Tagarchief: Historische roman

Hoeveel leed kan een menselijke ziel verdragen?

Volgens een ongeschreven regel is een boek onleesbaar wanneer het geen goede titel heeft. De boekwinkel voor gebroken harten van Robert Hillman is een prachtig boek en vormt hierop de uitzondering. Maar wat moeten we ons voorstellen bij zo’n titel. Kan iedereen die gedumpt is daar terecht?

Tom Hope runt een boerderij met koeien en schapen op het Australische platteland. Hij is een man van weinig woorden en leidt een betrekkelijk saai leventje. Nog nooit heeft iemand hem het gevoel gegeven dat hij interessant is. De eenzaamheid slaat toe wanneer zijn vrouw Trudy met een simpel briefje op de keukentafel een einde maakt aan hun relatie. Volledig in de ban van haar (nieuwe) liefde voor Jezus Christus staat ze na twee jaar plotseling weer op de stoep. Trudy is zwanger en haar (latere) zoon Peter gaat een belangrijke rol spelen in het boek.

De tweede vrouw die op Tom´s pad komt is de extraverte Hongaarse Jodin Hannah. Ze is ziek van het antisemitische Europa en wil zich in Australië gaan vestigen. Zwaar getraumatiseerd door het leed dat haar in de Tweede Wereldoorlog is aangedaan, arriveert ze in het stadje Hometown, om daar een boekwinkel te beginnen. De vraag is of het echt wat kan worden tussen de bescheiden Tom, die zijn vorige huwelijk en het gemis van ‘stiefzoon’ Peter nog niet goed heeft verwerkt en de ruim tien jaar oudere Hannah met sterk wisselende stemmingen, wiens man en zoon de verschrikkingen van Auschwitz niet hebben overleefd.

“Je hebt mijn zoon vermoord. Ik hoop dat er een hel is en dat jij daarheen gaat”

In een aantal flash backs neemt Hannah de lezer mee naar de jaren ’40-45’. Ze vertelt over haar mensonterende verblijf in het kamp en hoe ze er uiteindelijk in is geslaagd Auschwitz levend te verlaten. Dit gruwelijke oorlogsverhaal geeft het boek de nodige diepgang en is onontbeerlijk om Hannah’s wispelturige gedrag te kunnen begrijpen. Wel is het contrast tussen de beschrijvingen van het mooie Australische landschap en de verschrikkingen in het slavenleger onder leiding van Kampbeul Schubert nogal groot. Een met vaart geschreven, hartverscheurende roman over verdriet en hoop, over het belang van vrijheid en de kracht van liefde om zware tegenslag te overwinnen.

 

 

Advertenties

Historisch is hip!

Je kunt er niet omheen, de historische roman is weer helemaal hip. Er worden de laatste paar jaar steeds meer prachtige boeken uitgebracht die zich in de vorige eeuw afspelen, of zelfs nog langer geleden. Dikke kans dat je er eentje tegenkomt in de bieb!
Zo kreeg ik ook deze van Sarah Ladd onder ogen. Aangezien ik de drie boeken die zij eerder schreef al gelezen had wist ik meteen dat ik ook van dit boek weer zou genieten.

De winkel in Blinkett Street speelt zich af in het Londen van 1812. Camille Iverness werkt hier in de curiosawinkel van haar vader, iets wat ze altijd met plezier gedaan heeft omdat ze gek is op oude spullen met een verhaal. De laatste tijd is haar vader echter steeds vaker afwezig en duiken er ongure types op in de winkel die beweren dat hij hen geld schuldig is. Camille heeft er schoon genoeg van en zou het liefst de stad verlaten en weer op het platteland willen wonen, waar ze opgegroeid is.

Op een paar uur rijden van Londen woont Jonathan Gilchrist in de kleine woning van de apotheek waar hij werkt. Dit bijzonder tegen de zin van zijn vader, die eigenaar is van Kettering Hall. Jonathan is de erfgenaam en zijn vader vindt dat hij zijn simpele leven als apotheker moet opgeven zodat hij zich kan wijden aan zijn toekomstig eigendom van het landgoed.

Wanneer er een waardevolle edelsteen uit Kettering Hall gestolen blijkt te zijn wordt Jonathan door zijn vader naar Londen gestuurd om de steen terug te vinden. Met de hulp van een privédetective stuit hij al snel op een spoor, dat hem naar de winkel van Camille brengt. Zou zij meer weten van de diefstal?

Hoewel het plot misschien een beetje voor de hand ligt, vond ik het fijn om te lezen hoe Jonathan en Camille elkaar vinden in dit verhaal. De manier waarop is namelijk allesbehalve voorspelbaar. Zo zijn er in de laatste hoofdstukken een paar wendingen die ik totaal niet zag aankomen en dat maakt het lezen extra leuk. Dit is een gewoon weer een lekkere roman met een happy end. Fijn toch 🙂

reserveer deze boeken

Ps: ik ontdek net dat Sarah Ladd ook al een vijfde boek geschreven heeft. Die heb ik meteen maar weer gereserveerd. 😉

De schildersdochter

De laatste tijd lees ik regelmatig historische romans. Ik vind het heerlijk om me even met een goed geschreven verhaal in een tijd te wanen die zo ontzettend anders is dan die waarin wij nu leven. Ik idealiseer het niet, want het was natuurlijk alles behalve rozengeur en maneschijn, maar toch; die sfeer spreekt me heel erg aan!
Het lijkt me geweldig om zelf eens zo’n fantastische jurk aan te passen die de dames toen dagelijks droegen en dan uit rijden te gaan in een koets. Zal wel nooit gebeuren, maar een mens mag dromen toch? 😉

Naar de catalogusMijn laatst gelezen boek heet De schildersdochteen is geschreven door Julie Klassen. Het verhaal speelt zich af in 1815 in het Engelse Devonshire en daarmee wordt meteen een tweede nog niet uitgekomen wens geraakt; ik zou dolgraag eens naar Engeland gaan om de schitterende landschappen met eigen ogen te zien. Dit is gelukkig een iets makkelijker te realiseren droom, dus die zal de komende jaren zeker waar gemaakt worden!
Maar goed, ik dwaal weer af. Het boek, daar ging het om.

Ik denk dat mijn gedroom te maken heeft met de heerlijke schrijfstijl van Julie Klassen.  Zij kan zo beeldend vertellen! Niet alleen landschappen lijken tot leven te komen, ook de manier waarop ze over het schilderen van haar personages schrijft, maakt dat ik de schilderijen bijna kan zien. Ik wilde dat ik het kon, met potlood of penseel vastleggen wat je om je heen ziet. Helaas lijkt het bij mij nergens op maar gelukkig heb ik in plaats daarvan het fotograferen ontdekt. Ook een heel uitdagende manier om je omgeving vast te leggen!

Iedereen die er net als ik van houdt om zo nu en dan even de boel de boel te laten kan ik De schildersdochter van harte aanbevelen. Klassen schrijft vlot en weet haar personages echt heel goed over te brengen. Het verhaal is verrassend en zo nu en dan ook spannend, dus er is afwisseling genoeg. Stiekem hoop ik eigenlijk dat er een vervolg komt, ik zou nog wel meer willen weten over de hoofdpersonen in dit boek.
Gelukkig voor mij heeft Klassen nog meer romans geschreven, die moet ik eerst maar eens even reserveren!

Laat je betoveren door Sofia Caspari

Ik heb er weer één gevonden.
Een schrijfster die het lukt om me alles om me heen te laten vergeten en me het gevoel te geven dat ik onderdeel ben van haar verhaal. Wauw.
Deel 1momredir (1)momredir (2)Sofia Caspari heeft een schitterende trilogie geschreven over het leven in het 19e-eeuwse Argentinië.
Het verhaal begint met de overtocht van drie immigranten vanuit Duitsland naar Argentinië. Hier, in het nieuwe land,  moeten de mogelijkheden voor het oprapen liggen en het wordt door de immigranten dan ook als het begin van een beter leven gezien.
Twee jonge vrouwen die beide hun echtgenoot achterna reizen, ontmoeten elkaar op het schip en maken ook kennis met een rijke man. Anna, Victoria en Julius sluiten vriendschap en deze drie personages blijven de hoofdrollen spelen in het eerste boek, In het land van de KoraalboomWe ontdekken samen met hen het nieuwe land en ervaren hoe zwaar het leven in die tijd was.

In het tweede boek, In de baai van de flamingo’s, begint het verhaal behoorlijk heftig met de levensbeschrijving van de weduwe Annelie en haar dochter Mina. Ook zij emigreerden naar Argentinië, in de hoop een beter leven op te bouwen. Helaas blijkt de tweede man van Annelie een vreselijke tiran die hen het leven onmogelijk maakt.
Niet alleen volgen we Annelie en Mina, ook Anna, Victoria en Julius uit het eerste boek komen weer aan bod. Door de vele verschillende personages, wiens levens afwisselend worden beschreven, is het soms even schakelen, wie was dit ook al weer? Maar gelukkig weet Caspari je in no-time weer mee te krijgen in het verhaal.

De trilogie is af met het laatste boek Het lied van de waterval.
Ook nu een dramatisch begin van het verhaal, waarin Clarissa en Robert de hoofdrollen spelen.
En, zoals een fijne trilogie hoort te zijn, alle oude bekenden uit de eerste twee boeken komen weer voorbij. Dit keer staan hun kinderen en kleinkinderen meer op de voorgrond en hiermee is de cirkel echt rond.

Met Sofia Caspari hebben de liefhebbers van de historische roman er weer een juweeltje bij. Wie zich niet laat afschrikken door de omvang van de boeken (alle drie rond de 500 pagina’s) en een flinke portie drama kan zich de komende tijd heerlijk lang laten betoveren door deze prachtige trilogie.

Een verborgen schat in een Engels landhuis

Het geheim van Pembrooke parkFinanciële problemen dwingen een Engelse familie uit de betere stand om te verhuizen. De notaris biedt hen namens een onbekende cliënt een interessante huurwoning aan: een stoffig landhuis dat al 20 jaar leeg staat. Abigail, de oudste dochter, zorgt dat het huis bewoonbaar wordt gemaakt voor de familie en stuit op geheimzinnige zaken. De theekopjes staan nog op tafel en de kleren hangen in de kasten. Niemand wil vertellen waarom het huis destijds overhaast is verlaten Er zijn geruchten over moord en een verborgen schat. Abigail wordt nieuwsgierig en gaat op onderzoek uit, wat niet helemaal zonder gevaren blijkt te zijn. Gaandeweg vallen de puzzelstukjes op hun plaats en ondertussen bloeit er iets moois op tussen Abigail en de dominee…

De ingrediënten voor een aangename leeservaring zijn voorhanden: historie, spanning en romantiek. Wat mij betreft had er wel iets meer humor en scherpte in de nogal brave dialogen mogen zitten, maar het verhaal is onderhoudend genoeg.

Julie Klassen is Amerikaanse, maar reist vaak naar Engeland voor onderzoek. Eerder schreef zij onder andere: De juffrouw uit Devonshire, De dansmeester en De stille gouvernante. Hou je van romantiek, 19e eeuws Engeland en Jane Austen, dan zit je goed bij deze auteur. In haar verhalen vinden sterke, intelligente vrouwen hun weg in hun leven en in de liefde. Ook het geloof speelt een rol in haar boeken, maar waarschijnlijk niet zo overheersend dat het veel lezers zal afschrikken.

* Bekijk de boeken van Julie Klassen in de catalogus
* Lees het eerste hoofdstuk

Nieuwe Meacham én nieuwe Joubert!

Voor de lezers die net als ik gek zijn op de boeken van Leila Meacham en Irma Joubert is er goed nieuws: beide schrijfsters hebben een nieuw boek uitgebracht! Dat is toch fantastisch nieuws in de zomervakantie?  Eindelijk tijd om in alle rust te genieten van deze prachtige boeken, want dat zijn het absoluut!

SomersetSomerset is het derde boek van Meacham, na Rozen en Korenblauw  waarover ik eerder al schreef.
Het verrassende aan dit boek is dat dit boek voorafgaat aan Rozen, waardoor het verhaal voor je gevoel echt helemaal compleet is. Je schakelt als lezer moeiteloos terug in de tijd, naar het woelige Amerika in het begin van de 19de eeuw. De slavernij en de Amerikaanse burgeroorlog zijn van grote invloed op de personages uit het boek, die we kennen uit Rozen.

We ontdekken hoe de Tolivers en de Warwicks in Texas terechtkomen en hoe ze daar de DuMonts ontmoeten.
Somerset is opnieuw een prachtige historische roman waar je urenlang plezier van zult hebben.

TolbosZoals ik al zei heeft ook Irma Joubert een nieuw boek uitgebracht, haar zesde alweer! Vorig jaar zomer schreef ik over een andere trilogie van Joubert, die ze toen afsloot met het mooie Kronkelpad. 
Dit jaar verrast ze ons met het vervolg op Het meisje uit de trein en Het spoor van de liefde, waarmee ook deze trilogie compleet is.
Tolbos beschrijft de levens van Katrien Neethling en Wladek Kowalski, die het beide niet eens zijn met de politieke gang van zaken in hun land en hier tegen protesteren. Wladek moet hierdoor zelfs zijn geliefde Polen ontvluchten, helemaal naar Zuid-Afrika waar zijn oom Jakób en tante Gretl wonen, die we kennen uit Jouberts eerdere boeken. Hier ontmoet hij Katrien, in wie hij uiteindelijk een zielsverwant vindt.

En alsof dat nog niet genoeg is heeft ook Sarah Lark, over wie ik een paar maanden geleden schreef, een nieuw boek uitgebracht!
Ik heb het meteen zodra ik ervan hoorde gereserveerd, en ik was niet de enige… Gelukkig is het boek is op dit moment onderweg naar mijn bibliotheek zodat ik het hopelijk morgen mee naar huis kan nemen. Ik kan niet wachten!

Kronkelpad van Joubert maakt alle verwachtingen waar

In mijn blog over oorlogsverhalen had ik het al over Irma Joubert, schrijfster van onder andere Het meisje uit de trein. Haar boeken Het kind van de rivier en het daarbij horende parallelverhaal Pontenilo waren schitterend, en ik keek vol verwachting uit naar het vervolg. Vlak voor mijn vakantie lag hij in de bieb: Kronkelpad. Wat een perfecte timing, want Joubert schrijft van die heerlijke romans, ideaal voor op vakantie! Alleen die voorkant al, dan heb je toch meteen zin om in je ligbed neer te ploffen en lekker te lezen?

KronkelpadIn dit laatste boek over de vrienden in Zuid- Afrika worden alle verhaallijnen uit de eerdere boeken afgerond. Dit keer vanuit het perspectief van Lettie Louw, de dochter van de dokter. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit personage al bijna vergeten was uit de eerdere boeken, omdat ze daarin maar een kleine rol had. Maar dat maakt helemaal niets uit, want Joubert sleept je meteen vanaf het begin weer helemaal mee in haar verhaal en je hebt als lezer het gevoel dat je thuiskomt.
Ik wilde ontzettend graag weten hoe het verder ging met Marco Romanelli en zijn joodse vriendin Rachel. In het vorige boek konden we lezen dat zij na het aanbreken van de oorlog onderdoken in een grot in de bergen, met een zware winter voor de boeg. Ik moest gewoon weten hoe dit afgelopen was en gelukkig pakt Joubert de draad van dit verhaal weer op. Hoe triest het ook is.

Ook van alle andere personages die we kennen uit Kind van de rivier en Pontenilo krijgen we te horen hoe het hen vergaat in het leven. Iedereen komt nog even aan bod en hoeveel mensen het ook zijn, het is geen moment verwarrend. Je weet als lezer nog precies wie iedereen is en zijn of haar verhaal kun je ook zo weer oproepen. Dat vind ik echt heel knap van Joubert.
Het boek eindigt met een deel waarin al de hoofdpersonen inmiddels in de zestig zijn. Een mooie en complete afronding van een groot aantal prachtige verhalen.