Tagarchief: Humor

Altijd het bruidsmeisje

Altijd het bruidsmeisje

altijdhetbruidsmeisjeEén keer in de zoveel tijd dan is het zover en ben ik er helemaal aan toe. Een boek met een smiley Afbeeldingsresultaat voor smiley boek humor. Liefst tussen twee dikke pillen van spannende boeken door om even helemaal te resetten. Deze keer is er net een nieuwe roman van Lindsey Kelk uitgekomen met de naam ‘Altijd het bruidsmeisje’. Geen idee waar de titel op slaat, maar het boek is hilarisch om te lezen. Natuurlijk gaat het over bruidsmeisjes, maar niet over iemand die het altijd is en zelf nooit trouwt, wat de titel wel suggereert. Maar dat mag de pret niet drukken.

Maddie is weddingplanner en dan vraagt haar beste vriendin Lauren of ze ook haar bruiloft even in recordtempo wil plannen. Dit brengt nogal wat spanning met zich mee tussen de vriendinnen. Andere vriendin Sarah gaat scheiden en dat maakt het niet makkelijker. Op het vlak van de liefde gebeurt er dus van alles. Wil is een grappige, sexy man die Maddie het hoofd op hol brengt en dan is Tom er ook nog. En die kan ze nou net niet uit haar hoofd zetten! Natuurlijk heeft dit boek een happy ending maar voordat je daar bent eerst nog even zo’n 360 bladzijden genieten.

Advertenties

Komt een fakir bij IKEA

pertolas-ikea-kast-188x300Ajatashatru Lavash Patel is fakir, wat in dit geval neerkomt op: dief, oplichter, goochelaar en armoedzaaier. Dorpsgenoten hebben zijn reis naar Parijs bekostigd, alwaar hij bij IKEA een astridlindgrenen spijkerbed met 15.000 in hoogte verstelbare roestvrijstalen spijkers zal gaan aanschaffen (met de bedoeling hem met winst weer te verkopen). Omdat het bed besteld moet worden en Ajatashatru slechts één briefje van honderd euro – enkelzijdig bedrukt – bij zich heeft is hij van plan bij IKEA te overnachten om de kosten te drukken. Daar gaat het dus mis, hij moet zich in een kast verstoppen en dat is het begin van een lange reis vol bijzondere ontmoetingen, pech en mazzel, achtervolgingen en hulp uit onverwachte hoek. En passant komt ook de vluchtelingenproblematiek aan de orde. Onderweg komt onze fakir tot het besef dat hij een slecht leven heeft geleid en dat het veel fijner is om goed te doen dan om te profiteren van andermans goedgelovigheid. En hij wordt verliefd.

Marie van haar kant legde, zoals we al zeiden, de hoorn neer, ten prooi aan een fel vlammend vuur, wat op zich niet veel betekent maar kan bogen op een sterke literaire zeggingskracht en een niet-onverdienstelijke alliteratie.

Al zijn de woordspelingen soms wat flauw en lijkt het einde een beetje afgeraffeld, Romain Puértolas heeft er een hilarisch verhaal van gemaakt, vol prachtige volzinnen, levenswijsheid en humor. Een modern sprookje, met goede afloop én een moraal, geschikt voor liefhebbers van De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween.

Het succesverhaal van Romain Puértolas is al even wonderbaarlijk als de reis van de fakir uit zijn debuut. Nog voor de Fransman een gedrukt exemplaar van zijn roman in ontvangst kon nemen, was het boek al aan meer dan dertig landen verkocht, soms alleen op basis van de titel. Lees hier hoe het boek tot stand kwam.

Lachen om Doggo

Mark B. Mills
Mark B. Mills

Na vier jaar is Clara met de Noorderzon vertrokken, samen met haar geloof in engelen en zelfontplooiing. Werkloos en verbijsterd blijft Daniel achter met Doggo, de oerlelijke hond van Clara. Om zijn vastgelopen leven weer in beweging te krijgen, solliciteert Daniel bij een hip reclamebureau. Hij krijgt de baan en gebruikt zijn faam als copywriter om Doggo elke dag mee te mogen nemen naar kantoor. Daar werkt hij samen met Edie, aantrekkelijk, slim en slechts een paar jaar jonger dan Daniel.

Terwijl Doggo de post rondbrengt op kantoor, behalve naar medewerkers waar hij een hekel aan heeft, ontwikkelt zich een vrolijk makend verhaal over familie, kantoorintriges, liefde en de beste slagzin voor een auto.

Mark B. Mills heeft met Wachten op Doggo een heerlijk humoristisch en op een goede manier voorspelbaar boek geschreven, dat zo verfilmd kan worden. Denk aan zo’n Engelse komedie met Hugh Grant in de hoofdrol, maar dan het liefst zonder Hugh Grant.

Na Wij van David Nicholls weer een feelgood uit Engeland. Perfect om te lezen onder de lentezon en bijna een aansporing om een oerlelijke hond aan te schaffen. .

De taarten van Marie

Dit is geen recensie want die worden er al genoeg geschreven. Dit is een blog over een boek waarvan ik denk dat jij het moet lezen. Vooral als jij een vrouw bent van mijn leeftijd. Hoe noemen we dat tegenwoordig: middelbare leeftijd, 40-plus? Een feest van herkenning, helemaal als je van bakken houdt en een puber in huis hebt.

De taarten van Marie
De taarten van Marie

Ik heb zo heerlijk gelachen bij de liefdesperikelen van tandartsassistente Aileen. Ik wilde mijn dochter een stukje voorlezen over Aileen’s eerste seksuele ervaring en kon van de pret niet uit mijn woorden komen. En dan Marie waar het boek over gaat. Ze is tandarts, heeft drie kinderen en een fijne man. Zo eentje die je iedere vrouw gunt. Maar ze heeft ook DE perfecte buurvrouw en dat geeft nogal wat stress. Vooral als je bedenkt dat Marie na het vinden van het beste bakboek aller tijden van plan is om de perfecte cake te bakken. En dat buurvrouw Lucy deze vaardigheden al helemaal perfect beheerst. Tussendoor spelen de problemen van puberzoon Angus, het dreigende ontslag van de echtgenoot en een concurrerende tandartspraktijk. En natuurlijk alle andere zaken waar een werkende moeder tegen aan loopt.
Ik kan nog veel meer vertellen maar doe het niet. Ik zeg alleen nog LEES DIT BOEK en laat weten wat je ervan vond.

Mad about the boy

MadabouttheboyIt is alwer in skoft lyn dat ik lûd  laitsje moast om in boek wat ik oan it lêzen wie. Mar mei ‘Mad about the boy’ fan Helen Fielding slagge it wol.  It tredde boek oer Bridget Jones wie foar my in feest om te lêzen.  It eardere ferhaal fan Bridget ha ik allinich mar op film sjoen en net lêzen en ik hie ek nea neitocht oer in ferfolch. Ik hie dan ek hielendal gjin ferwachtings fan dit boek. Dat makke it tink ik sa leuk foar my om te lêzen. Guon kunde dy ’t de earste boeken ek lêzen hiene foel it wolris wat tsjin. Mar dêr ha ik hielendal gjin lêst fan hân. Dus ik soe sizze: hasto de earste boeken net lêzen? Lês dit dan foaral wol!

 

Tsjerkegong op sneintemiddei

Johan Veenstra
Nei de katalogus

Wat kin in minske op in suterige sneintemiddei better dwaan as nei tsjerke? En dan harkje nei skriuwer en ferteller Johan Veenstra en it frouljuspopkoar Blinder yn de tsjerke fan Easterlittens. Ofrûne snein ha ik myn middei sa op in noflike wize trochbrocht. Veenstra is fansels in echte Stellingwarver en om ’t wy fan de klaai sokke minsken net dageliks hearre hat er him oanpast yn syn tempo. En doe wiene syn ferhalen goed te ferstean foar Friezen, dy ’t fan hús út hast allegear twa- of trije-talich binne. Lieten en ferhalen wikselen mekoar ôf.  Nei it skoft hat Veenstra twa ferhalen ferteld út syn nije boek “Mit et waeter veur de dokter”. Earst in serieus ferhaal om ’t it net allinich feest is yn it libben. Mar hy einige mei in erotysk ferhaal oer Minne en Wietske. En al fiele jo bytiden oankommen wêr ’t it ferhaal op ta giet, it bliuwt in feest om nei dizze man te harkjen. Hy woe yn it skoft ek mei alle wille foar my poseare mei syn boek. Foar de minsken dy’t der nocht oan hawwe om Stellingwarfs te lêzen is it boek fansels te lien by de bibleteek.

Wolst in moai ferhaal hearre fan Johan Veenstra dan it you-tube filmke mar eefkes oanklikke.

Stephen King maar dan met humor en andere vergelijkingen

Naar catalogus
Naar catalogus

“Door een onderzoek naar een gewelddadige bankoverval komt informatie boven tafel die een volkomen nieuw licht werpt op veel inwoners van Niceville, waar al jaren mensen op raadselachtige wijze verdwijnen.”

Dat is de omschrijving die in de catalogus staat van dit boek.

Dan is het maar goed dat je in een blog wat meer ruimte hebt om een boek te beschrijven, want zo lijkt het een doorsnee thriller en dat is Niceville absoluut niet.

Achterop wordt kwistig met namen gestrooid. Stephen King, Lee Child, Cormac McCarthy, Lost, de Coen broers en Quentin Tarentino. Daar kun je Twin Peaks en Carl Hiaasen nog aan toevoegen.

  • Stephen King – vanwege de horror in small town America
  • Lee Child – vanwege maar liefst twee Jack Reachers in het boek. Van die mannen die op 40 meter afstand een spin uit z’n web schieten en nauwelijks slaap nodig hebben.
  • Lost  – vanwege een aantal mensen die rondlopen en niet in de gaten hebben dat ze allang dood zijn (sorry, da’s de clou van Lost, maar dat scheelt je wel 6 seizoenen tv kijken).
  • Cormac McCarthy – vanwege de prachtige beschrijvingen van de woeste natuur.
  • Quentin Tarantino – vanwege het plastische geweld en de vele verhaallijnen die Stroud kraakhelder neerzet en waarvoor ik een diepe buiging maak.
  • De Coenbroers – vanwege de normale mensen die in abnormale situaties terechtkomen en hun leven langzaam in een houtversnipperaar zien terechtkomen.
  • Twin Peaks – vanwege het gemak waarmee Stroud het bovennatuurlijke en het alledaagse combineert.
  • Carl Hiaasen – vanwege de onderwaardering in dit land van deze schrijver, terwijl hij  grootmeester is in het plaatsen van mensen in hilarische situaties waar ze zichzelf in hebben weten te wurmen.

Maar goed het gaat dus om een bankoverval en raadselachtige verdwijningen. De rest is een blueberry pie gemixt met al die namen hierboven als rijpe blueberries. Het slechte nieuws is dat ik het boek uit heb, het goede nieuws is dat we nog twee delen krijgen over Niceville (what’s in a name). Rest me nog te zeggen dat je van Niceville een ontzettend goed humeur krijgt en dat Stroud er uit ziet als de langere broer van René Mioch.

Jonathan Tropper – Leven na Hailey

Naar catalogus
Naar catalogus

Ik had een vrouw. Ze heette Hailey. Nu is ze er niet meer. En ik ook niet.

Er zijn veel boeken geschreven over het verwerken van de dood van een geliefde, maar weinig zijn tegelijk zo grappig en ontroerend als Leven na Hailey van Jonathan Tropper.

Doug Parker is in rouw. Een jaar geleden verloor hij zijn vrouw Hailey door een vliegtuigongeluk. Hij slijt zijn dagen met het gooien van stenen naar konijnen en het eten van afhaalmenu’s. Hij heeft zich opgesloten in zijn huis omdat medelijden net zoiets is als een scheet, die van jezelf is nog te doen maar die van een ander is niet te harden (een aforisme uit het boek).

Verder vecht puberende stiefzoon Russ op school, is zijn vader aan het dementeren, wil zijn zwangere tweelingzus scheiden, gaat zijn jongere zus trouwen en probeert zijn moeder dit alles te verwerken met veel wijn en pillen. En toch zorgt zijn familie ervoor dat hij de draad weer oppakt, want het leven gaat door.

Hoe dat leven eruit ziet laat Tropper zien in een geweldig boek waar scherpe humor en ontroering elkaar afwisselen. Je gaat houden van de licht-gestoorde familie Parker die met al zijn eigenaardigheden aan je voorbij trekt.

Droge grappen, dodelijke dialogen

Jonathan Tropper
Jonathan Tropper

‘Pa is dood’, zegt Wendy terloops, alsof het eerder gebeurd is…
‘Hoe is het met mam?’
‘Je kent mam toch? Ze wilde weten hoeveel fooi ze de lijkschouwer moest geven’.

Hiermee begint het derde boek van Jonathan Tropper dat in het Nederlands is vertaald en deze dialoog zet meteen de toon van dit bijzonder grappige boek met een scherp familierandje.
De 7 dagen en nachten slaan op de sjivve die de familie van Judd houdt nadat zijn vader is overleden. De sjivve is een gezamenlijke rouwperiode waarin familie, vrienden, buren en ongewenste personen hun medeleven kunnen betonen.
Het leven van Judd staat op de kop nadat hij zijn vrouw in bed heeft betrapt met zijn baas, terwijl hij haar wilde verrassen met een verjaardagstaart vol brandende kaarsen. Het laat zich raden waar de taart uiteindelijk belandt en in wat voor crisis Judd terechtkomt.
Met zijn familie om hem heen wordt het er in eerste instantie niet veel beter op. Vanwege de geweldige dialogen en een hilarische maar ook ontroerende ontrafeling van de familiebanden is het al snel duidelijk waarom Tropper’s boek binnenkort verfilmd wordt. Deze Joodse familie verdient het grote canvas, maar allereerst een grote schare lezers.

Moeder

Mama Tandoori

De naam Ernest van der Kwast lijkt eerder te passen bij een personage uit een Bordewijkroman, dan bij de zwaarbebrilde schrijver van Mama Tandoori. Misschien dat hij daarom onder verschillende synoniemen een aantal boeken heeft gepubliceerd (Yusef el Halal, Sieger Sloot). 

In augustus 2007 zag ik hem optreden met Tommy Wieringa in de schrijverstent op Lowlands en dat was voor mij het meest memorabele optreden van dat weekend. Om de beurt lazen beide schrijvers voor en Van der Kwast verraste het publiek met zijn verhalen vol droge humor en zelfspot. Op zijn blog staat een komische foto van hem met Wieringa, vergeefs wachtend in een tent om boeken te signeren.

Mama Tandoori is de uit India afkomstige, overheersende moeder van Ernest die door het leven gaat onder het motto “gratis is goed” en overal waar ze komt de strijd aangaat om haar zin te krijgen, desnoods met deegroller of pantoffel.
Het ouderlijk huis staat vol afzuigkappen en videorecorders die ze bij het grofvuil heeft gevonden. Bij een atletiekwedstrijd rent ze luid aanmoedigend mee met Ernest op het middenterrein van de atletiekbaan.
Haar oudste zoon is geestelijk gehandicapt, maar ze blijft hardnekkig geloven dat er een moment komt dat hij “beter wordt”. Hiervoor boekt ze zelfs een reis met de bus naar Lourdes. Ze heeft alleen een buskaart gekocht voor haar zoon. Omdat hij een kaart heeft voor het openbaar vervoer waarop zijn begeleider gratis mee kan reizen, staat ze erop dat ze voor niks mee mag naar Lourdes. De buschauffeur delft het onderspit net als iedereen die te maken krijgt met het vuur van Mama Tandoori. Het boek staat vol dergelijke scènes die enorm tot de verbeelding spreken.

De moeder van Van der Kwast is zwaar teleurgesteld als Ernest haar vertelt dat hij schrijver wil worden en geen advocaat of ander beroep waar je mee voor de dag kunt komen als moeder. Eigenlijk ligt het voor de hand dat je schrijver wordt als je zo’n moeder hebt. Bewonderenswaardig is het als je zo’n geestig boek weet te schrijven.