Tagarchief: Alan Bradley

Klassieke detectives, ouderwets leuk?

Een blog schrijven over de “klassieke detective” vraagt allereerst een omschrijving van het begrip. Centraal staat de puzzel die door een briljante detective opgelost wordt en de minder briljante lezer doet verzuchten “dat ik dat niet heb gezien”. Daarnaast is er minstens één lijk dat niet op een Mo Hayder of Karin Slaughter manier om het leven is gebracht. Gewoon vermoord zonder ingewanden over de pagina’s. Om het echt klassiek te maken is de sfeer in het verhaal van groot belang. Het liefst zakt de lezer weg in een nostalgie waarin alles overzichtelijk is. Is Mo Hayder een stad, dan is de klassieke detective een dorp.

Sophie Hannah
Sophie Hannah

Sophie Hannah kreeg permissie van de erven Agatha Christie Hercule Poirot nieuw leven in te blazen. Zo mocht eerder Anthony Horowitz Sherlock Holmes in een allerlaatste avontuur terug laten komen. Zijn Het huis van zijde is bijzonder geslaagd, vooral door de sfeer en het plot dat rond kindermisbruik is gesmeed. Een gegeven dat je niet tegen komt in klassieke detectives. Zijn boek maakte me nieuwsgierig naar Hannah’s poging.

De Monogrammoorden draait om de vondst van drie lijken in een Londens hotel en een oude geschiedenis in een dorp. Poirot is met pensioen maar zijn grijze cellen nog lang niet. Hij wordt bij het onderzoek betrokken door inspecteur Catchpool van Scotland Yard. Naast de briljante Poirot blijkt Catchpool een onzekere speurder die voortdurend sporen verkeerd interpreteert. Tenminste volgens Poirot, die hem er voortdurend op wijst zijn eigen grijze cellen beter te gebruiken. Je krijgt al lezend de neiging om die onuitstaanbare, betweterige Poirot aan zijn krulsnor te trekken en hem lekker modern een eikel te noemen.

De Monogrammoorden is minder briljant dan de reanimatie van Horowitz van een klassieke detective. Dat komt doordat Sherlock Holmes altijd al interessanter was dan Hercule Poirot en Horowitz een betere schrijver is. Hannah heeft wel een lekkere klassieke detective geschreven en voor liefhebbers van Agatha Christie een mustread, ondanks een behoorlijk ingewikkelde afwikkeling van het plot. Zelfs Poirot heeft daar een fiks aantal pagina’s voor nodig.

Alan Bradley
Alan Bradley

Eigenlijk is al het bovenstaande een excuus om aandacht te besteden aan het vijfde deel van Alan Bradley’s serie rond Flavia de Luce. Per slot van rekening heb ik al drie keer geblogd over Flavia, dus eigenlijk weten jullie het nu wel hoe het zit met haar.

Slotakkoord voor een moord is een klassieke detective geschreven door een moderne Canadees met gevoel voor humor. Flavia is 11 jaar, chemisch laborante, onbezoldigd detective en een plaag voor haar oudere zussen. Samen met hun vader wonen ze op een vervallen landgoed, ergens in Engeland in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Moeder Harriët is jaren geleden verdwenen op een reis naar de Himalaya. In de buurt van Flavia is regelmatig een lijk te vinden en op haar onnavolgbare wijze weet ze elke keer uit te vogelen wie het gedaan heeft.

In Slotakkoord voor een moord geeft Bradley Flavia meer psychologische diepgang en dat komt de serie alleen maar ten goede. Dit vijfde deel is weer een feest om te lezen. Maar goed, dat is niet erg objectief. Ik ben een groot fan van Flavia en word erg blij elke keer als ze erop uit trekt op Gladys, haar stalen tweewieler. Haar avonturen zullen niet ieders cup of tea zijn, maar Bradley heeft met deze reeks een echte moderne klassieke detective neergezet.

Let the sunshine in met Flavia de Luce

Doe je zelf een lol en lees Alan Bradley’s serie over de voor eeuwig 11 jarige Flavia de Luce. Flavia is eigenzinnig, scheikundige,  zonnig, slim, kleurrijk, verrukkelijk, tegendraads, eigenwijs, grappig, eenzaam, wraakzuchtig, charmant, onzeker, ondernemend en nog veel meer.
Na een blog over De smaak van venijn [hier] en een blog over Het stroeve touw [hier], hoef ik Flavia eigenlijk niet meer aan te raden als middel tegen chagrijn, koude wind en stoffigheid, maar een kleine herinnering kan geen kwaad:

Let the sunshine in.

Naar catalogus
Naar catalogus

Om het feest helemaal compleet te maken nog even dit. Sam Mendes (o.a. American Beauty) wil een tv-serie maken over Flavia! Staat in Variety.

Fietsen met Flavia, goed voor de gezondheid

Naar catalogus
Naar catalogus

Flavia de Luce is terug en dat is goed nieuws voor iedereen die houdt van eigenzinnige hoofdpersonen, moord op het platteland en behept is met een onbedwingbare nostalgische drang naar de jaren 50.

Eerder verscheen De smaak van venijn dat ook besproken is op dit blog. Even een citaat uit dat blog, dat scheelt weer wat geschrijf:

Flavia de Luce is elf jaar, voorlijke dochter van een oud-kolonel annex postzegelverzamelaar en in voort- durende strijd met haar oudere zussen Daphne en Ophelia. Flavia heeft een passie voor scheikunde en heeft op het landhuis, waar de merkwaardige familie woont, een eigen laboratorium.

In dat laboratorium brouwt ze het liefst mengsels om vooral zus Ophelia een slechte nachtrust te bezorgen, maar ook weet ze met de tranen in de zakdoek van een vrouw en wat chemische processen uit te vinden dat die vrouw zwanger is.
Haar grootste talent lijkt echter het oplossen van moord.
Dit keer gaat het om een poppenspeler die tijdens een voorstelling dood neervalt op het podium. De poppenspeler heeft een onvermoed verleden liggen in de omgeving en Flavia weet eerder dan de plaatselijke politie in welke hoek ze de moordenaar moet zoeken.

Te hopen valt dat de schrijver Flavia nog jaren 11 jaar oud laat zijn. Dat we nog vaak met haar van hot naar her door het Engelse landschap kunnen fietsen. Op Gladys, zo heet haar fiets namelijk. Want fietsen is gezond, net als het lezen van dit boek, van Flavia wordt een mens vrolijk en dat houdt de bacillen op afstand.

Flavia de Luce

 

Modern ouderwets

Smaak van venijn

Flavia de Luce is elf jaar, voorlijke dochter van een oud-kolonel annex postzegelverzamelaar en in voortdurende strijd met haar oudere zussen Daphne en Ophelia. Flavia heeft een passie voor scheikunde en heeft op het landhuis, waar de merkwaardige familie woont, een eigen laboratorium. Ze vindt op een ochtend een lijk in de tuin. Tot zover niets bijzonders.

Wel bijzonder is dit verhaal van de Canadees Alan Bradley die een heerlijke moderne, ouderwetse detective heeft geschreven die speelt op het platteland van Engeland in de jaren 50 van de vorige eeuw. Met een geweldige Flavia in de hoofdrol die het verhaal een enorme vaart geeft al was het maar omdat ze van hot naar her fietst op haar roze fiets die ze Gladys noemt. In een luchtige, speelse stijl gaan we mee met Flavia op zoek naar de moordenaar. En passant bewerkt Flavia de lippenstift van Ophelia met gifsunak die hierdoor in een allergische reactie enorme lippen krijgt. Je waant je in een verhaal van Agatha Christie, maar in haar boeken viel weinig te lachen, terwijl Flavia regelmatig voor een schaterlach zorgt. Heerlijk boek voor jong en oud, zeg je dan.

Bovendien waar vind je nog een boek waarin een moord wordt gepleegd om een postzegel. Daar hebben Karin Slaughter of Mo Hayder nooit aangedacht in hun bloeddorst.

Aardig is nog dat Bradley met slechts 15 pagina’s van het verhaal naar zijn uitgever stapte, die na vijf minuten lezen besloot om De Smaak van venijn uit te geven.