Elizabeth Gilbert en het huwelijk

Elizabeth Gilbert - Toewijding

Drie jaar na Eten bidden beminnen verschijnt Toewijding van Elizabeth Gilbert. De Amerikaanse, geboren in 1969, schreef in het eerste boek over de problemen in haar  huwelijk en het besluit om 3 keer 4 maanden te reizen naar verschillende bestemmingen. Het boek was een groot succes.

Toewijding vertelt over haar relatie met Felipe, een Braziliaan. Felipe is de man van haar leven, maar ze krijgen te horen dat hij de VS niet binnen mag. Als advies krijgen ze mee om maar te gaan trouwen. Wie het eerste boek kent, weet dat Gilberts scheiding tamelijk traumatisch voor haar was en dat geldt ook voor Felipe. Naar hoe het afloopt hoeven we niet te gissen, de ondertitel verraadt eigenlijk het eind: Een sceptica verzoent zich met het huwelijk.

Ze schreef het boek voordat het eerste zo’n succes werd, schrijft ze in het voorwoord. Zeven miljoen exemplaren in 30 talen. Misschien had die wetenschap het boek anders gemaakt maar dat zullen we nooit weten. Wie nieuwsgierig is hoe het met Gilbert vergaan is na Eten bidden beminnen heeft aan dit boek wederom een toegankelijk, autobiografisch en onderhoudend boek.

Advertenties

Lezersfoto van de bibliotheek in Heerenveen

 Foto en onderschrift ingezonden door Piet Wiersma. 
Zelfs het leescafé is in winterstemming! En de cliënten blijven zolang binnen, dat hun fietsen insneeuwen

Hylke Speerstra

Hylke Speerstra

Tien jaar geleden verscheen It wrede paradys van Hylke Speerstra. Het boek bevat een dertigtal verhalen van Friese emigranten die na WO II elders hun heil zochten. Verhalen over kansen en heimwee. Speerstra komt in april met een vervolg op dit boek onder de voor de hand liggende titel It Ferfolch. Speerstra beschrijft hierin hoe het met de emigranten uit het eerste boek is vergaan de afgelopen tien jaar. Daarnaast zijn er een aantal nieuwe verhalen opgenomen. Speerstra kwam zelf met het aanbod om langs plaatsen te gaan waar een aantal verhalen een connectie mee hebben. Een dergelijk buitenkansje laten we niet voorbij gaan. Begin maart komt hij in Joure. Belangstellenden kunnen een kaartje reserveren via de website van Bibliotheek Skarsterlân.

 

Sombere spanning

Nog niet dood
Ake Edwardsson - Nog niet dood

Ake Edwardsons Erik Winter is het archetype van de Scandinavische speurder. Een speurder van middelbare leeftijd, somber, intuïtief en eigenzinnig. Nog niet dood is het negende deel rond Winter en opnieuw valt op dat Edwardson de tijd neemt om het verhaal te vertellen. Dat betekent veel privé-gedoe, waarbij dit keer alle hoofdpersonen gebukt lijken te gaan onder de naderende winter. Toch is ook dit verhaal voer voor liefhebbers van misdaad in het hoge noorden.
De ingrediënten van deze thriller die in Göteborg speelt zijn een schrijver met een writer’s block die een persoonlijk boek probeert te schrijven. Een verlaten auto met een kogelgat in de stoel, een verdwenen politicus, een moord in een parkeergarage en een onopgehelderde misdrijf van dertig jaar geleden. Het heeft allemaal met elkaar te maken en langzaam, in korte scènes wordt duidelijk wat er aan de hand is. De finale is tamelijk bloedstollend en je vraagt je af of Erik Winter na dit avontuur niet meteen met vervroegd pensioen wil om zichzelf en zijn gezinsleven te redden van de ondermijnende invloed van zijn werk.
“Edwardson is een uitzonderlijk getalenteerde verhalenverteller”  vindt Henning Mankell op de voorkant van het boek. Vooruit.

Poetin en de macht

Alex Dryden
Alex Dryden - Rode oorlog

Naar verluid meet Poetin slechts 1.65 m. Zoals wel vaker met mannen van geringe lengte heeft hij een enorme geldingsdrang en een honger naar macht, tenminste volgens Alex Dryden. In Rode oorlog maakt Alex Dryden duidelijk dat je tegenwoordig niet meer oorlog hoeft te voeren om je machtsinvloed te vergroten.

Rode oorlog wordt verteld door Anna, een Russische geheim agent. Zij wordt ingezet om Finn, een Britse spion, te verleiden. Tussen die twee bloeit een liefde op die weinig kans lijkt te hebben in het machtsspel tussen het Westen en het Oosten.

Rode oorlog is naast een liefdesroman een moderne spionageroman, die het niet moet hebben van spanning maar vooral van de beschrijving van de stille financiële oorlog die er gaande is.
Dryden is een Britse journalist die 15 jaar in Rusland heeft gewoond en zijn verhaal over Poetins bedoelingen is misschien fictie, maar komt bijzonder geloofwaardig over. De aanbevelingen op de achterkant van het boek zijn van Emma Thompson en Stephen Fry, wat toch tamelijk uniek mag worden genoemd. Twee acteurs die geciteerd worden om een boek aan te prijzen. Dat heb ik nog niet eerder gezien, maar ze hebben helemaal gelijk.
Emma Thompson: “Bloedstollend… ongelooflijk onneerlegbaar, alles wat je wilde weten over Poetin maar wat je niet durfde te vragen”.
Stephen Fry: “Drydens briljaten roman heeft me meer geleerd over het moderne Rusland dan alle journalistieke en geschiedenisboeken bij elkaar”.

Niccolò Ammaniti

Niccolò Ammaniti

Februari is voor de boekenliefhebber een mooie maand. Zo vlak voor de Boekenweek komen uitgeverijen vaak met nieuwe boeken van hun topauteurs. Een nieuwe Mankell en een nieuwe Ammaniti in één maand. Daar wordt de lezer blij van.

Het is wel wat vreemd dat ik ruim een jaar geleden in de boekhandel geen titel van Ammaniti kon vinden en dat zijn goedkope heruitgaven nu zelfs bij de sigarenboer liggen.

In een interview met Vrij Nederland bekent de schrijver aartslui te zijn en nog nooit een dag in zijn leven gewerkt te hebben. Merkwaardig als je zijn boeken leest, omdat de energie van de bladzijden spat. Misschien gaat zijn energie daar in zitten. In Italië vallen sommige critici over zijn gebrek aan inhoud en niet-literair taalgebruik, kritiek die als sneeuw voor de zon verdwijnt als je eenmaal bent begonnen in een boek van hem. Hij sleept je mee in een wereld die bruist, een wereld vol personages die met een paar penseelstreken tot leven komen.

Zo God het wil is het eerste boek dat ik van hem las en dat me meteen pakte. Rauw, grappig, soms zelfs hilarisch, gedenkwaardige personages, verhaallijnen die elkaar kruisen, onvermijdelijke rampzalige gebeurtenissen en mooie Italiaanse vrouwen. In zijn werk spelen jongens een opmerkelijke rol. In Zo God het wil is Christiano de spil van het verhaal. Hij is opgevoed door zijn alcoholische en gewelddadige vader en waar dit gegeven vaak grond is voor een dramatisch verhaal,  is het hier bijna ontroerend te lezen hoeveel die twee van elkaar houden. In dit boek en in Ik haal je op, ik neem je mee, het boek waarmee Ammaniti doorbrak, is de onvoorwaardelijke trouw tussen vader en zoon de enige manier om de vreselijke gebeurtenissen te lijf te gaan. Vreselijke gebeurtenissen die door verteltrant, de verschillende verhaallijnen, welhaast onvermijdelijk zijn. In Ik haal je op, ik neem je mee gebeurt iets waarvoor een personage uiteindelijke de volle verantwoordelijkheid voor neemt. 

De nieuwe Ammaniti!

En straks is daar Laat het feest beginnen!

Jens Lapidus

Jens Lapidus
Sneller dan Larsson

Er zullen nog weinig lezende Nederlanders zijn die niet van Stieg Larsson hebben gehoord. Zijn Millenniumtrilogie heeft al velen een korte nachtrust gebracht. Ernst Lapidus wordt in een advertentie de nieuwe Stieg Larsson genoemd. Daar zal Lapidus zelf niet blij mee zijn, behalve misschien dat het de verkoop bevordert.
Zijn boek Snel geld heeft niks met Stieg Larsson van doen, behalve misschien dat het ook uit het Zweeds is vertaald. Hij heeft een referentie naar Larsson niet nodig.

Lapidus is Europa’ best verkopende thillerschrijver van dit moment en niet voor niks. In een geheel eigen stijl, vol straattaal en korte, hoekige zinnen, schetst hij het leven in crimineel Stockholm. Hij grijpt je bij de kladden en laat je kennis maken met meerdere hoofdpersonen in een enorm tempo. Joego’s, balletjes, opportunisten buitelen over elkaar heen in de zucht naar snel geld. Ze laten zien dat er niet alleen geld met drugs te verdienen valt, maar ook met garderobes in nachtclubs. Weer een Scandinaviër die weet hoe je een thriller schrijft.

Max en de Maximonsters

Max en de Maximonsters
Max en de Maximonsters

De verfilming van Where the Wild Things are naar het klassieke prentenboek Max en de Maximonsters van Maurice Sendak uit 1963, draait op dit moment in de bioscopen. Het boek telt zo’n 9 zinnen en dus een grote uitdaging voor de makers om hier een avondvullende film van te maken. Schrijvers Spike Jonze en Dave Eggers hebben een prachtige film afgeleverd, waar ik prentenboeklezers niet mee naar toe zou nemen. Het verhaal gaat over Max naar wie niet wordt geluisterd door zijn moeder en oudere zus die met andere dingen bezig zijn. Hij loopt weg van huis en komt na een zeiltocht aan in het land van de Maximonsters, enorme, ruziënde wezens die zich vooral kinderachtig gedragen. Hier doet Max zich voor als koning. Mooi is dat het verhaal vanuit de beleving van een kind wordt verteld, dus als Max bedenkt dat ze met z’n allen lawaai moeten maken, verzint hij gewoon door wat er nog meer moet gebeuren zodat er nogal wat bomen sneuvelen en ze uiteindelijk op een grote hoop in slaap vallen. Spike Jonze heeft Jackass bedacht en je ziet het zichtbare plezier wat hij aan deze scènes moet hebben beleefd. Het modderkluitgevecht kon zo uit Jackass komen.

De monsters zijn gemaakt door Jim Henson’s Creature Shop. Wijlen Jim Henson bedacht jaren geleden Kermit en kan tevreden zijn dat de monsters in de verfilming dezelfde warme ‘echtheid’ hebben die zijn poppen kenmerken. Want dat is wat je mag verwachten, dat anderen fatsoenlijk om gaan met je werk en daar slaagt Spike Jonze in.

Nieuwe Henning Mankell

Henning Mankell - De gekwelde man

Het is al weer even geleden er een nieuwe Wallander verscheen, maar deze maand wordt het lange wachten beloond. De gekwelde man gaat over Håkan von Enke, een gepensioneerde marineofficier. Hij verdwijnt tijdens zijn ochtendwandeling in een bos nabij Stockholm. Voor Kurt Wallander wordt dit een hoogstpersoonlijke kwestie aangezien Von Enke de schoonvader is van zijn dochter Linda. Terwijl Wallander zich het hoofd breekt over de toedracht, beseft hij dat hij een gigantisch geheim op het spoor is dat betrekking heeft op de volledige Zweedse naoorlogse geschiedenis. Dan verschijnt er in zijn persoonlijk leven een nog veel donkerder wolk aan de horizon.

Tip vd Mnd: Franca Treur

Website Franca Treur
Dorsvloer vol confetti

Deze maand is Dorsvloer vol confetti van Franca Treur de tip van de maand. Het boek beleeft herdruk na herdruk. 

Het verhaal is in deze tijd van omvallende banken, boerkaverbod en rekeningrijden een kennismaking met een wereld waar het leven eenvoudig en duidelijk is. Het speelt in Zeeland en verhaalt over de 12-jarige Katalijne, dochter van bevindelijk gereformeerden. De schrijfster heeft geen autobiografie geschreven, wel heeft ze geput uit haar eigen herinneringen. Het dagelijkse leven op de boerderij staat volledig in het teken van geloof. Een geloof waarin het hiernamaals belangrijker lijkt dan het hier en nu. Dat paradijs is niet voor alle gelovigen. Slechts de door God uitverkorenen zullen een plaats krijgen. Als iemand gestorven is hopen nabestaanden op een teken van God dat hun dierbare opgenomen is.           

Dat lijkt als buitenstaander tamelijk wreed. Een levenlang gebukt gaan onder oudtestamentische preken waarin de mens als zondaar wordt afgeschilderd, een levenlang zonder zonde proberen te leven en dan maar moeten afwachten of je uitverkoren bent. Toch is het boek licht van toon, met humor en door het perspectief van een 12-jarige die zich langzaam bewust wordt van het geloof en de twijfel die haar langzaam bekruipt. Ze begint vragen te stellen. Vragen die ze zichzelf stelt, omdat je met je twijfels niet terecht kan bij een ander.

Boekentips, films, tv-series