Categorie archief: Verhalend

Mijn leven na jou

Ben jij op zoek naar een boek wat je in een mum uitleest? Dan heb ik een hele goede voor je gevonden. ‘Mijn leven na jou’ van Katherine Center. Ik deed de eerste 5 bladzijden op zaterdagavond en zondagmiddag had ik het uit. En ik heb tussendoor echt eerlijk een hele nacht geslapen 😉 De roman roept een gevoel van verwachting op waardoor je steeds door wilt. Heerlijk!

In het kort
Margaret is net afgestudeerd en ze heeft bijna een geweldige baan en een vriend waar iedereen jaloers op is. Maar dan gooit een vliegtuigongeluk alles in de war. Als ze bijkomt in het ziekenhuis hoort ze dat ze misschien nooit meer kan lopen. Met de nodige humor en zelfspot begint Margaret aan een lange weg. En welke rol speelt de norse roodharige Schotse fysiotherapeut Ian in dit verhaal?

Lurven
Dit boek grijpt je bij de lurven en laat je niet snel los. Het is niet alleen een verhaal over een familietragedie. Maar het is ook vooral een les om zoveel mogelijk uit het leven te halen.

Duister hoofdstuk uit de Amerikaanse geschiedenis

De nieuwste roman van Colson Whitehead is een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal dat zich afspeelt in de vroege jaren zestig ten tijde van de Jim Craw-rassenwetten in de Zuid-Amerikaanse staat Florida. Elwood Curtis, de zwarte hoofdpersoon in De jongens van Nickel, is zes wanneer zijn ouders hem in de steek laten. Voor hem is dat het moment waarop hij zich van de wereld bewust wordt. Hij groeit op bij zijn oma, haalt goede cijfers op school en besluit te gaan studeren. De grijs gedraaide langspeelplaat met speeches van dr. Maarten Luther King, vormt een bron van inspiratie:

Er zijn grote krachten die de Neger eronder willen houden, zoals de Jim Crow-wetten, en er zijn kleinere krachten die je eronder willen houden, zoals andere mensen, en tegenover al die krachten, de grote en de kleine, moet je je weerbaar opstellen en je gevoel voor eigenwaarde bewaren.

Een lift naar zijn nieuwe hogeschool wordt Elwood fataal.  Na een onterechte beschuldigd van diefstal  belandt hij op de Nickel Academy, een tuchtschool waar zwarte jongens aan het sadisme van hun witte bewakers zijn overgeleverd. Marteling, misbruik en corruptie zijn aan de orde van de dag. Voor hem is er nog maar één houvast, zijn vriend Turner, die net als hij wil ontsnappen uit deze gruwelkamer.

Colson Whitehead is een echte storyteller. Hij neemt de lezer mee in een mensonterend verhaal dat het voorstellingsvermogen te boven gaat. De ontknoping kan met een gerust hart schokkend worden genoemd. De schrijver toont weinig emotie en presenteert de gebeurtenissen als koele feiten. Dat hij de neiging heeft uit te weiden over allerlei randzaken die nauwelijks iets toevoegen aan het eigenlijke verhaal mag ook als een minpuntje worden beschouwd, maar doen geen werkelijke afbreuk aan deze roman.

Oud-president Barack Obama noemt dit boek een must read en de Volkskrant kent vijf sterren toe. Voor dit duistere hoofdstuk uit de Amerikaanse geschiedenis en voor racisme in het algemeen mag onze aandacht nooit verslappen.

Colson Whitehead is een gevierd auteur in de Verenigde Staten en reist de wereld over om zijn werk te promoten. Zijn vorige boek, De ondergrondse spoorweg gaat over slavernij en werd bekroond met de National Book Award.

De verloren berg

Als ik goede recensies van romans tegenkom in een tijdschrift of krant zet ik ze meteen op mijn verlanglijst. In de Bibliotheek Wise-app, de gratis applicatie voor alle bibliotheekzaken op m’n smartphone. Dan kan ik ze later makkelijk reserveren als ik even krap in de boeken zit. Handig hoor.

Soms duurt dat reserveren een tijdje en dan weet ik niet zo goed meer waarom het boek op de lijst stond. Dat is ook het geval bij “De verloren berg” van Lieke Kézér. Ik zie voorop het boek dat ze winnares is van de ANV Debutantenprijs & Bronzen Uil is. Zeer benieuwd begin ik aan deze roman. Een prettige heldere stijl van schrijven trekt mij het boek door.

Het verhaal gaat over een gezin dat ontwricht raakt door de dood van de moeder. De man en vader, Thomas, besluit met zijn drie kinderen op reis te gaan in een oude camper. Hij is schrijver en bemoeide zich niet veel met de opvoeding van z’n kinderen. En nu staat hij er ook nog eens alleen voor. Vooral met tienerdochter Cleo botst het nogal eens. De kinderen proberen alle drie zo goed en zo kwaad door te gaan met hun leven zonder moeder. Ontroerd door de voorzichtige pogingen van de twee jongsten om hun vader te steunen geniet ik van deze gevoelige en tedere roman.

Ik ben nu heel benieuwd naar Lieke haar eerste roman: de Afwezigen. Maar deze tweede roman is zeker een aanrader. Ik gun je veel leesplezier met De verloren berg.

“In het eeuwige strijdgewoel van man en vrouw ben ik een onnozele”.

Van schrijver en beeldend kunstenaar Jan Cremer, die binnenkort 80 jaar wordt, is Canaille -het derde deel in de Odyssee serie- verschenen. De cyclus begint met Fernweh over de familiegeschiedenis van zijn ouders en Loes Hamel, de liefde van zijn leven staat centraal in Sirenen (deel twee). De boeken zijn goed afzonderlijk van elkaar te lezen.

We schrijven 1967, het is een chaotische tijd en de relatie met top mannequin Loes Hamel loopt op haar laatste benen. Jan Cremer besluit het vaderland achter zich te laten en zijn geluk in de Verenigde Staten te beproeven. Hij strijkt neer op Cape God, een schiereiland in de Staat Massachusetts, waar de gemeenschapszin nog zeer hecht is. Aan vrouwelijk schoon geen gebrek, de ik-figuur wisselt de relaties met zijn geliefden net zo makkelijk in als een klant de volle spaarkaart bij de plaatselijke buurtsuper.

Maar dan wordt het serieus. De hoofdpersoon verovert de adembenemend mooie ballerina Perrine, verbonden aan het New Yorks Ballet en afkomstig uit België. Zij wordt zijn nieuwe liefde en met de komst van dochter Camille lijkt de schrijver gesetteld. Maar geldgebrek en de verleiding door andere vrouwen stelt de relatie zwaar op de proef. Er ontwikkelt zich een enorme machtsstrijd, die prachtig wordt beschreven. Gesteund door de vlotte pen van Jan Cremer wordt de lezer meegesleurd in dit aangrijpende verhaal, waarin de schoonfamilie zich als zijn grootste vijand ontpopt. Ondertussen leert de schrijver de duistere kanten van zijn aanstaande echtgenoot steeds beter kennen.

Was het eerste bezoek van zus Betty al een teken aan de wand, met de eerste blik op mijn toekomstige schoonouders wist ik dat het met Perrine voorbij was, dat ik vrouw en kind kwijt was

Ondanks alle problemen trekt de schrijver de wereld over en blijft hij positief gestemd. Regelmatig hanteert hij de overtreffende trap zoals we dat van hem gewend zijn. Hij heeft al een sigaret in de mond nog voor hij ’s ochtend zijn ogen opent, in het casino jast hij al z’n geld erdoor om vervolgens een dure vakantie naar Scandinavië te boeken en aan de voortdurende verleidingen van een aan hem toegewezen beeldschone literair agente geeft hij niet toe. Prachtig beschreven, maar niet erg geloofwaardig. Toch komt hij ermee weg, want de schrijver heeft de sympathie van de lezer allang gewonnen.

Canaille is nauwelijks een roman te noemen. Het is een onweerstaanbare liefdesgeschiedenis gegoten in een soort dagboekvorm met genummerde hoofdstukken. Cremer hanteert in het boek een vlotte rechttoe-rechtaan-stijl en neemt geen blad voor de mond. Het neerzetten van karakters en de prachtige landschapsbeschrijvingen verraden zijn vakmanschap. Alles wordt met de nodige bravoure aan het papier toevertrouwd, maar als je het boek dichtslaat heeft de stoere macho man toch iets van zijn glans verloren.

 

Serotonine

Wakker worden is het pijnlijkste moment van de dag lezen we op de eerste bladzijde van Serotonine, de nieuwste roman van de Franse schrijver Michel Houellebecq. Om die zware horde te verlichten is het reservoir van zijn koffiezetapparaat de avond tevoren al gevuld met water en het filter met gemalen koffie. Met één druk op de knop is de koffie klaar en wordt het tijd voor een sigaret en een antidepressivum in de vorm van een Captorix-tablet, dat de afscheiding van het gelukshormoon serotonine moet verhogen.

Serotonine is niet wat je noemt een vrolijk boek, al valt er genoeg te lachen. De depressieve ik-figuur is de zesenveertig jarige Florent-Claude Labrouste, het alter-ego van de schrijver. Hij blikt terug op zijn leven en vraagt zich af waar het mis is gegaan. De gestrande relatie met zijn hartsvriendin Camille drukt zwaar op zijn gemoed. Hij is nooit in staat geweest richting te geven aan zijn leven en slikt pillen die zijn libido zwaar hebben aangetast, terwijl het bestaan van vrouwen de enige drijfveer in zijn leven lijkt te zijn. Een tikkeltje vrouwonvriendelijk is de hoofdpersoon wel, voor hem zijn de dames –net als cafeïne en nicotine- vooral een genotmiddel.

Een regelrechte pageturner is Serotonine evenmin. De misantropische hoofdpersoon maakt nauwelijks een ontwikkeling door, klaagt voortdurend over zijn omgeving en is niet in staat enige verandering in zijn leven aan te brengen. Zijn beperkte binding met de buitenwereld kalft gaandeweg steeds verder af.

“Ik reed in een 4×4 diesel –ik had dan misschien niet veel goeds gedaan in mijn leven, ik had toch in elk geval bijgedragen aan de vernietiging van de planeet”.

Toch wil je als lezer weten hoe het verhaal afloopt. Slaagt hij erin het contact met Camille te herstellen, brengt een bezoek aan Ameyric, een vroegere vriend van adellijke komaf, misschien uitkomst? Of worden totale eenzaamheid en vergankelijkheid werkelijk zijn deel? Door de goede schrijfstijl is dit boek een genot om te lezen. De ironische passages zijn talrijk en als lezer vraag je je voortdurend af; meent de schrijver dit nou of word ik op de hak genomen? Houellebecq heeft zo’n mooie pen dat het in feite niet uitmaakt waarover hij schrijft, al mag het hier en daar wel iets minder grof.

Ongemakkelijke mensen

biesters

Wat een heerlijk eerlijk boek heeft Elly Biesters geschreven. Het debuut is gebaseerd op haar eigen jeugd in Heerewaarden, Gelderland. Dit verhaal speelt in een dorp tussen Maas en Waal en de titel geeft precies aan wat je tegenkomt in deze roman.

biestersmensenHet verhaal speelt in 1977 en is voor mij een feest der herkenning. Niet de ongemakkelijke mensen maar wel de tijd met de klikklakballen, Calimero, merken als Aristona en Erres en de Fabeltjeskrant. Een tijd dat patat eten nog speciaal was. Het schoolzwemmen en nog veel meer.

Weet je nog: tomatensoep maken van een rode dakpan door die over de tegels te schrapen en te vermengen met water. Dat deden wij vroeger thuis ook. En ik was het vergeten tot ik het hier terug las.

Het verhaal van een familie van ongemakkelijke mensen met gewoontes, ruzies en verjaardagen volgens een vast stramien. De trauma’s die spelen langs de zijlijn. Boeiend geschreven en hier en daar zo grappig dat ik heel hard moest lachen. Lees dit boek vooral in de buurt van mensen die denken dat lezen niet leuk is. Ik wens je veel plezier met dit boek en ik kijk nu al met smart uit naar het volgende boek van Elly Biesters.

reserveer deze boeken

Shtum

Soms is het zo dat de voorkant van een boek je keuze bepaalt. De vrolijk gekleurde veertjes op de omslag van dit boek maakten dat ik het oppakte en mee naar huis nam. De veren spelen ook nog een rol in deze ontroerende en indrukwekkende roman. Fans van ‘Het Rosie Project’ en ‘De schok van de val’ zullen dit boek zeker graag lezen. Het is schrijnend maar ook ongelooflijk grappig. Ben Jewell is getrouwd met Emma en samen hebben ze een zoon. Jonah is tien jaar en autistisch. Persoonlijk vond ik het een heftig verhaal vooral als je niet bekend bent met autisme. Maar het is zo goed geschreven dat je begrip krijgt voor dit niet-pratende jongetje met z’n woedeaanvallen.

shtum

Deze debuutroman gaat ongeveer zo: Ben en Emma zijn aan het eind van hun Latijn. Hun zoon Jonah vertoont het gedrag van een kleuter. Dus zit er niks anders op: Jonah moet naar een internaat. Om het beste voor hun zoon te bewerkstelligen is het beter dat Ben alleenstaande ouder is. Hij trekt samen met Jonah noodgedwongen in bij zijn bejaarde vader. Terwijl Ben worstelt met de goede bedoelingen van maatschappelijk werkers en z’n drankprobleem ontdekt hij veel over zichzelf, zijn zoon en het verleden van zijn vader. Opa George is overlevende van de holocaust en heeft daar nooit over gepraat. Drie generaties mannen die niet praten. Daarover gaat Shtum ook en dat maakt het veel meer dan alleen maar een boek over autisme.

reserveer deze boeken

De bewaarder van gevonden voorwerpen

Ik word altijd erg blij van originele verhalen. Niets is zo fijn als totaal verrast worden door een boek. 🙂
En zoals je meteen wel kunt horen, valt De bewaarder van gevonden voorwerpen helemaal in deze categorie!

Anthony Peardew verloor veertig jaar geleden het medaillon van zijn verloofde Therese. Zij had hem gevraagd dit sieraad altijd bij zich te dragen en nu was het weg. Op dezelfde dag sterft Therese compleet onverwacht. Met haar dood verloor hij een deel van zichzelf, maar het gaf hem ook een nieuw doel in het leven. Sindsdien was Anthony Peardew de Bewaarder van Gevonden Voorwerpen.

Alles wat hij vindt, het maakt niet uit hoe waardeloos het lijkt, neemt hij mee naar huis en voorziet hij van een gedetailleerd label:
“Puzzelstukje, blauw met witte vlek. Gevonden in de goot, Copper Street, 24 september.” of “Lichtgroen haarelastiekje met plastic bloemetjes, gevonden in speeltuin, Derrywood Park, 2 september.”  Daarna krijgt het gevonden voorwerp een plaatsje op één van de vele planken in zijn studeerkamer.
Anthony hoopt op een dag alle gevonden voorwerpen bij de rechtmatige eigenaar terug te bezorgen maar hij heeft geen idee hoe hij dit moet aanpakken. Daarom laat hij deze taak als zijn erfenis na aan zijn assistente Laura. En met dit doel komt het verhaal nog meer tot leven. Laura weet zich in eerste instantie geen raad met deze opdracht maar langzaam maar zeker ontvouwt zich een goed plan.

Naast het leven van Anthony en Laura volgen we ook het verhaal van Bomber en Eunice, dat op dezelfde dag start als waarop Therese sterft. Zo is er meteen een link, die in het hele boek stand houdt en waardoor de twee verhalen uiteindelijk, veertig jaar later, samen komen. Daarnaast wordt deze verhaallijn weer afgewisseld met de korte verhaaltjes die Anthony schreef bij zijn gevonden voorwerpen. Ontzettend leuk gevonden en dit zorgt ervoor dat het boek je blijft verrassen. Heerlijk!

Kortom, een ontzettend origineel boek dat je met een grote glimlach op je gezicht zult lezen, zo nu en dan afgewisseld met een brok in je keel. Precies waar ik van houd.  🙂 reserveer deze boeken

 

 

Rokjesdag

rokjesdag
RokjesdMartin Bril was een schrijver die bekend stond om zijn scherpe columns en zijn treffend proza. Deze maand is het alweer acht jaar geleden dat hij overleed. Hij werd slechts 49 jaar.  Wordt een schrijver na zijn dood nog wel gelezen en wat blijft er uiteindelijk van hem over? Als we Gerard Reve mogen geloven niet veel. Volgens hem wordt een schrijver na zijn heengaan op scholen nog tien jaar vrijwillig gelezen en daarna nog eens tien jaar verplicht. Dan wordt er een straat naar hem genoemd en daarna is hij helemaal vergeten.

Om aan materiaal voor zijn columns te komen, trok Martin Bril met open vizier het land in. Hij kende de kaart van Nederland uit zijn hoofd en was zijn eigen Tom Tom. Zijn bekendste boek is misschien wel Rokjesdag en andere lenteverhalen, dat in 2010 postuum werd uitgegeven. Hierin zijn de mooiste verhalen over de lente opgenomen, die eerder in de Volkskrant en Het Parool verschenen. Zonder de lezer een mening op te dringen -een enkele uitzondering daargelaten- toont Bril zijn scherpe observatievermogen. Hij schrijft over de vogels, de bloemen, over de opkomst van de smartphone en gaat naar Brabant of Scheveningen om steeds met een mooi verhaal terug te keren.

Intussen heeft het iets eenzaams, dat geklungel met die telefoons, dat geobsedeerde turen naar die schermpjes en dat gehannes op die veel te kleine knopjes. Maar wie niet communiceert, bestaat niet – dus iedereen trekt zijn telefoon zodra hij alleen op een terras zit. Het is dé manier om jezelf een houding te geven. Zelfs wie niets te doen heeft, kan zichzelf met een mobiele telefoon heel drukbezet en dynamisch voordoen.

Een jaarlijks terugkerend onderwerp in zijn columns was de zogeheten Rokjesdag. De bekendheid die Bril gaf aan dit begrip leidde ertoe dat het in de Dikke Van Dale werd opgenomen.

Rokjesdag is een wonderlijke dag. Als bij toverslag zijn de straten ineens gevuld met blote benen. Het wonder is dat de dames hierover van tevoren geen overleg hebben gevoerd. Ze voelen aan dat het kan. Er mogen geen panty’s om de benen zitten, dat is bedrog.

Aan te bevelen is om niet teveel columns achter elkaar lezen. Ze komen het best tot hun recht wanneer je ze hardop leest. Op een ochtend in april wordt u nietsvermoedend wakker en dan is het plotseling Rokjesdag. Een goed moment om weer eens een boek van Bril uit de kast te trekken.

Wat ze achterliet

wisemanpieteke

Izzy heeft een afkeer van haar moeder die jaren geleden haar vader doodschoot in z’n slaap. Ze weigert haar op te zoeken in de gevangenis. Als ze in een nieuw pleeggezin woont komt ze in aanraking met het dagboek van Clara die ten onrechte opgenomen is in een psychiatrische instelling. Geïntrigeerd zoekt Izzy uit wat er met Clara is gebeurd, wat een ommekeer wordt in haar eigen leven.  Je leest in deze roman met afschuw over Willard State Asylum, een gigantische staatsinrichting zonder enige menselijkheid. Het boek springt per hoofdstuk over van Izzy naar Clara. Dat is handig gedaan want het maakt dat je blijft lezen. Dus zorg dat je tijd hebt voordat je eraan begint 🙂

Wat ze achterliet is de tweede roman van Ellen Marie Wiseman. Ze debuteerde met De pruimenboom waar ik eerder een blog over schreef. Het is vrij zeldzaam dat een tweede boek van een auteur net zo goed is als haar debuut maar Ellen Marie Wiseman heeft het voor elkaar gekregen. Ben je fan van Kristin Hannah en/of Jenna Blum?  Dan lees je dit boek vast graag.

reserveer deze boeken