Tagarchief: Eerste Wereldoorlog

Joubert, wat ben je toch goed

joubertToen ik bezig was met het samenstellen van mijn boekenlijstje voor de vakantie zag ik dat de nieuwe Irma Joubert ook alweer in de bieb is. Super! Ik ben groot fan van haar meeslepende manier van schrijven en reserveerde het boek dan ook meteen. Zoals ik wel had verwacht was ik bepaald niet de enige lezer die dit had gedaan en ik kreeg het boek dan ook niet voor mijn vakantie binnen.

Gelukkig stond het voor me klaar toen ik weer terug was zodat ik in mijn eerste werkweek meteen weer een fijn stuk ontspanning in het vooruitzicht had. En wat heb ik er weer van genoten.

Hildegard is het verhaal over een jonge vrouw wiens leven voornamelijk in het teken staat van oorlog. Als jong meisje moet ze al vluchten voor de bolsjewisten en in haar tienerjaren breekt de Eerste Wereldoorlog uit.
Geraakt door de verhalen waarmee haar vaders goede vriend en arts von Stein bij hen thuiskomt, besluit Hildegard als vrijwilligster aan het werk te gaan in het ziekenhuis. Hier staat ze de soms gruwelijk verwonde en getraumatiseerde jonge mannen bij die terugkeren uit de loopgraven.

Na de oorlog blijkt dat het familiekapitaal van Hildegards vader volledig verdampt is en daarom kiest hij een man voor zijn dochter waardoor hun beider toekomst verzekerd is.
Hildegard’s nieuwe woonplaats wordt Berlijn, waar ze trouwt, twee zonen krijgt en nieuwe vrienden maakt. Een aantal relatief gelukkige jaren volgen en dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Haar man en beide zonen vertrekken naar het front, kort nadat Hildegard bevallen is van een dochtertje.
Ze zet alles op alles om haar kleine meid te beschermen.

Wat een boek. Ik kan me er geen enkele voorstelling van maken hoe het moet zijn om zo’n groot deel van je leven in oorlogstijd te moeten leven. Wat een verschrikking voor al die mensen, wereldwijd, die zo’n oorlog helemaal nooit gewild hebben en nu hun mannen en zonen zien vertrekken, misschien wel voorgoed.
Hoe houd je het vol, zeker wanneer je ‘de vijand’ bent?

Zoals we gewend zijn van Joubert eindigt ook dit verhaal in Zuidwest Afrika. Ik zal niet verklappen waarom en hoe Hildegard hier terecht komt maar hiermee is het verhaal echt af.

Joubert laat wederom zien wat een fantastische schrijfster ze is.
Ik was volledig in de ban van het leven van Hildegard en baalde ontzettend toen ik het boek eenmaal uit had. Gelukkig voor mij is een tweede deel in de maak. Ik kan niet wachten.

 

 

Advertenties

Familiegeheimen

myttingMet De man & het hout veroorzaakte Lars Mytting een poosje geleden een kleine hype waar Maxim Hartman waarschijnlijk oprecht blij van werd. Het boek is een handleiding voor het kappen, hakken, stapelen en verbranden van hout.

Zijn kennis over hout heeft Mytting heel mooi verwerkt in De vlamberken. Vlamberken zijn bomen die prachtig getekend hout leveren als ze worden “gemarteld” met ijzeren banden om de stam.
Edvard groeit op bij zijn grootvader, nadat zijn ouders zijn overleden toen hij nog maar drie jaar was. Samen met zijn opa beheert hij een afgelegen boerderij in Noorwegen. Het leven draait om schapen en aardappels. Edvard is nooit verder gekomen dan Saksum, de dichtstbijzijnde plaats. Ze leiden een eenvoudig leven, zijn erg op zichzelf, mede door het verleden van zijn grootvader die in de Tweede Wereldoorlog aan het oostfront heeft gediend. Over de dood van zijn ouders wordt niet gesproken. De vondst van wat papieren zorgt voor grote onrust in Edvard. Wat is er in 1971 gebeurd in Noord-Frankrijk? Waardoor zijn zijn ouders overleden? Waar was de driejarige Edvard gedurende vier dagen? Zijn speurtocht levert alleen maar meer vragen op en brengen hem naar de Shetland Eilanden en Frankrijk.

In een serene stijl sleept Mytting je op meesterlijke wijze mee in een tragische familiegeschiedenis, waarin de liefde en verraad een grote rol spelen. Bovendien kijk je nooit meer op dezelfde manier naar een boom als je zijn prachtige beschrijvingen over hout hebt gelezen.

Toeval?

Het vorige blog dat ik schreef, De schildersdochtergaat over schilderen en kunst. Dat was een nieuw onderwerp voor me, ik weet niet zoveel van kunst. Maar ik vond het wel ontzettend boeiend en betrapte mezelf er op dat ik graag meer over kunst zou willen weten.
Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik bij het kiezen van een boek nooit de achterkant lees, ik laat me graag verrassen. Ik kies een boek puur op aantrekkingskracht: als de titel en het kaft me aanspreken neem ik het mee.
Hoe toevallig is het dan dat de volgende twee boeken die ik las ook over kunst gingen?

maineHet eerste boek dat ik meenam lag op de tafel met nieuwe boeken, altijd een fijne plaats om een boek op te duikelen.
Huis van eb en vloed heet het en het is geschreven door Sarah Maine.
De prachtige foto op het kaft zorgt ervoor dat ik het meeneem en ik begin er dezelfde avond nog in te lezen. Gelukkig voor mij heb ik de dag erop vrij want ik wil dit boek gewoon niet wegleggen.

Dit prachtige verhaal beschrijft een familiegeschiedenis die zich afspeelt rondom een groot landhuis in Schotland.
Het huis komt dankzij een erfenis in 2010 in het bezit van Harriet Deveraux. Wanneer ze het huis wil gaan bekijken ontmoet ze aannemer James Cameron, die tijdens een inspectie menselijke resten onder de vloer gevonden heeft. Hierdoor begint Harriets zoektocht naar het verhaal van haar voorouders.
Dankzij de dubbele verhaallijn, eentje in 1910 en de ander in 2010 blijft het boek je steeds verrassen.
Wat een geweldig debuut! Ik kijk al uit naar het volgende boek van Sarah Maine.

moyesHet tweede boek dat ik graag met jullie wil delen is van de bekende schrijfster Jojo Moyes en heet Portret van een vrouw.
Dit verhaal slingert je terug in de tijd naar de beginjaren van de Eerste Wereldoorlog en beschrijft het dagelijks leven van de mensen in een klein Frans dorp. De zussen Sophie en Hélène bestieren samen het hotel dat ze van hun ouders geërfd hebben, nu hun mannen aan het front zijn. Op een dag wordt het hotel door de Duitse bezetters gevorderd; zij willen er vanaf nu iedere dag komen eten en Sophie en haar zus moeten dat, ondanks hun grote weerzin, regelen.
De Duitse commandant die aan het hoofd van deze groep staat, is erg onder de indruk van het portret van Sophie, geschilderd door haar geliefde man, dat in het hotel hangt. Hierdoor raken de commandant en Sophie in gesprek over kunst, waardoor ze beide de gruwelen van de oorlog even kunnen vergeten en gewoon even mens kunnen zijn. Maar hiermee zetten ze wel kwaad bloed bij de Franse dorpsgenoten.

Bijna honderd jaar later krijgt Liv het schilderij van Sophie als huwelijkscadeau van haar man David, die kort daarna komt te overlijden. Wanneer Liv een brief krijgt van Trace and Return Partnership, een organisatie die vermiste kunstwerken opspoort en terugbrengt bij de oorspronkelijke eigenaar, komt haar wereld op zijn kop te staan. Vooral omdat die leuke man die ze net ontmoet heeft de eigenaar van het bedrijf blijkt te zijn…
Liv zet alles op alles om ervoor te zorgen dat het portret bij haar mag blijven.

Een spannend en heerlijk afwisselend verhaal, dat je moeiteloos laat schakelen tussen de Eerste Wereldoorlog en het jaar 2010.
Fantastisch goed geschreven!

 

 

De nasleep van de Eerste Wereldoorlog in een meesterlijke roman

Pierre Lemaitre - Tot ziens daarboven
Pierre Lemaitre – Tot ziens daarboven

Pierre Lemaitre is hier enigszins bekend door zijn thrillers rond Camille Verhoeven, een commissaris van 1.45 m met een turbulent liefdesleven.
Met Tot ziens daarboven laat Lemaitre zien wat een geweldig schrijver hij is. Hij hanteert in deze post-oorlogsroman dezelfde beschouwende en humoristische pen die zijn thrillers kenmerken.

D’Aulnay-Pradelle is een luitenant die in de laatste dagen van de oorlog een heldenstatus voor zichzelf wil verdienen door zijn manschappen een zekere dood in te sturen bij de verovering van een strategisch gelegen heuvel. Albert doorziet zijn voornemen wat hem bijna het leven kost dankzij diezelfde Pradelle. Hij wordt gered door Édouard, flamboyante zoon van een grootindustrieel. Bij deze actie raakt Édouard zelf zwaar gewond. Zijn gezicht is voor een deel weggeslagen door een explosie.

Édouard wil niet terug naar zijn familie en dwingt Albert ertoe om voor beiden een doodverklaring te regelen en een nieuwe identiteit aan te nemen. Na de oorlog leven ze samen in armoe, aan elkaar gebonden door schuldgevoel en een langzaam ontwikkelende vriendschap. Édouard is inmiddels verslaafd aan de morfine om de pijn en zijn doodswens te onderdrukken, maar bedenkt in zijn lucide momenten een plan om geld te verdienen met de verkoop van niet bestaande oorlogsmonumenten.

Honderd jaar na dato toont Lemaitre een samenleving die eer wil bewijzen aan zijn doden, maar de overlevenden van de loopgraven in de kou laat staan. Het verhaal wordt bijna nonchalant verteld door een alwetende verteller. Daardoor komt de gruwel van de oorlog des te harder aan. De schrijver, niet voor niets gezegend met de naam Lemaitre, is een meester in het neerzetten van geweldige personages en plots.
Tot ziens daarboven, winnaar van de Prix Concourt, doet je lachen en huiveren, maar weet vooral te ontroeren.