Tagarchief: Horror

Stephen King maar dan met humor en andere vergelijkingen

Naar catalogus
Naar catalogus

“Door een onderzoek naar een gewelddadige bankoverval komt informatie boven tafel die een volkomen nieuw licht werpt op veel inwoners van Niceville, waar al jaren mensen op raadselachtige wijze verdwijnen.”

Dat is de omschrijving die in de catalogus staat van dit boek.

Dan is het maar goed dat je in een blog wat meer ruimte hebt om een boek te beschrijven, want zo lijkt het een doorsnee thriller en dat is Niceville absoluut niet.

Achterop wordt kwistig met namen gestrooid. Stephen King, Lee Child, Cormac McCarthy, Lost, de Coen broers en Quentin Tarentino. Daar kun je Twin Peaks en Carl Hiaasen nog aan toevoegen.

  • Stephen King – vanwege de horror in small town America
  • Lee Child – vanwege maar liefst twee Jack Reachers in het boek. Van die mannen die op 40 meter afstand een spin uit z’n web schieten en nauwelijks slaap nodig hebben.
  • Lost  – vanwege een aantal mensen die rondlopen en niet in de gaten hebben dat ze allang dood zijn (sorry, da’s de clou van Lost, maar dat scheelt je wel 6 seizoenen tv kijken).
  • Cormac McCarthy – vanwege de prachtige beschrijvingen van de woeste natuur.
  • Quentin Tarantino – vanwege het plastische geweld en de vele verhaallijnen die Stroud kraakhelder neerzet en waarvoor ik een diepe buiging maak.
  • De Coenbroers – vanwege de normale mensen die in abnormale situaties terechtkomen en hun leven langzaam in een houtversnipperaar zien terechtkomen.
  • Twin Peaks – vanwege het gemak waarmee Stroud het bovennatuurlijke en het alledaagse combineert.
  • Carl Hiaasen – vanwege de onderwaardering in dit land van deze schrijver, terwijl hij  grootmeester is in het plaatsen van mensen in hilarische situaties waar ze zichzelf in hebben weten te wurmen.

Maar goed het gaat dus om een bankoverval en raadselachtige verdwijningen. De rest is een blueberry pie gemixt met al die namen hierboven als rijpe blueberries. Het slechte nieuws is dat ik het boek uit heb, het goede nieuws is dat we nog twee delen krijgen over Niceville (what’s in a name). Rest me nog te zeggen dat je van Niceville een ontzettend goed humeur krijgt en dat Stroud er uit ziet als de langere broer van René Mioch.

Meesterlijke huivering

Eerst een filmpje (met het geluid hard):

Dit filmpje is geïnspireerd op het boek De oversteek van Justin Cronin en afkomstig van de site Find Subject Zero, een akelig realistische site over een fictief boek. Wat is er aan de hand? Cronin schreef een paar romans die goeie recensies kregen maar nauwelijks voor een rimpeling zorgden. Met het vuistdikke De oversteek zorgde hij in Amerika voor een ware sensatie en volledig terecht. In onze catalogus vind je de volgende omschrijving van het boek:
Na het uitbreken van een virus overleeft een kolonie ‘mensen’ in een gesloten gemeenschap die zij gedwongen zijn te verlaten om een oplossing voor hun problemen te zoeken.
Een beetje kort door de bocht want voordat het virus de aarde in post-apocalyptische staat achterlaat vertelt Cronin in een huiveringwekkende 350 pagina’s hoe het zover gekomen is. Pas daarna komt de kolonie in beeld. We zijn dan bijna 100 jaar in de tijd vooruit gesprongen.

De oversteek

Het begint allemaal met een wetenschappelijke expeditie in de jungle van Zuid-Amerika. De expeditie wordt gefinancierd door het Amerikaanse leger omdat die lucht hebben gekregen van een virus dat mensen onoverwinnelijk maakt. Met die expeditie roept het leger onheil over de hele wereld heen. Het virus verandert mensen in vampiers, al worden ze in het boek viralen genoemd. Dit zijn geen vampiers met liefdesproblemen en gladgeschoren borstkasten zoals bij Stephanie Meyer. Dit zijn vampiers met een ongekende bloedlust die groen oplichten in het donker en mensen uit elkaar scheuren als een maandagkrant.
Zoals in elke goede horror duurt het lang voordat duidelijk wordt hoe de viralen eruit zien en hoe ze handelen.

Niet alle mensen die besmet zijn met het virus worden een viraal. Zij beschikken over de kracht om de viralen telepathisch te bereiken en iets menselijks terug te vinden in de van bloeddorst doordrenkte wezens. Cruciaal lijkt de rol van een jong meisje dat zich honderd jaar later aansluit bij de kolonie. Wat haar rol zal zijn blijft lekker schimmig.

De oversteek is 1000 bladzijden lang zeer overtuigend, al zal dit voor sommige mensen te veel van het goede zijn. In ieder geval laat Cronin genoeg te raden over voor deel twee en drie die later verschijnen. Deel een wordt verfilmd door Ridley Scott, de man van de horror-sf klassieker Alien. Ook zo’n huiveringwekkend meesterwerk.