Tagarchief: Johan Faber

Getekend door een oorlog

Johan Faber - De veteraan
Johan Faber – De veteraan

Met De veteraan heeft Johan Faber de Dioraphte Literatour Prijs gewonnen voor beste jongerenboek. Een opvallende keus omdat het Faber niet een typisch Young Adult Book heeft geschreven. Het genre dat de laatste tijd vooral gevuld wordt met  het leven na de Apocalyps. Wel heeft het boek eenzelfde beklemmende sfeer als een goede dystopie.

Meindert loopt tegen de 30, woont in het gehucht Neerloo in een kleine woning van zijn maat Menno. Beiden hebben tegelijkertijd in Afghanistan gediend. Menno is daar geestelijk beschadigd. Meindert vooral fysiek, nadat een bermbom hem op het randje van de dood bracht.
Meindert slijt zijn dagen in afzondering. Hij heeft de hoogste militaIre onderscheiding gekregen voor een actie in Afghanistan, maar mag daar niet over praten omdat de Nederlanders op een plek waren waar ze niet mochten zijn.  Zijn grijze eenzaamheid wordt wat opgefleurd als de 14 jarige Mieke in zijn leven komt.

Faber schreef eerder Wende, daarin maakte hij de lezer het niet gemakkelijk. Hier stelt hij je nog meer op de proef met een simpele hoofdpersoon die nauwelijks sympathiek wordt omdat hij het liefst met rust gelaten wordt. Ook door de lezer lijkt het wel. Je graaft in een leven dat je recht het drassige land rond Neerloo inzuigt.

Faber overtuigt wederom omdat het een hele goede schrijver is, al stemt het verhaal stemt niet vrolijk. Het blijft je wel lang bij en geeft en passant een beeld van veteranen die eenmaal terug niet meer passen in het reguliere leven. Een heftige aanrader voor lezers die van stevige kost houden.

Johan Faber geeft schrijftips:

 

Tip vd Mnd: Johan Faber – Wende

Naar catalogus
Naar catalogus

Het boek begint op een treinperron waar Peter Hemel een glimp opvangt van Wende, een jeugdliefde. Wat volgt is een haarscherp verhaal waarin herinneringen en sprongen in de tijd, langzaam het verhaal blootleggen van een getalenteerd man die het liefst problemen uit de weg gaat.

Het is twintig jaar geleden dat hij Wende voor het laatst zag. Door deze ontmoeting komen er bij Hemel herinneringen boven aan zijn jeugdvriend Wolf, aan Wende en haar broer Lodewijk die later in de politiek belandt. Aan zijn studententijd waar hij zich omringt wist door Marxisten.

Wat is er gebeurd twintig jaar geleden toen hij vlak voor de val van de muur in Berlijn op “geheime missie” was? Een gebeurtenis waardoor hij zich afkeerde van de mensen in zijn leven.

Niet alleen schreef Faber een complex maar glashelder verhaal, vooral de manier waarop is beeldend en o zo prachtig. Je kunt een willekeurige bladzijde opslaan en de ene na de andere mooie zin tegenkomen. Zijn beschrijvingen van de omgeving zijn meestentijds kort en eenvoudig, maar ze zorgen ervoor dat je er middenin staat. De straat is breed, maar vooral zeer lang en de huilende wind staat tegen, schrijft Faber op pagina 111. Met zo’n zin zit je net als Hemel ploeterend op de fiets.

Hoe betrouwbaar zijn onze herinneringen? Dat is een vraag die Faber niet beantwoordt. Dat laat hij aan de lezer over. Een vraag die bij deze lezer bovenkwam is waarom aan dit prachtboek niet meer aandacht is geschonken, waarom het niet een van de genomineerden is van die vele literaire prijzen.