Categorie archief: Waar gebeurd

Judas

judas
Op de laatste bladzijde van het boek Judas schrijft Astrid Holleeder:

Het is tijd dat het moorden stopt. Dat Sonja en ik onze getuigenis tegen jou met de dood moeten bekopen weten wij. De enige reden dat jij nog leeft, is dat je ons het leven wilt ontnemen. Maar ondanks die zekerheid, Wim, hou ik nog steeds van jou.

judasHet was alles behalve pais en vree in het gezin Holleeder. Ze woonden in de Eerste Egelantiersdwarsstraat in de Amsterdamse Jordaan. Vader Willem Holleeder, werkzaam bij het Heineken-concern,  was alcoholist en tiranniseerde zijn vrouw en kinderen, waarvan Willen de oudste en Astrid de jongste was. Nadat zijn ouders waren gescheiden nam Willem steeds meer de rol van zijn vader over. Astrid ontworstelde zich aan het milieu en werd strafrechtadvocaat, terwijl zus Sonja trouwde met de later vermoorde crimineel Cor van Hout.

Met een wekelijkse column in Nieuwe Revue en een optreden in het programma College Tour werd Willem Holleeder neergezet  als een society figuur, als de nationale knuffelcrimineel. Wie eenmaal kennis heeft genomen van het bijna 600 pagina’s tellende boek Judas krijgt een beeld van een psychopaat voorgeschoteld, dat elke verbeelding te boven gaat. Na de ontknoping van de Heineken ontvoering in 1983 heeft Willem Holleeder zijn familie meer dan dertig jaar lang geterroriseerd .

Astrid Holleeder leidde een dubbelleven. Ze was de vertrouweling van beroepscrimineel Willen Holleeder, maar ook werkzaam als strafrechtadvocaat. De schrijfster leefde in een wereld van arrestaties, afpersingen, liquidaties en huiszoekingen en zag nog maar één uitweg. Ze nam de gesprekken met haar broer op en legde een kluisverklaring af bij justitie. Met het doel hem levenslang achter de tralies te krijgen. De titel van dit boek slaat dan ook op de schrijfster, zij heeft haar broer verraden.

Judas is een verbijsterende familiekroniek en een testament in één, goed geformuleerd en met vaart geschreven. Ook ontbreekt de (cynische) Amsterdamse humor niet. Niet eerder kreeg ik zo’n huiveringwekkend verhaal onder ogen. Toch is het goed te bedenken dat dit verhaal de beleving weergeeft van Astrid Holleeder;  het is haar invulling van de werkelijkheid.

Zoetzuur


We halen allemaal wel ’s chinees bij ons favoriete restaurant. Die van mij is Sing King Ling in Sneek en het afhalen van een portie nasi speciaal is altijd een mooi moment. Een stuk kroepoek uit het mandje op de bar, een biertje en ondertussen kijken naar de bedrijvigheid van het personeel. De telefoontjes, de scherpe blikken op de gasten, het luikje dat open en dicht gaat en het besef dat die stapel plastic bakjes voor degene is die voor je naar binnen kwam.

Als je er over nadenkt is dat gewoon een geluksmoment. Maar in al die tientallen jaren dat ik er al kom ben ik niets te weten gekomen over de familie die het restaurant bestiert.

sunliHet mooie boek van Sun Li geeft je blik achter de schermen van het keiharde werken en het familieleven van een Chinees gezin dat neergestreken is in een Fries dorp.

De ouders van Sun Li komen in 1980 naar Nederland met twee dochters. Hun andere kinderen zijn bij oma achtergebleven en komen pas later naar het dorp. De schrijfster laat ons kennis maken met een leven waarin alles draait om het restaurant en waar een gezinsleven nauwelijks bestaat. Er wordt weinig gepraat, Chinezen praten met eten schrijft ze. Als de moeder haar liefde wil tonen maakt ze het favoriete maaltje van Sun Li. Zonder sentiment beschrijft ze de gloriedagen van het restaurant in de jaren 80 en 90 en de onvermijdelijke neergang als er een groot wokrestaurant geopend wordt in het dorp.

De zoetzure smaak van dromen gaat over het verlangen om je kinderen een beter leven te geven als jezelf bent opgegroeid in grote armoede om erachter te komen dat in een nieuw land je kinderen hun eigen pad kiezen. Een prachtig portret van een in zichzelf gekeerde bevolkingsgroep en een periode waarin ieder dorp zijn Chinese restaurant had.

Na het lezen van het boek heb ik me in ieder geval voorgenomen om thuisbezorgd.nl links te laten liggen en mijn nasi speciaal met kipsaté weer zelf af te halen.

reserveer

Weesmeisje nr. 8

alkemadeWeesmeisje nr 8 is het hartverscheurende verhaal van de vierjarige Rachel die dankzij een familiedrama in het Joodse weeshuis in New York terecht komt.
Het weeshuis wordt gerund door een arts, dokter Hess, die zich bezighoudt met medische experimenten op de kinderen. Hij wil onderzoeken waarom bepaalde kinderziekten ontstaan en welke remedies helpen. De jonge en ambitieuze dokter Solomon komt stage lopen in het weeshuis en zij krijgt de mogelijkheid om te experimenteren met röntgenstraling. Zij gelooft dat de veelvoorkomende operaties aan keelamandelen bij kinderen ook met röntgenstraling uit te voeren zijn en probeert dit in verschillende stadia op de kinderen uit.
Rachel, in het weeshuis bekend als meisje nr. 8, is door dokter Solomon gekozen als het proefkind dat de meest intensieve behandeling zal krijgen. Rachel zal hier haar hele verdere leven de gevolgen van dragen.

Het boek vertelt afwisselend over het leven van Rachel. Je leert haar eerst als kind en later ook als volwassene kennen en deze verhalen zijn prachtig met elkaar vervlochten.
De schrijfster weet goed te verwoorden hoe Rachel de wereld om zich heen ervaart, wat haar wensen en dromen zijn en hoe ze zich staande houdt. Het leven is niet bepaald makkelijk voor haar geweest, maar de manier waarop zij zich hierdoor slaat is bewonderenswaardig.
Wat ik verder erg knap gevonden vind, is de manier waarop Rachel en dokter Solomon elkaar 35 jaar later opnieuw ontmoeten.

Weesmeisje nr 8 is een op ware verhalen gebaseerd boek en dat maakt het extra indringend. De grootvader van de schrijfster groeide net als Rachel en haar broer Sam op in het weeshuis nadat zijn vader hen in de steek had gelaten.
Ook dokter Hess, de man van de medische experimenten, heeft echt bestaan. Zijn isolatieafdeling in het opvangtehuis voor heel jonge kinderen werd in 1914 alom geprezen.

Ondanks het best wel heftige onderwerp vind ik dit een prachtboek.
De manier van schrijven maakt dat het boek nergens over je gevoelsgrens heengaat en dat je blij bent dat je Rachel hebt leren kennen.
Een schitterend debuut!

Het zuur en het zoet

Wat kan mij gebeuren; leven met René GudeWat kan mij gebeuren? Die vraag is de titel van een boek over René Gude, filosoof, schrijver, optimist en Denker des Vaderlands. Heel veel, is het antwoord. Zijn vrouw Babs van den Bergh stuurde tijdens de zeven jaren die zijn ziekte duurde lange mails naar vrienden en bekenden. Hierin hield ze hen op de hoogte van de ups en downs, hoop en vrees en alle praktische zaken die samenhingen met de slopende ziekte van haar man. Het begon met een gebroken been; lastig maar niet echt verontrustend. Achteraf gezien was botkanker de oorzaak. Vele pijnlijke behandelingen en operaties volgden, het been moest eraf, er waren uitzaaiingen en dankzij de media weten we hoe het is afgelopen. Babs van den Bergh wisselt de e-mails uit die jaren af met haar persoonlijke verhaal. Babs en René hielden de moed erin, werkten zoveel mogelijk door en hadden gelukkig een groot netwerk van behulpzame vrienden en kennissen.

Geen vrolijk verhaal, maar toch met de nodige humor. Een bijzondere en ontroerende leeservaring.

Dan nu het zoet. Als ik zeg dat ik graag romans lees met een positief einde, omdat het leven al genoeg narigheid biedt, dan bevind ik mij in goed gezelschap. Ook Babs van den Bergh had regelmatig lichte lectuur nodig als tegenwicht:

Mijn leesgewoonten had ik langzamerhand aan de wilgen gehangen – uit moe- en verslagenheid. Ik wendde me tot oude, comfortabele liefdes, youngadultliteratuur en downright kinderboeken. Geen experimenten meer, geen nieuwe schrijvers, vooral geen Nederlandse naargeestigheid van in het leven teleurgestelde mannen die daar scherpzinnig gewag van weten te maken. (…) Een boek moest erin gaan als koek en me meenemen naar een begrijpelijk universum met het liefst een goede afloop.

How to find love in a bookshop Dan is How to find Love in a Book Shop van Veronica Henry een aanrader. Een positief verhaal, typisch Engels sfeertje en happy endings bij de vleet. Dit boek eindigt niet met een sterfgeval, maar begint ermee, namelijk dat van een geliefde boekhandelaar. Zijn dochter probeert de boekhandel over te nemen, wat nog niet meevalt gezien de financiële situatie van de zaak. Haar lotgevallen en die van een aantal dorpsgenoten staan centraal, en elk van de hoofdrolspelers wordt in een paar bladzijden zo trefzeker neergezet dat het geen enkele moeite kost om met hen mee te leven. Heerlijk leesvoer voor degenen die niet bang zijn voor – niet al te moeilijk – Engels. Merkwaardig genoeg zijn er maar weinig boeken van Veronica Henry in het Nederlands verschenen, maar zo te zien is wordt er gewerkt aan een vertaling van dit boek.

Babs van den Bergh in DWDD
Babs van den Bergh in DWDD

10 jaar oud en op de vlucht voor de nazi’s

janinaOorlogsboeken, het blijft me trekken.
Niet zo verwonderlijk dus dat mijn oog direct viel op dit boek met de pakkende titel Ren, Janina, ren! Een tienjarig joods meisje dat in haar eentje op de vlucht moet voor de nazi’s, het moet toch de nachtmerrie van iedere ouder zijn. Ik moest me echt inhouden, de verleiding was groot om meteen al op kantoor te beginnen met lezen want ik moest gewoon weten hoe zo’n jong kind in zo’n afschuwelijke situatie belandt.

Dit waargebeurde verhaal over de in Polen wonende familie Katz heeft een heerlijk vlotte schrijfstijl, je vliegt werkelijk door het boek. De inhoud heeft daar uiteraard ook mee te maken, want hoeveel ik ook al gelezen heb over de Tweede Wereldoorlog, de gruwelen die zich toen in het dagelijks leven afspeelden slaan me iedere keer weer met stomheid. Je kunt (en wilt) je er gewoon niets bij voorstellen.
Janina, de jongste dochter van de familie, wordt samen met haar moeder en oudere zus door de nazi’s naar het grote marktplein gedreven waar ze op transport gezet zullen worden naar vernietigingskamp Belzec. In de chaos die ontstaat tijdens deze samendrijving krijgt Janina’s moeder ineens een idee.

“Als ik het zeg, moet jij onder de poort van de steeg doorkruipen en heel hard wegrennen. Zo hard je kunt. En dan moet je je verstoppen waar ze je niet kunnen vinden. Begrijp je me? Je moet jezelf redden.”
“Maar, mama…”, begon Janina.

“Nee Janina, je moet doen wat ik zeg. Beloof me dat je hard wegrent.” 
Er daalde een kalmte over Bertha neer en het was alsof de tijd stilstond. Daar stond Janina, haar prachtige jongste dochter met de donkere krullen, haar ronde koppie en guitige blik. Met heel haar hart wenste ze dat Janina dit zou overleven. Dat ze een toekomst zou hebben, veilig zou zijn.
Op dat moment brak er vlakbij hen een opstootje uit. Twee Duitsers met honden kwamen recht op haar af lopen. Haar adem stokte in haar keel. Zo hard ze kon gilde ze “Ren, Janina, ren!” 

Wat een dappere vrouw,  hoe verschrikkelijk moet het zijn om deze keuze te maken. Maar het blijkt de juiste te zijn. Janina overleeft de oorlog, in haar eentje.

Een schitterend boek, dat ook bijzonder geschikt is voor tieners. Daarom is dit boek bij zowel de volwassenen als op de Young Adult afdeling te vinden.

Koninklijk complot

Koninklijk complotDe dood van Diana – dat is typisch zo’n gebeurtenis waarbij je je herinnert waar je was toen je het nieuws hoorde. Ze verongelukte in 1997 samen met haar vriend Dodi Al-Fayed in een tunnel in Parijs, doordat hun chauffeur veel te hard reed in een poging de paparazzi kwijt te raken. Althans, dat is de officiële versie. Er waren veel onduidelijkheden en er rezen vragen. Was het toch moord? Wilde het Britse koningshuis het ongeleide projectiel Diana kwijt?

Linda Udo uit Oranjewoud heeft een heel andere theorie. Diana is niet verongelukt en ook niet vermoord. Zij leeft! Het hele ongeluk is zorgvuldig in scene gezet. Prins Charles zou daarna vrij zijn om verder te gaan met Camilla en Diana kreeg de kans een nieuw leven te beginnen, zonder persmuskieten en zonder verstikkende regeltjes. Waarom zo ingewikkeld? Op deze manier kregen de paparazzi de schuld en  kon Diana ervoor zorgen dat het gedrag van fotografen aan banden werd gelegd, wat vooral ook voor haar zoons een hele opluchting zou zijn.

De raadsels rond de dood van Diana lieten Linda Udo niet los en zij heeft 17 jaar lang onderzoek gedaan. Haar reconstructie van de gebeurtenissen heeft ze verwerkt in de vorm van een roman, Koninklijk complot, waarin feit en fictie naadloos in elkaar overgaan. Het maakt het tot een beetje verwarrende leeservaring. Het ene moment lees je een waargebeurd verhaal, het volgende lijkt het of je in een spannende thriller bent beland. Of in een deel uit de Bouquetreeks.

Hij veegt een traan weg die langzaam over haar wang rolt en mompelt verrast: ‘Je beeft’. Hij kust haar op het voorhoofd. ‘Je bent mij geen dank verschuldigd. Ik ben jou dankbaar vanwege je aanwezigheid hier.’ Ze begint te blozen en voelt opeens een intens verlangen om door hem in zijn armen te worden genomen.

diana-WikipediaEn wat moeten we er nu van denken? In elk geval is Koninklijk complot een spannend verhaal en interessante leeservaring. We krijgen meer inzicht in het leven van Diana en eerlijk is eerlijk: er zit veel logica in de conclusies van Udo. Wat ik me dan weer niet kan voorstellen: er waren zoveel mensen bij de uitvoering van het scenario betrokken, is er dan niemand die zijn mond voorbij zal praten? Maar toch, de twijfel is gezaaid…

Koninklijk complot verscheen al in 2014. De reden dat het nu nog in ons blog verschijnt, is dat het in het Engels is vertaald en ook de aandacht heeft getrokken in Amerika. Er ligt zelfs een filmscript klaar en niemand minder dan Tom Cruise toont belangstelling. De film zou Mission Escape moeten gaan heten en in 2017 uitkomen, 20 jaar na het ongeluk. Jammer dat Diana en Dodi volgens Udo in Cape Cod zijn gaan wonen en niet in Oranjewoud, we hadden Tom Cruise hier graag welkom geheten!

Voor wie meer wil weten:

Verbijsterend Rusland

waterdrinkerWaterdrinker is tegen wil en dank correspondent in Rusland, want hij schrijft liever fictie. Of zoals hijzelf zegt, mijn baas wil de toekomst, ikzelf wil het verleden. Zijn romans worden nauwelijks verkocht, laat hij regelmatig met een lichte mopper weten in deze geweldige bundel journalistieke verhalen.

Waterdrinker spreekt vloeiend Russisch en drinkt als een Rus. Met deze eigenschappen weet hij in alle hoeken van het land prachtige, schrijnende en absurde verhalen op te tekenen.
In Tsjaikovskistraat 40 vertelt hij over de aankoop van een appartement in Sint Petersburg. Het vier verdiepingen tellend pand stamt uit de 18e eeuw en als een archeoloog legt hij de geschiedenis bloot van dit statige bouwwerk. Na de revolutie werden de appartementen opgedeeld in kommunalka’s, gemeenschappelijke woningen voor meerdere gezinnen, slechts gescheiden door dunne gipswanden. Rijke Russen proberen de kommunalkabewoners uit te kopen om in luxe te leven, omgeven door grandeur. De derde verdieping is nog zo’n kommunalka. Het verschil tussen de derde verdieping en de andere verdiepingen ligt in de kakkerlakken en het dedain van andere bewoners over deze armoedzaaiers. Eén van de bewoners is gaan zwerven en spoorloos. Zolang hij niet getekend heeft, kan het niet verkocht worden. Hij mag ook gewoon dood zijn, maar hoe weet je of iemand niet meer leeft als je niet weet waar hij is?

In dit verhaal en alle andere verhalen laat Waterdrinker zien dat hij een verrassende stilist is. Trefzeker, enthousiast en aanstekelijk. Zijn weergave van de dialogen en zijn zelfspot zijn uiterst genietbaar.
Als toegift staan er nog drie korte verhalen van hem in de bundel. Deze vond hij onderin een doos terug nadat hij jarenlang dacht dat ze verloren waren gegaan dankzij Nadja, een schoonmaakster aangenomen door zijn vrouw. Nadja deed haar werk in zijn appartement in Moskou. Haar geneurie van psalmen, sterke lichaamsgeur en haar onaantrekkelijkheid maken dat Waterdrinker op zoek gaat naar een vervangster:

Een Moskouse kennis van mij vertelde dat de gezinshulp die hij drie dagen per week had – een vlijtig meisje uit de Filipijnen – nog een paar extra opdrachtgevers zocht.
Dat leek me wel wat.
‘Over mijn lijk!’protesteerde mijn vrouw vanuit Petersburg.
‘Waarom niet?’
‘Viespeuk!
Julia had zich buiten mij om in verbinding gesteld met de echtgenote van de vriend en een digitale foto van de Filipijnse huishoudster opgevraagd. Ze bleek een soort fotomodel met een verdorven oogopslag.

Eigenlijk is Julia daarmee verantwoordelijk voor het verlies van een twintigtal verhalen. In haar opruimwoede had Nadia zijn schriften bij het oud papier gegooid.

Meestal schrijf ik op dit blog over nieuwe boeken, maar De Correspondent (uit 2013) verdient een groot publiek en daar draag ik graag een steentje aan bij. Voor iedereen die die meer wil weten over het enorme en verbijsterende Rusland, dat nu al jaren het nieuws beheerst.

Meer over Rusland? Lees dan het blog over de biografie van Edward Limonov. Of dit interview met Waterdrinker:

Met de kont aangekeken

Met de kont aangekeken: Gerard Popkema
Met de kont aangekeken:
Gerard Popkema

Tegenwoordig is Jubbega een dorp als alle ander dorpen in het zuidoosten van  Friesland. Maar wel een dorp met een bijzondere geschiedenis, waarbij de kenmerken uit vroeger tijden nog altijd zichtbaar zijn. In Met de kont aangekeken schrijft Gerard Popkema het verhaal over de ontwikkeling en de opbouw van Jubbega van eind 19e eeuw tot heden.

Tussen de inwoners van het dorp en de mensen die in de wijken woonden, bestonden grote sociale verschillen. De Kompenijster leefden aan de rand van het dorp in holen, krotten en lemen hutten, die half in de grond werden gegraven. Ze woonden soms met wel vier generaties in één hut. Een geit of schaap ging mee naar binnen om nog wat warmte te hebben. Ze waren arm, hadden vaak geen werk en de hygiëne was ver te zoeken. Door de dorpsbewoners en de boeren in de streek werden ze met de kont aangekeken, maar ook door overheden en instanties. De gemeente Schoterland en later Heerenveen (1934),  waar Jubbega onder viel, boden geen hulp. Merkwaardig genoeg leken De Kompenijsters de armoedige omstandigheden waarin ze leefden te koesteren.

De Kompenijsters waren een bijzonder volk: onaangepast, recalcitrant en destructief, maar ook trots, eigenzinnig en zelfredzaam. Gerard Popkema heeft deze geschiedenis in romanvorm opgeschreven en het boek leest vlot. De schrijver interviewt verschillende mensen, waaronder zijn moeder, enkele echte Kompenijsters  en Jubbegasters. Jammer genoeg laat niet iedereen het achterste van zijn tong zien, deels uit schaamte.         Popkema heeft veel geciteerd uit het boek Jubbega; De geschiedenis van de Kompenije tot 1940 van Siebrand Krul. Dit boek is het resultaat  van grondig wetenschappelijk onderzoek.

Door de Jubbegaster voormannen Jelle van Dam en Jochem van Alberda  zijn voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de opbouw van deze bevolkingsgroep. Ze maakten er hun levenswerk van. Door hun inzet en met hulp van politiek Den Haag, is het lot van de Kompenijsters sterk verbeterd. De komst van sociale woningen, werkverschaffing, de Ambachtsschool en een buurthuis hebben hier in belangrijke mate toe bijgedragen.

In het eerste hoofdstuk schrijft Gerard Popkema:

 “Ik had besloten hier naar toe te gaan om sporen van vroeger tijden te ontdekken. Tijden van armoede, afbraak en wederopbouw. De geschiedenis van een mysterieus, wild volk dat geminacht werd, te doorvoelen en te begrijpen. Een verhaal vol vreemde gebeurtenissen en omstandigheden. Over onbegrip en onwil. Maar ook over ontroering en onbevangenheid. Over mensen dus. Dat verhaal wilde ik horen en in een vorm gieten”.

Voor mij als geïnteresseerde leek is de schrijver erin geslaagd deze geschiedenisles goed over te brengen.

 

As in tas

 

As-in-tas
As in tas: Jelle Brandt Corstius

Vroeger luisterde ik vaak naar Welingelichte kringen, een opiniërend radioprogramma van de VPRO. Hugo Brandt Corstius had hierin een gesproken column, die vaak voor de nodige opschudding zorgde. Daarnaast schreef hij o.a. voor Vrij Nederland, de Volkskrant en NRC handelsblad. Hij gebruikte wel zestig pseudoniemen. In 1985 weigerde de toenmalige minister van cultuur de hem toegekende P.C. Hooft-prijs uit te reiken. Twee jaar later werd dit rechtgezet.

Elk voorjaar maakt Jelle Brandt Corstius een fietstocht met zijn vader Hugo. Langer dan twee dagen duren die tochten nooit. Anders krijgen ze ruzie. Kort na het overlijden van zijn vader (dementie) klimt Jelle Brandt Corstius opnieuw op de fiets voor een reis van ruim 1600 kilometer, met als eindbestemming de Middellandse Zee. Hij heeft de as van zijn vader in de fietstas met de bedoeling deze uit te strooien in zee.

Het boek As in tas van Jelle Brandt Corstius is een reisverhaal. Doel van de reis is om herinneringen op te halen aan zijn vader. Wat was het voor vader? Was hij in staat om drie jonge kinderen op te voeden toen de moeder plotseling wegviel. Hoe zat het met zijn didactische kwaliteiten. Op een openhartige manier heeft Jelle Brand Corstius zijn herinneringen op papier gezet.

Hugo Brandt Corstius was geen gemakkelijke man. Sociaal wenselijk gedag was hem vreemd. Wat andere mensen van hem dachten interesseerde hem niet. Hij noemde zichzelf een asperge. De momenten waarop Jelle Brandt Corstius zich (als puber) schaamde voor zijn vader, lopen als een rode draad door het boek: 

s Avonds, als mijn vader een smerig vegetarisch gerecht voor zich had staan, zei hij altijd, terwijl de serveerster wegliep: Wat heeft zij een dikke kont.  En altijd net te hard, zodat de serveerster het kon horen. Dat had ik maar te accepteren: Wie een leuke tijd wilde doorbrengen met mijn vader moest de pesterijen voor lief nemen. 

Daartegenover staat de bewondering voor zijn vader, die hij wel degelijk had. Zijn vader zou de hele reis, inclusief het verstrooien van de as, potsierlijk hebben gevonden. Het liefst had hij gezien dat zijn lijk in een vuilniszak bij de weg was gezet. Zo is het niet gegaan. Jelle Brand Corstius is er in dit persoonlijke reisverslag in geslaagd de liefde voor zijn vader  kenbaar te maken. Het heeft een prachtig boekje opgeleverd vol anekdotes en absurditeiten.

De eenzame schaatser

hans van helden boekomslagHij had de beste schaatser ooit kunnen worden. Pech, tegenwerking van trainers en een moeilijk karakter blokkeerden de weg naar een wereldtitel en Olympisch goud. Het is de grote frustratie van zijn leven. Dromen over belangrijke schaatswedstrijden doet hij nog steeds en vaak wordt hij badend in het zweet wakker. De in het Brabantse Almkerk geboren Hans van Helden stelde zijn leven geheel  in dienst van het schaatsen besloot in Heerenveen te gaan wonen in een caravan naast ijsstadion Thialf.

Bij toeval loopt Erik Dijkstra de hoofdpersoon tegen het lijf in het restaurant van Thialf. Dijkstra wil graag een interview maken met de mysterieuze schaatser, maar Van Helden voelt daar niets voor. Even later is hij vertrokken en staat Dijkstra met lege handen. De hele figuur Hans van Helden is met een waas van mystiek omgeven en Dijkstra is gefascineerd geraakt door de schaatser. Vanaf dat moment start hij een zoektocht naar de Nederlandse Fransman , die zich in de jaren ’80 in Frankrijk heeft gevestigd.

Van Helden is dan niet de beste, maar wel de mooiste schaatser ooit. Hij beschikt over een fluwelen techniek en stoot Ard Schenk van de eerste plaats op de Adelskalender o.a. door ruim drie! seconden sneller te schaatsen op de 1500 meter. Hij wordt Nederlands kampioen, behaalt een aantal Olympische medailles en heeft een lange carrière. Zo duelleert hij eind jaren zestig met Elfstedentochtwinnaar Jeen van den Berg in marathonwedstrijden en is hij als 39-jarige present op de Olympische spelen van Calgary 1988, waar Yvonne van Gennep drie gouden medailles wint.

Hoe sterk is de eenzame schaatser is een prachtig portret geworden van een man die in alles zijn eigen weg gaat. Het is de oprechte bedoeling van de schrijver een eerbetoon aan een markant schaatser te brengen. Dat is in mijn ogen ook uitstekend gelukt. Hans van Helden echter vindt dat hij te negatief wordt afgeschilderd en besluit Erik Dijkstra voor de rechter te slepen. Op het laatste moment wordt deze dagvaarding weer ingetrokken. (Betere reclame is er niet!)

De schrijver heeft voor deze niet geautoriseerde biografie familie, vrienden en schaatstrainers van Van Helden gesproken en spitte duizenden krantenartikelen en andere media door. Uiteindelijk vindt hij de hoofdpersoon in (Zuid) Frankrijk en neemt een drie uur durend interview af.

Een biografie over deze bijna vergeten schaatsheld is zeker gerechtvaardigd en een must read voor ondergetekende, die is opgegroeid op een steenworp afstand van Thialf.