Tagarchief: Italië

Betoverend mooi; de Bloementuin

Sommige boeken hebben een betoverende sfeer, waardoor je beleving van het verhaal extra mooi wordt. De Italiaanse schrijfster Cristina Caboni kan dit als geen ander.
Eerder las ik van haar De Bijenkoningin waar ik al erg van genoot en nu zag ik dus De Bloementuin op onze tafel met nieuwe boeken liggen. Dankzij Caboni’s levendige beschrijvingen van een bijzondere bloementuin in zonnig en warm Italië had ik helemaal niet meer in de gaten dat er buiten een echte herfststorm woedde.

Dit boek heeft een heel bijzondere insteek. Het is een afwisseling tussen heden en verleden, waarbij het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van Bianca en van de tweeëntwintig jarige Iris. Dat er een connectie is wordt al meteen duidelijk door een gedeelde passie en aangeboren talent voor tuinieren.
Wanneer Iris de Flower Show in London bezoekt krijgt ze de schrik van haar leven: ze staat ineens oog in oog met haar evenbeeld. Wie is die geheimzinnige vrouw?

Vanaf hier volgen we Iris in haar zoektocht naar de waarheid. Ze reist samen met haar vader af naar een prachtig landgoed dat al jarenlang in het bezit is van haar familie. Er is een gigantische tuin bij die in zijn gloriedagen door mensen uit de wijde omtrek bezocht werd. Nu lijkt de tuin langzaam maar zeker te sterven. In het onderzoek naar de oorzaak hiervan komt er een groot familiegeheim bovendrijven.

Meer wil je op dit moment echt nog niet weten. Ik weet zeker dat je net als ik zult worden meegesleurd in dit schitterende verhaal en dat je razend nieuwsgierig wordt naar wat nu de waarheid is. reserveer deze boeken

 

Advertenties

Tweede Grindle opnieuw een aanrader

Naar catalogus
Naar catalogus

Eerlijk gezegd ging het wat langs me heen in de jaren 70, het bloederige, linkse activisme van de Rote Armee Fraktion in West-Duitsland en de Rode Brigades in Italië. Nu zouden het op de eerste plaats terroristische organisaties zijn, toendertijd werd er nog veel gezegd en geschreven over de linkse idealen waar ze voor stonden. 

In De verloren dochter speelt de ontvoering van Aldo Moro in 1978 door de Rode Brigade een grote rol. Moro werd uiteindelijk dood teruggevonden in een kofferbak, doorzeefd met kogels. Hij stond op het punt om tot president gekozen te worden en zijn dood heeft een enorme impact gehad op de Italiaanse samenleving. Van sympathie voor de Rode Brigade is geen plaats in de nieuwe thriller van Lucretia Grindle, die met Villa Triste al een zeldzaam mooi boek heeft geschreven. Wel krijg je al lezende veel mee over het Italië in de jaren 70 en hoe de terreur van de Rode Brigades kon ontstaan. 

De verloren dochter is een verhaal waarin verleden en heden elkaar afwisselen om zo steeds meer prijs te geven over die ontvoering in 1978. Grindle beheerst de flashback als geen ander en schrijft met zachte hand het verhaal van een jonge Amerikaanse studente in Florence.

Zij komt niet terug van een vakantie met een oudere man op wie ze verliefd is. Haar vader en stiefmoeder zijn vanuit de VS naar Florence afgereisd om haar 18e verjaardag te vieren en slaan alarm.  Commissaris Pallioti en inspecteur Enzo Saenz, die we kennen uit Villa Triste, hebben in eerste instantie weinig trek om op zoek te gaan naar weer zo’n weggelopen tiener, maar als ze achter de identiteit van de man komen, lijkt het romantische uitje een regelrechte kidnapping. 

Net als in Villa Triste gaat het om keuzes met grote gevolgen en opnieuw weet Grindle de lezer het boek in te trekken. Misschien is het iets minder rijk als zijn voorganger, maar dit boek mag je domweg niet laten liggen.

Villa Triste : EEN ABSOLUTE AANRADER

Villa Triste
Villa Triste

Soms zit ik met stille handen boven m’n toetsenbord als ik een blog wil schrijven over een boek. Wat moet je vertellen over een boek waarin geschiedenis, liefde, verraad en moord zo prachtig beschreven wordt dat je iedereen dit boek in de handen wilt drukken? Ik zet de caps lock maar even aan: EEN ABSOLUTE AANRADER.

In september 1943 grepen de fascisten in Italië de macht nadat de regering een wapenstilstand met Eisenhower heeft gesloten. Een onwillige Mussolini sticht als marionet van de Duitsers de Republiek van Salò, het begin van een zeer bloederige periode en van grootscheepse jodenvervolging. Vanaf  dat moment streden 200.000 Partizanen waarvan 50.000 vrouw tegen de fascisten en de Duitsers.

Villa Triste , het hoofdkwartier van de Gestapo, vertelt het verhaal van twee zussen die bij de strijd rond Florence betrokken raken. In een lange proloog, verteld door Caterina, maken we kennis met de familie Cammaccio. Haar jongere zus Issa en broer Enrico trekken de bergen in om zich aan te sluiten bij het verzet, Caterina wordt verpleegster en raakt tegen haar zin betrokken bij de strijd.

In 2006 wordt een oude held uit het verzet vermoord aangetroffen in zijn appartement. In zijn mond en slokdarm vindt de politie een grote hoeveelheid zout. Inspecteur Pallioti vermoedt dat er meer achter steekt dan een inbraak met dramatische gevolgen. 

Lucretia Grindle vlecht beide verhaallijnen moeiteloos in elkaar in een verstilde stijl, met prachtige observaties en boeiende personages. Na 470 bladzijden is het verhaal helemaal rond en sla je voldaan het boek dicht (dat is ook iets dat niet kan met een ebook).

 “Waarom denken mensen altijd dat de held een man is?”, vraagt iemand zich af in het verhaal. Een retorische vraag in deze literaire thriller die van Vrij Nederland Villa Triste 5 sterren kreeg in de Thriller- en Detectivegids. Op Crimezone slechts 4, maar dat komt waarschijnlijk omdat Grindle een whodunnit heeft geschreven die meer een whendunnit en whydunnit is.

Tip vd Mnd – Niccolò Ammaniti

Tip vd Mnd maart

Niccolò Ammaniti is een van de populairste schrijvers in Italië en wordt daar gerekend tot de jonge kannibalen, schrijvers die hun inspiratie vinden in films als Pulp fiction, maar ook op televisie en op internet.

In Nederland is zijn boek Ik haal je op, ik neem je mee langzaam uitgegroeid tot een bestseller die zelfs bij de sigarenboer te koop is. Dat kan komen door de de aanbevelingen van Herman Koch en Kluun op de voorkant van het boek, maar met alleen een aanbeveling word je nog niet gelezen. Het is meer de aanstekelijke mix van fantasie, donkere verhaallijnen die elkaar kruisen, een rauwe stijl, de soms hilarische beschrijvingen, de gedenkwaardige personages, de onvermijdelijke rampzalige gebeurtenissen en mooie Italiaanse vrouwen.

In een interview bekende de schrijver aartslui te zijn en nog nooit een dag in zijn leven gewerkt te hebben. Merkwaardig als je zijn boeken leest, omdat de energie van de bladzijden spat.In zijn werk spelen jongens een opmerkelijke rol. In Zo God het wil is Christiano de spil van het verhaal. Hij is opgevoed door zijn alcoholische en gewelddadige vader en waar dit gegeven vaak grond is voor een dramatisch verhaal,  is het hier bijna ontroerend te lezen hoeveel die twee van elkaar houden.

In dit boek en in Ik haal je op, ik neem je mee, het boek waarmee Ammaniti doorbrak, is de onvoorwaardelijke trouw tussen vader en zoon de enige manier om de vreselijke gebeurtenissen te lijf te gaan. In Italië vallen sommige critici over zijn gebrek aan inhoud en niet-literair taalgebruik, kritiek die als sneeuw voor de zon verdwijnt als je eenmaal bent begonnen in een boek van hem. Hij sleept je mee in een wereld die bruist, een wereld vol personages die met een paar penseelstreken tot leven komen. In een ander interview zegt hij dat als hij schrijft het verhaal als een film in zijn hoofd speelt.  Zijn stijl is zeer visueel, bijna filmisch. Niet voor niets zijn een aantal van zijn romans en korte verhalen al verfilmd. In hele korte zinnen zet hij heel snel een scène neer. Uit Ik ben niet bang komt de volgende passage:

“Onder in dat hol lag een jongen. Hij lag op zijn zij, met zijn hoofd tussen zijn benen. Hij bewoog niet. Hij was dood. Ik bleef maar kijken, ik weet niet hoe lang. Er stond ook een emmer. En een pannetje. Misschien sliep hij. Ik pakte een steentje en gooide het naar hem. Het kwam op zijn bovenbeen terecht. Hij bewoog niet. Hij was dood. Morsdood.”

Zijn nieuwste roman is net uit onder de titel Laat het feest beginnen! Een satire op het hedendaagse Italië, een verhaal over macht, status, vriendschap en bedrog. Als je leest wat Berlusconi elke keer verzint om onder rechtsvervolging uit te komen kun je je afvragen of je daar in een satire nog overheen kunt.

Uit de Volkskrant van 4 februari:
“Nadat het Italiaanse parlement zich met grote meerderheid heeft uitgesproken voor een nieuw wetje, de legittimo impedimento (legitiem verzuim), hoeft de premier de komende achttien maanden niet voor de rechters te verschijnen als hij daarvoor een goede reden kan aanvoeren.”

In de kritieken op zijn laatste roman wordt Ammaniti verweten zijn hand te overspelen met een grotesk verhaal. Misschien is dat wel nodig in een land als Italië om nog iets duidelijk te maken.

Bij de Tip vd Mnd hoort de prijsvraag in onze digitale nieuwsbrief. I.p.v. een boekenbon kunt u dit keer een gesigneerd exemplaar winnen van Laat het feest beginnen.

Niccolò Ammaniti

Niccolò Ammaniti

Februari is voor de boekenliefhebber een mooie maand. Zo vlak voor de Boekenweek komen uitgeverijen vaak met nieuwe boeken van hun topauteurs. Een nieuwe Mankell en een nieuwe Ammaniti in één maand. Daar wordt de lezer blij van.

Het is wel wat vreemd dat ik ruim een jaar geleden in de boekhandel geen titel van Ammaniti kon vinden en dat zijn goedkope heruitgaven nu zelfs bij de sigarenboer liggen.

In een interview met Vrij Nederland bekent de schrijver aartslui te zijn en nog nooit een dag in zijn leven gewerkt te hebben. Merkwaardig als je zijn boeken leest, omdat de energie van de bladzijden spat. Misschien gaat zijn energie daar in zitten. In Italië vallen sommige critici over zijn gebrek aan inhoud en niet-literair taalgebruik, kritiek die als sneeuw voor de zon verdwijnt als je eenmaal bent begonnen in een boek van hem. Hij sleept je mee in een wereld die bruist, een wereld vol personages die met een paar penseelstreken tot leven komen.

Zo God het wil is het eerste boek dat ik van hem las en dat me meteen pakte. Rauw, grappig, soms zelfs hilarisch, gedenkwaardige personages, verhaallijnen die elkaar kruisen, onvermijdelijke rampzalige gebeurtenissen en mooie Italiaanse vrouwen. In zijn werk spelen jongens een opmerkelijke rol. In Zo God het wil is Christiano de spil van het verhaal. Hij is opgevoed door zijn alcoholische en gewelddadige vader en waar dit gegeven vaak grond is voor een dramatisch verhaal,  is het hier bijna ontroerend te lezen hoeveel die twee van elkaar houden. In dit boek en in Ik haal je op, ik neem je mee, het boek waarmee Ammaniti doorbrak, is de onvoorwaardelijke trouw tussen vader en zoon de enige manier om de vreselijke gebeurtenissen te lijf te gaan. Vreselijke gebeurtenissen die door verteltrant, de verschillende verhaallijnen, welhaast onvermijdelijk zijn. In Ik haal je op, ik neem je mee gebeurt iets waarvoor een personage uiteindelijke de volle verantwoordelijkheid voor neemt. 

De nieuwe Ammaniti!

En straks is daar Laat het feest beginnen!