijdens deze samendrijving krijgt Janina’s moeder ineens een idee.

“Als ik het zeg, moet jij onder de poort van de steeg doorkruipen en heel hard wegrennen. Zo hard je kunt. En dan moet je je verstoppen waar ze je niet kunnen vinden. Begrijp je me? Je moet jezelf redden.”
“Maar, mama…”, begon Janina.

“Nee Janina, je moet doen wat ik zeg. Beloof me dat je hard wegrent.” 
Er daalde een kalmte over Bertha neer en het was alsof de tijd stilstond. Daar stond Janina, haar prachtige jongste dochter met de donkere krullen, haar ronde koppie en guitige blik. Met heel haar hart wenste ze dat Janina dit zou overleven. Dat ze een toekomst zou hebben, veilig zou zijn.
Op dat moment brak er vlakbij hen een opstootje uit. Twee Duitsers met honden kwamen recht op haar af lopen. Haar adem stokte in haar keel. Zo hard ze kon gilde ze “Ren, Janina, ren!” 

Wat een dappere vrouw,  hoe verschrikkelijk moet het zijn om deze keuze te maken. Maar het blijkt de juiste te zijn. Janina overleeft de oorlog, in haar eentje.

Een schitterend boek, dat ook bijzonder geschikt is voor tieners. Daarom is dit boek bij zowel de volwassenen als op de Young Adult afdeling te vinden.

Joubert, wat ben je toch goed

joubertToen ik bezig was met het samenstellen van mijn boekenlijstje voor de vakantie zag ik dat de nieuwe Irma Joubert ook alweer in de bieb is. Super! Ik ben groot fan van haar meeslepende manier van schrijven en reserveerde het boek dan ook meteen. Zoals ik wel had verwacht was ik bepaald niet de enige lezer die dit had gedaan en ik kreeg het boek dan ook niet voor mijn vakantie binnen.

Gelukkig stond het voor me klaar toen ik weer terug was zodat ik in mijn eerste werkweek meteen weer een fijn stuk ontspanning in het vooruitzicht had. En wat heb ik er weer van genoten.

Hildegard is het verhaal over een jonge vrouw wiens leven voornamelijk in het teken staat van oorlog. Als jong meisje moet ze al vluchten voor de bolsjewisten en in haar tienerjaren breekt de Eerste Wereldoorlog uit.
Geraakt door de verhalen waarmee haar vaders goede vriend en arts von Stein bij hen thuiskomt, besluit Hildegard als vrijwilligster aan het werk te gaan in het ziekenhuis. Hier staat ze de soms gruwelijk verwonde en getraumatiseerde jonge mannen bij die terugkeren uit de loopgraven.

Na de oorlog blijkt dat het familiekapitaal van Hildegards vader volledig verdampt is en daarom kiest hij een man voor zijn dochter waardoor hun beider toekomst verzekerd is.
Hildegard’s nieuwe woonplaats wordt Berlijn, waar ze trouwt, twee zonen krijgt en nieuwe vrienden maakt. Een aantal relatief gelukkige jaren volgen en dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Haar man en beide zonen vertrekken naar het front, kort nadat Hildegard bevallen is van een dochtertje.
Ze zet alles op alles om haar kleine meid te beschermen.

Wat een boek. Ik kan me er geen enkele voorstelling van maken hoe het moet zijn om zo’n groot deel van je leven in oorlogstijd te moeten leven. Wat een verschrikking voor al die mensen, wereldwijd, die zo’n oorlog helemaal nooit gewild hebben en nu hun mannen en zonen zien vertrekken, misschien wel voorgoed.
Hoe houd je het vol, zeker wanneer je ‘de vijand’ bent?

Zoals we gewend zijn van Joubert eindigt ook dit verhaal in Zuidwest Afrika. Ik zal niet verklappen waarom en hoe Hildegard hier terecht komt maar hiermee is het verhaal echt af.

Joubert laat wederom zien wat een fantastische schrijfster ze is.
Ik was volledig in de ban van het leven van Hildegard en baalde ontzettend toen ik het boek eenmaal uit had. Gelukkig voor mij is een tweede deel in de maak. Ik kan niet wachten.

 

 

De pruimenboom en De offers

Twee romans die spelen rondom de Tweede Wereldoorlog. Ieder boek laat op zijn eigen wijze zien dat er in een oorlog heel veel slachtoffers zijn. Niet alleen in de landen die aangevallen worden maar overal en in alle lagen van de bevolking. Hoe mensen klem zitten tussen geloof, hoop en waarheid. Maar wat is de waarheid? En van wie is die waarheid? Wie is goed en wie is fout?
Beide boeken hebben veel indruk op mij gemaakt.

De Pruimenboom van Ellen Marie Wiseman begint het verhaal in Duitsland, 1938. Het gaat over de zeventienjarige Christine Bolz die verliefd wordt op de Joodse Isaac. Maar hun dromen worden wreed verstoord door de opkomst van het regime van Hitler. Al blijft Christine trouw aan haar grote liefde. Een indringend verhaal van een familie die verscheurd wordt door de liefde voor hun land en de groeiende nazi-terreur. Ook als de oorlog is afgelopen heeft die nog steeds grote invloed op hun leven.

pruimenboom

De Offers van Kees van Beijnum is een boek dat minder gemakkelijk leest dan bovenstaande roman. Het verhaal start in Tokio, 1946. De Nederlands rechter Rem Brink is één van de rechters van het Tokio Tribunaal, waar de grootste Japanse oorlogsmisdadigers terechtstaan. Wie is er eigenlijk schuldig en waarom? En wat is de invloed van de machtsspelletjes van zijn collega rechters uit verschillende andere landen?
Brink ontmoet de Japanse zangeres Michiko, die tijdens de bombardementen op Japan haar ouders heeft verloren en er ontluikt een liefde. Hoe gaat Brink hier mee om terwijl hij in Nederland een vrouw en kinderen heeft. Blijft hij trouw aan zijn principes of overtreedt hij de wet om een leven te redden.
Een roman waar ik eerst even in moest komen, ook omdat het Japanse leven mij vreemd is. Maar zeker een roman waarvan ik blij ben dat ik het niet aan de kant heb gelegd.

Het boek van Kees van Beijnum wordt besproken in de bieb van Wommels op donderdag 18 februari om 20.00 uur. U bent van harte welkom.

offers

 

De nachtegaal

de nachtegaal

Afgelopen week las ik de nieuwste roman van Kristin Hannah – De nachtegaal. Een ontroerend boek dat speelt in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Over een gezin dat voor de oorlog al gebroken is en door de oorlog nog verder uit elkaar gedreven wordt. Of brengt de oorlog ze juist dichter bij elkaar? Hoe overleef je als de wereld om je heen in elkaar stort? Breng je je familie in gevaar om levens te redden? Een prachtig boek dat je aan het denken zet over familierelaties. Heb jij genoten van Het familieportret en De bakkersdochter? Dan is dit zeker een aanrader.

Kristin Hannah (1960) is een prijswinnende Amerikaanse bestsellerauteur. Haar boeken, waaronder De wintertuinDe kleuren van de nacht en Twee zusjes, verschenen in meer dan 25 landen. Hannah won vele awards, waaronder de Golden Heart Award, de Maggie Award en in 1996 de National Reader’s Choice Award.

 

Als je het licht niet kunt zien

Als je het licht niet kunt zien
Als je het licht niet kunt zien

Het is een weinig pakkende en poëtische titel maar dat is ook het enige commentaar van mij op dit boek. Het verhaal speelt in de Tweede Wereldoorlog en gaat over een blind Frans meisje en een Duitse weesjongen. Korte hoofdstukken maken het in het begin heel even lastig om in het verhaal te komen maar dat duurt niet lang. En dan wordt je meegetrokken in het leven van deze twee jongeren en wil je steeds maar weer een hoofdstuk verder, juist omdat ze maar zo kort zijn. Bijna moest ik huilen en ook wilde ik een keer niet verder lezen omdat ik kwaad was op de schrijver. Ik heb het wel gedaan en daarom nu dit blog want als er één boek is dat je gelezen moet hebben dan is het dit wel. Anthony Doerr, winnaar van de Pulitzer Price 2015 heeft mij met zijn tweede roman in ieder geval enorm geraakt.

Eigen meester,  niemands knecht

mijnboek
Dina Eringa

Cees Fasseur
Cees Fasseur

Op het Schaapmarktplein in Sneek staat het standbeeld van Mr. Pieter Sjoerds Gerbrandy, minister president tijdens de Tweede Wereldoorlog in London. Op mijn route door de stad als stadsgids kom ik vaak bij het standbeeld langs en vertel kort iets over het leven van deze staatsman. Ook een aantal smeuïge anekdotes horen bij dit verhaal, want het moet geen geschiedenislesje worden voor de belangstellenden.

Eind 2014 kwam de biografie van Gerbrandy uit, geschreven door de historicus Cees Fasseur. Als stadsgids wil je wel weten of het een beetje klopt wat je vertelt. Gerbrandy werd geboren in Gau,  een dorp onder de rook van Sneek.

Eind jaren twintig van de vorige eeuw had hij een advocatenkantoor in Sneek en was hij tevens gedeputeerde. Na zijn advocatenbestaan wordt Gerbrandy hoogleraar recht aan de VU en in 1939 minister van justitie. Na de capitulatie voor de Duitsers in mei 1940 vertrekken de kabinetsleden naar London met achterlating van hun gezinnen. Als minister president De Geer aftreedt, wordt Gerbrandy minister president. Hij zorgt er voor dat Radio Oranje wordt opgericht en spreekt herhaaldelijk het Nederlandse volk toe. Samen met Koningin Wilhelmina blijft hij onverzettelijk  strijden voor een vrij Nederland.

Aan de periode in London tijdens de oorlog besteedt  Fasseur veel aandacht en hij beschrijft uitgebreid hoe Gerbrandy en Wilhelmina steeds meer meningsverschillen krijgen en hoe hun verstandhouding verslechtert. Het beeld dat Fasseur schetst  is dat van een rechtlijnige, koppige Fries, klein van postuur met een grote snor; onwrikbaar geloof in God, Nederland en Oranje. Koningin Wilhelmina komt uit het boek naar voren als een even koppige, onmogelijke oude dame.

De biografie leest als een trein, want Fasseur schrijft makkelijk. Soms is het even doorzetten want bepaalde gebeurtenissen zijn soms minder interessant maar maken het levensverhaal wel compleet. Het beeld dat ik had van Gerbrandy is bijgesteld. Al zal ik tijdens de stadswandeling altijd blijven vertellen dat het standbeeld van de staatsman 10 cm groter is dan hij in werkelijkheid was. Voor liefhebbers van biografieën en geschiedenis.

Wint Anna Kristina Brouwer de Blossom Books-schrijfwedstrijd?

mijnboek
Anna Kristina Brouwer

Genomineerd!

Ik huilde. Wanneer had ik voor het laatst gehuild?
Ik kon het me niet meer herinneren.
Het was stil. Doodstil.
En voor deze ene keer beangstigde de stilte me…

De week van de Poëzie. Misschien herinnert u het zich nog, dat meisje dat iets voordroeg, een kort verhaal over de Tweede Wereldoorlog. Dat meisje was ik en dat verhaal is genomineerd door de uitgeverijen BlossomBooks en Kluitman. Mijn naam is Anna Kristina Brouwer en inmiddels kan ik me toch zeker beginnend schrijfster noemen.

Ik vind het erg mooi dat dit soort dingen georganiseerd worden, veel jongeren van tegenwoordig weten wel iets van de Tweede Wereldoorlog, maar staan er niet echt bij stil. Door dit soort dingen, verhalen te schrijven, gedichten voor te dragen en natuurlijk alle dingen die de scholen doen, blijft het in ons geheugen. Zo herinneren we hoe erg het was, staan we weer even stil bij de mensen die we verloren hebben en bewonderen we alle dappere mensen die in die tijd vochten voor het goede!gaulle

Ik schrijf al heel lang verhalen, korte en lange, maar heb nog nooit eerder meegedaan aan een wedstrijd. Natuurlijk heb ik weleens te horen gekregen dat ik goed schrijf, maar toch blijf je het dan niet helemaal geloven. Nu ik gekozen ben door niet één maar twee uitgeverijen, is dat toch wel een echte bevestiging.

Volgend jaar ga ik de opleiding Journalistiek volgen, het is mijn grote droom om ooit een keer een bestseller te schrijven. Ik weet dat het een hoog doel is, dat je zoiets niet zomaar bereikt. Maar de motivatie en het doorzettingsvermogen heb ik absoluut en dat is denk ik ook iets wat heel erg belangrijk is in dit vak. Je moet niet opgeven als je afgewezen wordt maar gewoon door blijven gaan, ga niet in de put zitten maar vecht nog harder om je doel te bereiken.

Dat ik nu genomineerd ben, betekent nog niet automatisch dat ik heb gewonnen. Het is een krijg-zoveel-mogelijk-stemmen-wedstrijd. Dat is ook de reden dat ik dit schrijf, om deze ervaring te delen en u natuurlijk nieuwsgierig te maken!

De stemperiode duurt tot 1 mei en op de 70ste Bevrijdingsdag, dinsdag 5 mei, wordt de uiteindelijke winnaar bekendgemaakt. Deze wedstrijd is een grote kans voor mij, ik zie dit zelf als een manier om in deze “schrijfwereld” te rollen. Het is spannend en zenuwslopend tegelijk, om de zoveel minuten kijk ik op de site om te zien hoeveel mensen op me gestemd hebben. Ik hoop dat u na dit bericht misschien ook op mij wilt stemmen.

Mocht u het verhaal willen lezen, dan kan dat natuurlijk ook! Het is hier te vinden. Daar ziet u een rijtje met namen, mijn verhaal vind u door op mijn naam te klikken: Anna Kristina Brouwer! Super simpel dus.

Rode Liefde

rode liefdeSchrijver Maxim Leo behoort tot de derde generatie van zijn familie die in de DDR heeft gewoond. In ‘Rode Liefde’ beschrijft hij de impact die de Sozialistische Einheitzpartij Deutschlands en de ideologie van de ‘heilstaat’ op zijn familie hebben gehad. Hij speurt in archieven en haalt reeds verloren gewaande verhalen naar boven. In uitgebreide gesprekken met zijn grootvader Gerhard, die in de DDR een held is, omdat hij tijdens het nazi-regime in het communistisch verzet zat, komt veel naar boven. Afkomstig uit een Joodse familie vertelde Gerhard over de hoop die hij na de oorlog had om een nieuwe maatschappij te stichten, waarin de nazi’s nooit meer een kans zouden krijgen. Werner, zijn andere grootvader, vocht als nationaalsocialist aan het front.

De DDR was voor beide grootvaders een soort droomland waarin ze al het beklemmende dat daarvoor was gebeurd konden vergeten. Een nieuw geloof in ruil voor alle ellende, dat was wat ze voor ogen hadden. Anna, de moeder van Maxime, bleef de staat lang trouw, hoewel ze als journalist met censuur te maken kreeg. Vader Wolf was een kunstenaar, die tussen hoop en vrees heen en weer werd geslingerd. Dit gaf de nodige spanningen binnen het gezin. Ook stond de Stasi om de haverklap bij hen op de stoep. Het huwelijk hield geen stand.Uiteindelijk vond Anna de sleutel die haar vlucht uit de ‘gevangenis van de loyaliteit, t.o.v. de staat mogelijk maakte.

Spanningen, leugens, intriges en teleurstellingen, de vroegere DDR zat er vol mee. “Onze familie was de DDR in het klein”, zegt Maxim Leo. Toen de muur in 1989 werd neer gehaald kon hij eindelijk naar West-Berlijn om een spijkerbroek te kopen. Merkwaardig genoeg woont de schrijver nu nog op een steenworp afstand van zijn geboortehuis.

De ‘Rode liefde is een journalistiek verslag in romanvorm. Een geweldig boek, dat deze Oost-Duitse familiegeschiedenis voortreffelijk beschrijft. De oorspronkelijke titel van Rode liefde (2014)  is ‘Haltet euer herz bereit’ Het boek won in 2011 de Europese boekprijs, is vertaald in zes talen en wordt binnenkort verfilmd.