Tagarchief: Cormac McCarthy

Een stil geloof in engelen

Recensie op Nu.nl
Mooie titel

Nieuwsgierig geworden door een krantenartikel begon ik in Een stil geloof in engelen. Mooie titel, goede schrijversnaam,  het boek krijgt goede recensies, heeft het predikaat literaire thriller en toch was ik blij dat ik het uit had. Wat ging er mis?

De ingrediënten voor een aangrijpend en spannend boek zijn volop aanwezig. Een jongen van 12 jaar. Verteller van het verhaal. Woont buiten een klein dorp op het Amerikaanse platteland. Een vader die voortijdig sterft. Een armoedig dorpsleven waar achter een faςade van alles broeit. Het verhaal begint als er een klasgenoot van hem zwaar verminkt dood gevonden wordt. Dertig dode meisjes verder weten we wie het gedaan heeft maar dat interesseerde me al lang niet meer door het ontbreken van enige spanning. Waar komt dat door? Ellory neemt zijn tijd om het verhaal te vertellen. Dat is prima, maar hij gebruikt hier en daar van die sleetse trucs om spanning op te roepen, zoals het aloude Die dag veranderde alles... Als je dat goed gebruikt draagt het bij aan het leesgenot omdat je op het puntje van de stoel gaat zitten, maar in dit boek werkt het niet omdat er meestal niet zoveel gebeurt. Het verhaal sleept zich voort, de hoofdpersoon wordt langzamerhand aardig onuitstaanbaar en dat is lastig als een boek 430 pagina’s dik is.

Ik moest bij het lezen van het boek denken aan Kind van God van Cormac McCarthy. Een verhaal van 149 pagina’s over een seriemoordenaar dat wel onder de huid gaat zitten door zijn superieure stijl en het sfeervolle verhaal, al is het nog zo gruwelijk. Bij Ellory lijkt de gruwel en de ellende vooral effectbejag.
Eigenlijk geloof ik het wel, al die boeken met seriemoordenaars die van alles uitspoken met hun slachtoffers. Misschien was het boek zonder 30 vermoorde meisjes interessanter geweest.

Typemachine

Lettera 32 Olivetti

Cormac McCarthy gebruikte bijna 50 jaar lang deze typemachine voordat het ding het begaf. De typemachine werd geveild en een verzamelaar betaalde er $ 254.500,- voor. McCarthy kreeg van een vriend eenzelfde typemachine, een tweedehands die $ 20,- kostte. Je vraagt je af wat de pijp van Mulisch zou opbrengen.

McCarthy is een groot schrijver en na eerder werk van hem heb ik net  De weg gelezen. Na een wereldwijde ramp, die verder niet wordt verklaard, proberen een vader en een zoon te overleven in een wereld waar alles verschroeid is, waar bendes mensen doden om op te eten, waar het grijs van het land overgaat in het grijs van de lucht. Het is alsof de zinnen verschroeid zijn waardoor alleen het strikt noodzakelijke overblijft.

Bij een waterval praten de vader en zoon.
Is het koud?
Ja. IJskoud.
Wil je erin?
Weet ik niet.
Natuurlijk wel.
Kan dat?
Kom op.

De vader vertelt keer op keer aan zijn zoon dat zij de goeden zijn.  Deze moraal en de onvoorwaardelijke liefde tussen de twee lijkt het enige dat de angst weg kan houden. Na het boek zag ik de verfilming met o.a. Viggo Mortensen en net als bij het boek wist de liefde tussen vader en zoon me te ontroeren. Regisseur John Hillcoat bracht eerder The Proposition uit, een western die speelt in Australië, en waarin hij al liet zien goed raad te weten met de verbeelding van de dunne lijn tussen beschaving en barbarij.

Het verhaal van McCarthy zit al dagen in mijn hoofd. Lezen dat boek en zien die film.