Nerd op liefdespad

peetz

De Duitse auteur Monika Peetz, bekend van de De dinsdagvrouwen, heeft zich in Uitgerekend wij verplaatst in wiskundenerd Tom Morbach. Tom is een virtuoos met getallen, maar behoorlijk onhandig op het gebied van relaties. Dat is lastig, want gemiddeld trouwen mannen als ze 33,6 jaar zijn en de meeste stellen kennen elkaar dan 5 jaar. Vlak voor zijn 29ste verjaardag begint de tijd dus echt te dringen.

Uitgerekend wij

Tom schakelt het relatiebureau ‘Eén plus 1’ in. Dankzij ingenieuze wiskundige formules had hij namelijk berekend dat er in heel Berlijn maar zes vrouwen rondliepen die voldoen aan zijn criteria. De zoektocht naar de ware leek zo op de jacht naar het godsdeeltje.

Nico van ‘Eén plus 1′ koppelt hem aan *L!saH*, die voor 94% met hem zou moeten overeenstemmen. Ze spreken met elkaar af, maar dat wordt een fiasco. Het blijkt dat Lisa’s moeder haar dochter heeft aangemeld en zij komt dan ook opdraven bij het afspraakje. Tom is zwaar teleurgesteld, maar nog wel nieuwsgierig naar Lisa. Zij moet volgens de berekeningen toch echt de ware voor hem zijn. Wat een verrassing als Lisa zijn concurrent blijkt te zijn bij bakkerij Schwab, waar men een financieel adviseur nodig heeft om het bedrijf door te lichten.

Of het iets wordt met die twee ga ik niet verklappen. Tom doet in elk geval zijn best. Hij gaat aan zichzelf werken op advies van zijn ex-zwager Joshi en neemt zich voor om drie weken lang elke dag iets aan iemand te geven zonder er iets voor terug te verwachten. Dat valt nog niet mee en het brengt hem geregeld in gênante situaties. Hij gaat daar tamelijk laconiek mee om en houdt stug vol.

Het is de aandoenlijke anti-held Tom van harte gegund dat er tenslotte hoop is op een minder eenzame toekomst.
De vergelijking met Het Rosie project dringt zich op, maar Uitgerekend wij heeft minder diepgang. Toch is het een lekker leesbare romantische komedie.

reserveer deze boeken

Advertenties

Als vrouwen de macht hebben

aldermanmacht
We leven in een mannenmaatschappij, een constatering die al jaren voor discussie zorgt. Ongelijke salarissen, glazen plafond, het aantal vrouwen in het kabinet enzovoort. We zitten nu midden in het verhaal van #metoo. Seksueel misbruik door mannen in machtsposities. Met een Donald Trump, grab ‘em by the pussy, en filmproducer Harvey Weinstein als misselijkmakende voorbeelden. Niet alleen misselijkmakend voor mij als man, maar ook verbijsterend en om je dood te schamen.

machtMaar wat als de rollen worden omgedraaid, wat als de vrouwen de macht hebben en mannen de ondergeschikte rol? Daar begint De macht van Naomi Alderman.

Soms is fictie de manier om je gedachten op scherp te stellen, om anders na te gaan denken over onze huidige tijd. Dat deed De Cirkel van Dave Eggers, dat doet de Netflix serie Black Mirror. Beide gaan over de mogelijke invloed van de toenemende digitalisering op de maatschappij en op de individuele mens. Dat geeft stof tot nadenken.

De macht gaat niet over deze vraagstukken. Het verhaal richt zich op een omwenteling die nu plaatsvindt. Het boek begint met een correspondentie tussen een man en een vrouw. Hij heeft een historische roman geschreven, gebaseerd op feiten en stuurt het naar haar om te lezen. Later begrijp je dat de twee 5000 jaar na nu leven. Ergens wel geruststellend dat er dan ook nog fictie wordt geschreven, maar die geruststellende gedachte verdwijnt al heel snel.

Bij vrouwen openbaart zich in hun puberteit een orgaan, de wrong. Dit stelt hun in staat om als een sidderaal elektriciteit op te wekken. Ze kunnen deze wrong bij oudere vrouwen activeren en al gauw staat onze wereld op de kop. Het boek beschrijft deze omwenteling, de periode waarin de vrouw zich als het sterke geslacht positioneert. Ik vertel niet te veel over de inhoud. We volgen verschillende vrouwen en een man. Wel iets over Allie, de spil in het verhaal. Zij hoort een stem. Een voor haar goddelijke stem die haar stuurt om in zich zelf te geloven en haar rol voor de mensheid te vervullen. Zij gooit de dogma’s van het geloof op de kop. God is een vrouw en met haar nieuwe naam Eva is ze aan de oorsprong van de, religieuze, bewustwording van de vrouw. De vrouw is aan de beurt.

Alderman stelt in haar boek de vraag of we beter af zijn onder een matriarchaat. Mannen worden verkracht en vermoord. De gedachte dat mannen niet meer nodig zijn behalve voor de voorplanting leidt tot de gedachte dat van de 10 mannen er maar eentje nodig is. En er is nog veel meer in dit geweldige en provocerende boek. Om even een flauwe woordgrap te gebruiken, De Macht is electrifying, en een enorme aanrader.

 

Voor eens en voor altijd

waterdrinker
Heel veel heb ik eigenlijk niet toe te voegen aan een eerder blog over Pieter Waterdrinker, als je hem nu nog niet leest dan heb je niet goed opgelet. Met Waterdrinker hebben we een voortreffelijke schrijver die ons alle hoeken en gaten laat zien van het grote Rusland.

tsjaikovskiWaterdrinker had zijn schrijverschap bijna opgegeven, gefrustreerd als hij was over het aantal verkochte boeken. Met het verzoek van de uitgever om een boek over de Russische revolutie te schrijven, kan hij in eerste instantie niet zo goed uit de voeten. Zijn frisse tegenzin om aan een nieuw boek te beginnen, laat hij met sardonisch genoegen doorschemeren in Tsjaikovskistraat 40.

Het boek is geen geschiedschrijving geworden, het is een persoonlijk verslag van zijn leven in Rusland, vermengd met historische verhalen en scheldkanonnades op Lenin, de literaire wereld, de westerse wereld en oplichters.

Een oplichter die zijn ouders uitmelkt waardoor ze na een leven van hard werken, nog harder moeten werken om het hoofd boven water te houden. De heer Fopmans (…) waarmee Waterdrinker zelf slachtoffer wordt van de geldzucht van een ander. Mensen met een zwart hart. Waterdrinker heeft het hart in ieder geval op de goede plek. Met het voorschot dat hij krijgt voor dit boek, sponsort hij zijn zwager die met een zeilboot een zeilschooltje wil beginnen.

De avonturen die hij beleeft schetsen een mooie kerel die nauwelijks op zoek hoeft naar verhalen, die vinden hem wel. Net als bij zijn vorige boeken, of het de romans of de journalistieke verhalen zijn, is het alsof je aan de keukentafel in het appartement van nummer 40 zit. Waterdrinker vertelt meeslepend en serveert een glas wodka en een stukje worst. Voordat je het weet is het ver voorbij bedtijd.

Kortom, voor eens en voor altijd, lees die man.

De sekte

lindstein

Hoe raak je betrokken bij een sekte en hoe moeilijk is het om te ontsnappen als je eruit wilt stappen. Na het lezen van dit super spannende boek begrijp je ongeveer hoe het in z’n werk gaat.

Deze roman is geschreven door Mariette Lindstein die zelf op negentienjarige leeftijd betrokken raakt bij de Scientologybeweging. Meer dan twintig jaar werkt ze op het hoogste niveau tot ze er in 2004 in slaagt te ontsnappen. In dit boek neemt ze ons mee in de wereld van Via Terra, een newagebeweging op een klein eiland aan de Zweedse kust.

De charismatische leider biedt Sofia een baan aan die ze accepteert. Maar eenmaal op het eiland word de sfeer bij de beweging steeds grimmiger. De opofferingen steeds groter en vallen er zelfs doden. Sofia wil terug naar haar vroegere leven maar niemand heeft Via Terra ooit kunnen verlaten. Gaat het Sofia wel lukken?

Je leest het in deze nagelbijtend spannende thriller.

reserveer deze boeken

Hoe betrouwbaar zijn herinneringen

spiegels

Don’t believe the hype is een nummer van Public Enemy en een prima motto om licht kritisch door het leven te gaan. Boek der spiegels werd gelanceerd als een Donna Tartt meets Joël Dicker, vanwege het universitaire milieu en een misdaad die het verhaal een spannend element geeft.

chiroviciIk snap de vergelijking, maar met de Olympische Winterspelen in aantocht kun je zeggen dat Tartt het goud heeft, Dicker zilver en Chirovici, wel wat sneu, op de vierde plaats komt.

Het verhaal gaat over de moord op een hoogleraar die bezig is met een schimmig onderzoek naar de werking van het geheugen bij soldaten met een posttraumatische stoornis. Voor die moord uit 1987 is iemand gearresteerd, maar die blijkt niet de dader te zijn.

De eerste verteller van het verhaal wordt op het spoor gezet van de echte dader dankzij een manuscript dat hem is toegestuurd door een van de hoofdrolspelers in het moorddrama jaren geleden. Beetje cliché, maar altijd lekker als er een manuscript opduikt in een boek, altijd goed voor een geheimzinnige sfeer in het verhaal.

De eerste verteller lost de puzzel niet op en splitst het een journalist in de maag die het op zijn beurt doorgeeft aan een oud-rechercheur. Goede vondst van de schrijver, geeft het verhaal wat extra’s maar tegelijk zorgt het ervoor dat je niet volledig meegesleept wordt in de geschiedenis, omdat je telkens opnieuw moet identificeren met het leidende personage.

Maar genoeg kanttekeningen, Boek der spiegels is wel een lekker lezende, intrigerende detective over de feilbaarheid van ons geheugen, maar verwacht geen Tartt of Dicker (sorry, weer een kanttekening).

reserveer deze boeken

Lekker lachen met deze vrienden

Ken je Astrid Harrewijn? Nee? Dat wordt hoog tijd!
Ik kende haar vooral van haar onvervalste chicklits, die erg fijn zijn wanneer je het erg druk hebt maar tóch even wilt lezen.  Maar nu heeft ze een ontzettend leuke  serie boeken over drie vrienden geschreven. Gewoon lekker vlot te lezen en ik moest er zo nu en dan hardop om lachen. Heerlijk vind ik dat.

In het eerste boek, Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) staat de 35-jarige Noor centraal. Zij is al 18 jaar samen met haar vriend Ewald en woont samen met hem in haar geboorteplaats in Limburg, met haar ouders vlak om de hoek. Nu alleen nog een paar kinderen en het plaatje is compleet. Ewald en de ouders van Noor zien het helemaal zitten, maar Noor weet niet of ze hier al aan toe is.
Zeker nu ze door het Van Gogh museum in Amsterdam gevraagd is om hier twee jaar lang te komen werken. Op en neer neer reizen is niet te doen en daarom besluit Noor doordeweeks in Amsterdam te gaan wonen. Haar zus Kiki en studievriend Joost, die net als Noor in de kunstwereld werken, zijn daar ook op zoek naar woonruimte. Wanneer een vriend van Joost aanbiedt dat ze een pand dat hij laat verbouwen mogen huren, besluiten ze dit met z’n drieën te doen.

Het tweede boek, Daar heb je vrienden voor, draait helemaal om Joost, die een baan heeft in het Rijksmuseum.  Hij doet een vreemde ontdekking in de kelder van het museum waardoor de verbouwing die de directeur daar gepland had niet door kan gaan. Joost verliest hierdoor zijn baan maar is vastbesloten toch uit te zoeken wat die vreemde vondst betekend.
Daarnaast vindt de 40 jarige Joost dat het nu ook wel eens tijd wordt voor een vrouw, hij wil namelijk heel graag een kind.
Twee bijzondere zoektochten dus in dit verhaal en weer op zo’n heerlijke manier geschreven dat je echt door de pagina’s heen vliegt.

Het laatste boek Vrienden voor het leven sleurt ons mee in het hectische leven van Kiki, die als kunstintermediair meer onderweg is dan dat ze thuis is. Het moment van de grote opening van het kunstproject waar ze al tijden aan werkt is eindelijk aangebroken en de verwachtingen zijn hooggespannen. Het project blijkt ontzettend veel stof te doen opwaaien, de kritiek is niet van de lucht en bij Kiki thuis wordt zelfs een steen door het raam gegooid! Kiki moet alles op alles zetten om dit omstreden project toch nog een positieve draai te geven. Daarna zal ze eindelijk tijd hebben om op vakantie te gaan en lekker niks te doen. Dit loopt jammer genoeg niet helemaal zoals ze het had bedacht…

Echt zonde dat ik nu al afscheid moet nemen van Noor, Joost en Kiki. Door Harrewijns manier van schrijven kun je niet anders dan een klein beetje gek worden op deze drie. Wat ik ook heel erg leuk vind is dat Harrewijn echt bestaande dingen, zoals bijvoorbeeld restaurant Pllek in Amsterdam, verweeft in haar verhalen. Omdat ik hier zelf twee keer geweest ben zorgt dit voor een extra stukje beleving.  Lekker gaan lezen deze serie!reserveer deze boeken

 

 

Zwanger van een ander

robothamverwachtingMichael Robotham is een van mijn favoriete thrillerauteurs. Zijn vaste hoofdpersoon, Joe O’Loughlin, is een klinisch psycholoog met de ziekte van Parkinson en een geweldig,  tobberig personage. Samen met zijn vriend en toeverlaat Vincent Ruiz rommelt hij door lekkere plots waarbij de personages de nodige diepgang meekrijgen. Van Robotham mag je dus het nodige verwachten.

verwachtingAls dan zijn nieuwste ook nog de titel Verwachting meekrijgt denk je als fan een lekker leesweekend voor de boeg te hebben.

Laat ik er maar niet om heen draaien. Verwachting is een teleurstelling. Het draait om twee vrouwen, allebei zwanger, vandaar de titel. Afwisselend volgen we Agatha en Meghan. Agatha is een sneu iemand die werkt in een supermarkt en bijna uitgeteld is, net als Meghan. Alleen is zij een geslaagde vrouw, met twee kinderen en een man die als journalist enige bekendheid geniet dankzij het sportkanaal waarvoor hij sportwedstrijden verslaat.

De paden van de twee kruizen elkaar en vanaf het begin weet je dat Agatha iets wil van Meghan. Dat staat voor de duidelijkheid al op de voorkant: Het leven dat ze wil, is niet van haar.

Verwachting is een vrouwenthriller. Voordat ik iedereen over me heen krijg, ik heb niks tegen op vrouwenthrillers maar ik lees ze niet. Meestal gaat het om een vrouw tussen de 25 en 35 jaar, die een leuk leven leidt met hier en daar een kleine hobbel, tot het kwaad haar leven binnendringt. Vaak in de vorm van een man, maar er zijn ook regelmatig kwaadwillende vrouwen te vinden in het genre. De problemen die de hoofdpersoon heeft in het leven staan elke week beschreven in de Viva of Libelle. Nicci French is er mee begonnen en Joost mag weten waarom Robotham zich aan het genre heeft gewaagd.

Tegen het eind van het boek wordt het eindelijk wat spannender. Tot die tijd moest ik mezelf zo nu en dan overtuigen dat ik toch echt een Robotham aan het lezen was. Voor liefhebbers van vrouwenthrillers zoals Het meisje in de trein. Ik wacht ondertussen op de terugkomst van Joe O’Loughlin.

reserveer deze boeken

Seringenmeisjes

seringenmeisjes

Als Hitler in 1939 Polen binnenvalt verandert het lot van drie vrouwen voor altijd. Dit indrukwekkende boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Caroline Ferriday en Herta Oberheuser hebben echt bestaan.

seringenmeisjesHet verhaal van de Poolse Kasia en haar zus Zuzanna is losjes gebaseerd op de zussen Iwanska. Heb jij ooit gehoord over vrouwen die ‘konijnen’ werden genoemd? Ze hebben echt bestaan. Herta is één van de chirurgen die deze vrouwen opereerde. In Ravensbrück hupten ze na hun operaties door het kamp en ze waren ‘proefkonijnen’ van de nazi’s. Kasia en haar zus zijn konijnen. Het kost hun moeite om na de oorlog met deze handicap te leven.

Caroline zet zich na de oorlog in om deze vrouwen naar de Verenigde Staten te halen om hersteloperaties te ondergaan. De arts Herta onstnapt in Neurenberg aan de strop en raakt pas in 1960 haar licentie kwijt en moet dan haar artsenpraktijk sluiten. De schrijfster Martha Hall Kelly voegt aan het ware verhaal van de drie vrouwen een verzonnen man toe. De knappe acteur Paul Rodierre waar Caroline verliefd op is. Hij komt van oorsprong uit Frankrijk en maakt zo de band sterker tussen Caroline en dat land.

Eerder schreef ik al eens een blog over het boek ‘Als je het licht niet kunt zien’. Heb je hiervan genoten? Dan zal deze roman je zeker aanspreken.

reserveer deze boeken

Foppe

foppe

Menno Haanstra sprak voor biografie over Foppe de Haan met een groot aantal (top)voetballers, die onder De Haan hebben gewerkt zoals: Ruud van Nistelrooij, Royston Drenthe, Gertjan Verbeek en Klaas-Jan Huntelaar. Stuk voor stuk zijn ze vol lof over hun vroegere trainer al kraakt Verbeek wel een kritische noot. Veel plaats wordt ingeruimd voor Riemer van der Velde, de man die in de jaren ’80 als voorzitter het roer bij sc Heerenveen overneemt en Foppe aanstelt als trainer.
Foppe

Het gezin De Haan had het niet breed en Foppe en zijn oudere zus groeiden op onder sobere omstandigheden. Geen waterleiding, geen elektriciteit en geen gas; er moest zuinig worden geleefd. Tegen een hongerloontje stonden de arbeiders, waaronder vader Reinder, zestien uur per dag aan de turfschep. Een schoolvriend van de jonge Foppe woonde in een vochtige plaggenhut waar je niet eens rechtop kon staan. De vroegtijdige dood van zijn depressieve moeder, die zelfmoord pleegde, droeg evenmin bij aan een onbekommerde jeugd.

Een mooie karaktereigenschap van de latere voetbaltrainer is dat hij zijn afkomst nooit heeft verloochend en ondanks alle successen bescheiden is gebleven. Foppe is niet iemand die de achterban naar de mond praat, noch zal hij een gelikte mediatraining volgen om de pers te woord staat. Nee, Foppe is authentiek, ingetogen en een beetje ongemakkelijk met een rol in de schijnwerpers. Als luxe permitteert hij zich slechts een stacaravan op Ameland.

In chronologische volgorde houdt Haanstra de carrière van Foppe tegen het licht. We krijgen te zien dat de trainersloopbaan zorgvuldig wordt opgebouwd. De Haan doorloopt alle niveaus in het amateurvoetbal en na de landstitel met ACV maakt hij de overstap naar de profs. Hier komt hij als oud-CIOS-docent met ook een ALO- diploma op zak, volledig tot zijn recht.

Hoewel we met een fanatieke prestatietrainer van doen hebben is het resultaat niet altijd heilig. Hij is heel duidelijk in wat hij wil. Het gaat hem bovenal om goed voetbal. Eén drijfveer is dominant aan alle andere, hij wil spelers beter maken.

“Ik ben allergisch voor dingen die geen zin hebben en ook voor doelloos herhalen. Als je altijd hetzelfde doet, krijg je ook altijd hetzelfde resultaat. Na een tijdje ga je zelfs achteruit”

Boeiend wordt het wanneer de gevierde voetbaltrainer in gesprek gaat met Dirk Scheringa, de voorzitter van AZ. De Haan kan zo’n beetje een blanco cheque tekenen bij de Alkmaarse club, maar weigert uiteindelijk toch in zee te gaan met de gevallen bankier.

Menno Haanstra, die we kennen van de prachtige biografie over Jan Ykema,  heeft er een vlot leesbaar boek van gemaakt. Dit levensverhaal over Foppe is niet alleen geschikt voor voetballiefhebbers, maar verdient een grotere lezersschare. Het is een mooie biografie over een mooi mens.

Het voorwoord komt van Bert Wagendorp. Hij wordt sportjournalist bij de Leeuwarder Courant op het moment dat Foppe begint als trainer bij ‘zijn’ sc Heerenveen.

Boogers, beste schrijver van Nederland II

sproeten

Door Alleen met de goden was ik een aantal dagen van slag. Zelden zo’n urgent en rauw boek gelezen. Het leek mij vreselijk moeilijk voor de schrijver om hierna een verhaal te beginnen. Ik kon me Alex Boogers niet anders dan leeg en buiten adem voorstellen, maar met Onder een hemel van sproeten laat hij opnieuw zien dat hij de beste schrijver van Nederland is. Volgens mij dan.

sproetenHet verhaal begint met de 15 jarige zwarte Harvey die besloten heeft niet meer te praten. De enige met wie hij contact maakt is de even oude Amy. Een gevoelig en creatief meisje, dat thuis te maken heeft met een goed bedoelende maar vooral verongelijkte stiefvader. Jacob is oud en heeft onlangs zijn dementerende vrouw verloren. Alle drie staan ze alleen, al ontstaat er tussen de drie een band die leidt naar de verbijsterende climax.

Boogers lezen is als het drinken van een koppig biertje. Je moet de tijd ervoor nemen, enerzijds om er van te genieten, anderzijds omdat zijn thema’s vragen voor totale overgave. Eenzaamheid, discriminatie, misbruik, rouw, onbegrip, je krijgt het allemaal om de oren in dat prachtige taalgebruik van de auteur.

Bovendien speelt Boogers met de chronologie. Hij laat vooral Jacob en Amy vertellen waardoor langzaam duidelijk wordt wat ze beiden met zich meedragen. Harvey zijn gedachten komen in kleine stukken tot je. Tegen het eind van het boek valt alles samen in de eerder genoemde climax en een epiloog waarin duidelijk wordt hoe goed Onder een hemel van sproeten in elkaar zit. Een unieke, urgente stem in de Nederlandse literatuur.

reserveer deze boeken

 

Boekentips, films, tv-series