Muziek lenen, digitaal en gratis

In bibliotheken Súd Fryslân laat het uitlenen van e-books helaas nog even op zich wachten, maar het digitaal lenen van muziek is al enkele jaren mogelijk. MuziekWeb, de centrale discotheek van Rotterdam, verzorgt deze service voor heel Nederland onder de naam Digitaal lenen.

Digitaal Lenen

De collectie omvat op dit moment 202936 tracks volgens de teller op de website, en breidt zich voortdurend uit. Vooral liefhebbers van jazz en klassieke muziek komen ruimschoots aan hun trekken.

Om dit stukje te kunnen schrijven heb ik Digitaal lenen even getest. Het downloaden en installeren van de benodigde DigiLeenspeler kost even tijd, maar is dankzij de uitgebreide handleiding op de website niet ingewikkeld. Dit hoeft maar één keer te gebeuren, daarna is het programma gemakkelijk in gebruik. Ben je eenmaal aangemeld als gebruiker, dan kun je beginnen met het maken van een keuze uit de muziekcollectie. Bij elke track staat een luidsprekertje; door erop te klikken kan een fragment beluisterd worden. Bij mij werkte dat niet goed, het eerst beluisterde deuntje kwam bij elke volgende klik weer uit de luidsprekers. Pas na opnieuw opstarten van DigiLeen was het verdwenen. Met één klik is de gewenste track te downloaden. De menuoptie ‘geleend’ geeft toegang tot de muziek die binnengehaald is, waarna de nummers gedurende een week maximaal 70 keer te beluisteren zijn. Je kunt 100 nummers per week lenen en aangezien ze automatisch achter elkaar afgespeeld kunnen worden is er op deze manier een heel aardig persoonlijk radiostation van te maken.

Digitaal Lenen is heel geschikt om muziek te leren kennen, het is eenvoudig in het gebruik en bovendien gratis. Wie na een week nog langer wil genieten van de muziek kan de cd’s uiteraard aanschaffen via de normale verkoopkanalen, maar ook lenen in of via de bibliotheek. De collectie van Muziekweb is zeer binnenkort ook bereikbaar via onze catalogus en de cd’s kunnen dan via de Zoek&boek-knop eenvoudig vanuit huis aangevraagd worden. Via de landelijke catalogus kan dat nu al.

Advertenties

Obama’s keus

Joseph O’Neill

“Leest u nog een goed boek?”, vroeg een journalist aan President Obama vorig jaar. Zijn antwoord was Netherland van Joseph O’Neill. Van zijn politiek krijg ik niet zoveel hoogte maar literaire smaak heeft Obama.

Laagland heet het boek bij ons en vertelt over Hans van den Broek, een Nederlander die vanuit Londen naar New York is verhuisd, nadat zijn vrouw Rachel daar een baan kreeg. Na 9/11 groeien ze uit elkaar door Rachels angst dat er weer wat zal gebeuren. Hans weet haar angst niet te hanteren en dit zorgt voor een grote stilte in hun relatie. Rachel gaat samen met haar zoon terug naar Londen. Hans blijft achter in het Chelsea Hotel in New York, waar hij ons deelgenoot maakt van zijn gedachten die lijken te dobberen en te wachten op het moment dat er iets gebeurt waardoor hij zijn leven weer richting kan geven. Dat gebeurt door zijn ontmoeting met Chuck Ramkissoon, die zijn entree maakt tijdens een cricketwedstrijd.

Cricket speelt een belangrijke rol in het boek. Die sport beoefende Hans tijdens zijn jeugd in Den Haag. Chuck wil zijn versie van de Amerikaanse droom verwezenlijken door cricket de rechtmatige plaats in de Amerikaanse samenleving terug te geven. O’Neill schrijft in een prachtige stijl en door zijn eigen jeugd in Den Haag wist hij mij te verrassen met de jeugdherinneringen van Hans. Cricket is een onzichtbare sport in Amerika die door veel immigranten gespeeld wordt. O’Neill zegt in een interview dat hij vanuit het perspectief van een Europeaan die cricket speelt, Amerikanen wilde laten zien wat er recht onder hun neuzen gebeurt zonder dat ze het zien. Ik doe niet aan sterren voor waardering maar wat mij betreft komt dit prachtige boek in de buurt van de star spangled banner.

Een interview met O’Neill in het programma Boeken.

De kinderredder

Salinger
De vanger in het graan

Het thema van de Boekenweek is Titaantjes, opgroeien in de letteren. Leuk thema want opgroeien hebben we allemaal gedaan. Iedereen heeft een eigen verhaal over zijn jeugd waardoor je in boeken veel kunt herkennen van al dat puber- en ander leed. Over wat ik allemaal wel of niet gemist heb in mijn jonge jaren ga ik het hier niet hebben. Wat ik wel gemist heb is De vanger in het graan van Salinger. Heb ik nooit gelezen en dat geeft geen pas voor een bibliotheekmedewerker.

Salingers boek is het beroemdste boek als je het over het thema van de Boekenweek hebt. Het verscheen bijna 60 jaar geleden en is weer in de belangstelling na het overlijden van Salinger in januari van dit jaar. Over Salinger en zijn zelfverkozen kluizenaarsschap is veel geschreven. De man was nogal gesteld op zijn privacy. Zo vertelde zijn uitgever in Nederland dat hij een contract moest tekenen waarin stond dat er geen foto op de achterkant van het boek mocht komen. Bang om in Amstelveen of Zaltbommel op straat herkend te worden, denk ik. Over zijn eigenaardigheden is genoeg geschreven. Leuker is het om de verschillende Nederlandse titels van het boek op een rijtje te zetten. Misschien dat dit iets zegt over de tijd waarin het verscheen:

  • 1955 – Eenzame zwerftocht
  • 1958 – Puber
  • 1967 – De kinderredder van New York
  • 1967 – De vanger in het koren
  • 1989 – De vanger in het graan

Uiteindelijk is het dus De vanger in het graan geworden. Hoe ze bij De kinderredder van New York zijn gekomen is me een raadsel, lijkt me meer een titel voor Spiderman 4.

Nigella Lawson

Engelse cake en Nigella

Afgelopen vrijdag werkte ik aan mijn gezondheid in het fitnesscentrum. Het fitnesscentrum is helemaal bij de tijd met machines waarop je je hartslag in de gaten kunt houden en ook alle tv-zenders kunt bekijken. Terwijl ik op de loopband met 9 kilometer per uur een helling met 2% stijging op rende, bakte Nigella Lawson een taart met veel suiker en fruit. Die taart ging de rest van het uur niet meer uit mijn hoofd. Eenmaal klaar fietste ik langs bakker Posthuma en kocht vier engelse cakejes. Niet een taart van Nigella Lawson, maar toch engels genoeg met een zoet laagje glazuur. Na een uur fitness kan dat wel wat lijden vind ik.

Nigella Lawson is van alle tv-kokken de aantrekkelijkste, al was het alleen maar omdat ze er zelf lekker van eet. Het is vermakelijk om Gordon Ramsey weer ’s tekeer te zien gaan, maar het is veel leuker om Nigella te zien als ze haar vinger sensueel in het beslag doopt om te proeven of het goed smaakt. Bovendien is ze niet zo streng als andere koks als het om ingrediënten gaat en daardoor zeer toegankelijk en inspirerend. Voor iedereen die na een winter van boerenkool wat anders wil.

Feest : eten om het leven te vieren
Hoe te eten
Hoe word ik een goddelijke huisvrouw : de kunst van lekker eten
Nigella bijt
Nigella Express : lekker snel, lekker snel, lekker snel
Nigella’s kerst : eten, familie, vrienden, feestjes
Voor altijd zomer

Boekengeur

Laagland vs Nine Dragons
Welk boek?

Een tweedehands auto kan nog verrassend nieuw ruiken als je achter het stuur kruipt voor een proefritje. Dat het luchtje uit een spuitbusje komt om de geur van de oude hond van de vorige eigenaar te verdrijven, doet er niet zo veel toe. De eerste indruk is dat je een lekker ruikende auto gaat kopen.Iemand kan je passeren met een subtiele essence uit een parfumflesje. Vroeger was dat voorbehouden aan vrouwen, maar mannen berollen en bespuiten zich ook in de 21e eeuw. Geur is het zintuig dat meteen werkt als je op deze wereld komt en zonder dat je je er bewust van bent beïnvloedt het je.

Beide geuren zijn echter tijdelijk. De tweedehands auto ruikt na een tijdje als een tweedehands auto en de deodorantroller moet elke morgen worden gebruikt.

Een geur die langer blijft hangen is de boekengeur. Vandaag zit ik met een keuze. Welk boek ga ik lezen? Joseph O’Neils Laagland of Michael Connelly’s Nine Dragons?

Achterflappen lees ik niet omdat uitgevers de neiging hebben een samenvatting op de achterkant te zetten en je meer over de inhoud leert dan wenselijk is voor een verrassende leeservaring. Er zit maar een ding op. Ruiken. Mijn vroegste herinnering aan een lekker ruikend boek is Kuifje en de Zonnetempel van uitgever Casterman. Ik sloeg het open en voordat ik een tekstballon had gelezen zat ik al helemaal in het verhaal. Nu ruikt het album naar een herfstig bospad, maar die lekkere geur heeft het jaren volgehouden. Langer dan de spuitbussen met hun tijdelijke illusie. Even mijn blog afronden, ik ga Michael Connelly lezen.

De veren van de dino

De veren van de dinosaurusAnna, alleenstaande moeder van een dochtertje en laatstejaarsstudent aan het Biologisch Instituut in Kopenhagen, heeft zojuist haar eindscriptie over de oorsprong van vogels ingeleverd. Tussen haar en haar scriptiebegeleider Helland heeft het nooit erg geboterd, noch qua wetenschappelijke theorieën over de oorsprong van vogels (zijn het wel of niet hedendaagse dinosaurussen?) noch op het persoonlijke vlak. Op een morgen wordt Helland dood in zijn kantoor gevonden met op zijn schoot de scriptie van Anna, en zijn tong op zijn borst. De dood van Helland stelt iedereen voor een raadsel, ook inspecteur Søren die de zaak onderzoekt. De zaak wordt nog gecompliceerder als er nog een dode valt.

Schrijfster Sissel-Jo Gazan studeerde biologie aan de Universiteit van Kopenhagen en woont nu in Berlijn.

Detectivewerk, wetenschap, een vleugje romantiek en wat psychologie – heel veel lezers komen aan hun trekken. Elk van de hoofdpersonen heeft geheimen of moet in het reine zien te komen met gebeurtenissen uit zijn of haar verleden. De relatie tussen ouders en kinderen speelt een grote rol en natuurlijk de academische wereld waarin het verhaal zich afspeelt, met de onderlinge na-ijver en strijd om financiële middelen. En passant steek je heel wat op over de dino’s met hun verenkleed, die al dan niet de voorouders zijn van de huidige vogels. Een tip voor lezers met een levendige verbeelding: lees het stukje over lintwormen niet onder het eten…

Weekendvoer

Tijdschriftenwand in Joure

Dit weekend kreeg mijn man op zijn verjaardag een tijdschriftenbon ter waarde van 15 euro en een dag later zaten wij achter de pc een proefabonnement uit te zoeken. Was nog een hele toer ook, want bij bijna alle opties hoorde ik mezelf zeggen: ” Doe maar niet, hebben wij in de bibliotheek wel”.

Wat worden ze veel gelezen en geleend bij ons in de bibliotheken, logisch ook. Want zeg nou zelf wat is er lekkerder dan in het weekend een stapel……..(u vult dit zelf maar in) door te bladeren onder het genot van een bakje koffie of….,  ja ook dat vult u zelf maar in.

 Een mooi overzicht van bijna alle tijdschriften vindt u bij MissMag.

My name is Michael Westen

Naar recensie
Humor en actie

Elke aflevering van Burn Notice begint met deze zin, een knipoog naar medespion James Bond. Michael Westen is freelance spion, maar krijgt tijdens een opdracht ineens ontslag en als je als spion ontslagen wordt, ben je de klos. Hij wordt constant in de gaten gehouden, zijn banktegoeden zijn bevroren en hij kan nergens aan de slag. Een doorlopende verhaallijn is zijn zoektocht naar de mensen die achter zijn ontslag zitten. Ondertussen verdient hij zijn geld met het helpen van mensen die in problemen zijn geraakt. Westen is een begaafd knutselaar, met huis-tuin en keukenspullen flanst hij bommen, afluisterapparatuur en gps-trackers in elkaar. De serie zit vol actie maar wat het kijken echt leuk maakt zijn de grappen tussen de Westen, zijn twijfelachtige vriend Sam en zijn ex-vriendin Fiona, tegen wie hij zegt dat ze van alle vrouwen het dichtst in de buurt komt als hij een relatie wou. Zijn arrogante houding maakt hij helemaal goed met z’n innenemende glimlach die suggereert dat hij er ook weinig aan kan doen dat de dingen gaan zoals ze gaan.

Kortom, heerlijke, humorisctische actieserie in zonnig Miami, al valt er in tegenstelling tot Dexter, die andere Miami-serie, zo nu en dan een buitje.

Een gekweld man

Henning Mankell
De laatste Wallander

De titel De gekwelde man slaat op Håkan von Enke, een gepensioneerde hooggeplaatste zeeofficier. Wallander krijgt deze indruk van Von Enke als hij, vlak voordat deze van de aardbodem verdwijnt, op zijn verjaardag een lang gesprek met hem voert. Von Enke is de schoonvader van Linda, Wallanders dochter. Hierdoor krijgt het laatste Wallanderverhaal een persoonlijke lading, meer dan in zijn vorige boeken. In het verhaal wordt langzaam duidelijk dat de titel eigenlijk Wallander zelf geldt. Hij is zestig, voelt zich oud en eenzaam, mist de scherpte van vroeger en krijgt blackouts die hem angst inboezemen. Mankell is van alle Scandinavische thrillerschrijvers de beste en dat laat hij in Wallanders ontreddering zien. Tegenwicht voor deze ontreddering biedt zijn dochter Linda die bevalt van een dochter. Henning Mankell is klaar met Kurt Wallander. Een absolute aanrader.

In het boek is Wallander 60 jaar. Bijna gelijktijdig verscheen de derde serie Wallander op dvd. Als je wilt weten hoe het Wallander vergaat na De gekwelde man dan is deze dvd een uitkomst. In de 6 nieuwe verhalen is hij namelijk 62 jaar. Zijn dochter Linda werd in de vorige series gespeeld door Johanna Sällström. Na haar tragische dood in 2007 is zij niet vervangen door een andere actrice. Dat is begrijpelijk en tegelijk jammer als je kijkt naar het laatste boek waarin de relatie van Kurt en Linda steeds meer reliëf krijgt.

DVD Wallander
Zes nieuwe verhalen

Tip vd Mnd – Niccolò Ammaniti

Tip vd Mnd maart

Niccolò Ammaniti is een van de populairste schrijvers in Italië en wordt daar gerekend tot de jonge kannibalen, schrijvers die hun inspiratie vinden in films als Pulp fiction, maar ook op televisie en op internet.

In Nederland is zijn boek Ik haal je op, ik neem je mee langzaam uitgegroeid tot een bestseller die zelfs bij de sigarenboer te koop is. Dat kan komen door de de aanbevelingen van Herman Koch en Kluun op de voorkant van het boek, maar met alleen een aanbeveling word je nog niet gelezen. Het is meer de aanstekelijke mix van fantasie, donkere verhaallijnen die elkaar kruisen, een rauwe stijl, de soms hilarische beschrijvingen, de gedenkwaardige personages, de onvermijdelijke rampzalige gebeurtenissen en mooie Italiaanse vrouwen.

In een interview bekende de schrijver aartslui te zijn en nog nooit een dag in zijn leven gewerkt te hebben. Merkwaardig als je zijn boeken leest, omdat de energie van de bladzijden spat.In zijn werk spelen jongens een opmerkelijke rol. In Zo God het wil is Christiano de spil van het verhaal. Hij is opgevoed door zijn alcoholische en gewelddadige vader en waar dit gegeven vaak grond is voor een dramatisch verhaal,  is het hier bijna ontroerend te lezen hoeveel die twee van elkaar houden.

In dit boek en in Ik haal je op, ik neem je mee, het boek waarmee Ammaniti doorbrak, is de onvoorwaardelijke trouw tussen vader en zoon de enige manier om de vreselijke gebeurtenissen te lijf te gaan. In Italië vallen sommige critici over zijn gebrek aan inhoud en niet-literair taalgebruik, kritiek die als sneeuw voor de zon verdwijnt als je eenmaal bent begonnen in een boek van hem. Hij sleept je mee in een wereld die bruist, een wereld vol personages die met een paar penseelstreken tot leven komen. In een ander interview zegt hij dat als hij schrijft het verhaal als een film in zijn hoofd speelt.  Zijn stijl is zeer visueel, bijna filmisch. Niet voor niets zijn een aantal van zijn romans en korte verhalen al verfilmd. In hele korte zinnen zet hij heel snel een scène neer. Uit Ik ben niet bang komt de volgende passage:

“Onder in dat hol lag een jongen. Hij lag op zijn zij, met zijn hoofd tussen zijn benen. Hij bewoog niet. Hij was dood. Ik bleef maar kijken, ik weet niet hoe lang. Er stond ook een emmer. En een pannetje. Misschien sliep hij. Ik pakte een steentje en gooide het naar hem. Het kwam op zijn bovenbeen terecht. Hij bewoog niet. Hij was dood. Morsdood.”

Zijn nieuwste roman is net uit onder de titel Laat het feest beginnen! Een satire op het hedendaagse Italië, een verhaal over macht, status, vriendschap en bedrog. Als je leest wat Berlusconi elke keer verzint om onder rechtsvervolging uit te komen kun je je afvragen of je daar in een satire nog overheen kunt.

Uit de Volkskrant van 4 februari:
“Nadat het Italiaanse parlement zich met grote meerderheid heeft uitgesproken voor een nieuw wetje, de legittimo impedimento (legitiem verzuim), hoeft de premier de komende achttien maanden niet voor de rechters te verschijnen als hij daarvoor een goede reden kan aanvoeren.”

In de kritieken op zijn laatste roman wordt Ammaniti verweten zijn hand te overspelen met een grotesk verhaal. Misschien is dat wel nodig in een land als Italië om nog iets duidelijk te maken.

Bij de Tip vd Mnd hoort de prijsvraag in onze digitale nieuwsbrief. I.p.v. een boekenbon kunt u dit keer een gesigneerd exemplaar winnen van Laat het feest beginnen.

Boekentips, films, tv-series