Tagarchief: Dementie

Met open armen

Met open armen van Tom Winter is zo’n boek dat je als lezer met open armen ontvangt. Onderliggend thema is dementie en dan vooral vroege dementie. Dat is een dramatisch thema, maar Winter heeft vooral een komische familieroman geschreven.

winterVoor liefhebbers van Het Rosie project staat er pontificaal op de voorkant. Daarin gaat het om iemand in het autistisch spectrum en hier dus duidelijk niet, om het commentaar op de aanbeveling kort te houden.

Wel hebben de boeken de humor gemeen. Het is eerst even wennen omdat het wat nadrukkelijk aanwezig is, maar uiteindelijk vindt het zijn vorm in het tragikomische verhaal over de tweeling Jack en Meredith, die allebei op hun eigen manier, in een midlife crisis terechtkomen.

Jack is maatschappelijk geslaagd, rijk geworden in de reclame en nu met langdurig verlof omdat de creatieve kraan leeg is. Meredith is achtergebleven met twee kinderen nadat haar man er met een jongere vrouw vandoor is gegaan. Een vijftienjarige dochter die zich ouder voordoet op datingsites en altijd haar weerwoord klaar heeft. Een tienjarige zoon die veel te wijs is voor zijn leeftijd en dode dingen verzamelt in plastic zakjes.
De demente moeder van de tweeling zit al jaren in een verzorgingstehuis, een moeder die je in de flashbacks leert kennen als een liefdeloos kreng. Zij heeft de tweeling verteld dat hun vader overleden is en op het kerkhof ligt. Een van de weinige uitjes van Meredith is naar het graf van haar vader. Daarnaast speelt de morsige hond van de buurvrouw een belangrijke rol.

Een komisch hoogtepunt is de vakantietrip naar Frankrijk, als de ex-man van Meredith de kinderen meeneemt in dezelfde auto als zijn nieuwe vriendin. Een heel slecht idee.

Met open armen is een ode aan familiebanden, vooral als het leven vol tragische verrassingen blijkt te zitten. Een heerlijk boek waarin humor en tragiek hand in hand gaan naar een mooi einde.

De laatkomer

Plaatje

Nadat ik het boek ‘de laatkomer’ van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst heb dichtgeslagen denk ik nog even na over de titel. Immers, heeft een boek geen goede titel dan is het ONLEESBAAR (Reve). De titel slaat op Desiré, de hoofdpersoon, die er te laat achter komt dat hij nog iets van zijn leven moet maken. Onleesbaar is ‘De laatkomer’ allerminst, het boek is heel vlot geschreven.

De ik-figuur, Desiré, beschouwt z’n leven als mislukt. Hij heeft in zijn burgermansbestaan als bibliothecaris altijd naar de pijpen van zijn vrouw Moniek gedanst en besluit dat het mooi is geweest.  De voortdurende betutteling, het gevit en geschreeuw, hij is het zat en wil van haar af.  Voor een scheiding is hij te laf en de manier waarop hij zijn doel probeert bereiken ligt niet voor de hand. Hij besluit zich voor te doen als iemand die dementeert en wordt spoedig opgenomen in een tehuis voor seniele bejaarden.

Desiré speelt zijn nieuwe rol met verve. “Naar de televisie kijk ik, zij het dik tegen mijn zin. Ik doe het om niet door de mand te vallen. Omdat het wordt verwacht dat ‘senielen’ onverdroten plaatsnemen voor de lichtbak. Geholpen door de leegheid van de meeste programma’s staar ik indolent en met mijn schoonste glarieogen naar de jolige plezierverkopers op het scherm, tot ik er vanzelf bij in slaap val en in mijn beddenbak wordt geholpen”.

Het contact met vrouw en kind wordt definitief verbroken op het moment dat hij ze niet meer herkent. In het bejaardenhuis komt hij jeugdliefde Rosa Rozendaal tegen. Van haar schoonheid is niet veel meer over en het weinige haar dat ze nog bezit wijst alle windstreken aan. Destijds durfde hij niet op haar avances in te gaan, nu is het te laat. Ze is dement. Hij realiseert zich dat de spijt van de dingen die je hebt gedaan lang niet zo groot is dan de spijt van de dingen die je niet hebt gedaan. Grote vraag is of de hoofdpersoon wordt ontmaskerd of dat zijn façade stand houdt.

‘De laatkomer’ is boek over liefde, dementie en vergankelijkheid. Dimitri Verhulst hanteert een ironische stijl en schrijft met veel gevoel voor humor. Vlaamse woorden en uitdrukkingen en het gebruik van metaforen missen hun uitwerking niet en zorgen voor extra leesplezier, al wordt soms de aandacht afgeleid van het werkelijke verhaal.