Tagarchief: Kindermisbruik

Amsterdam, Moskou, johannesburg, Kabul

Onlangs werd bekend dat Walter Goverde, nadat hij eind vorig jaar in een depressie belandde, uit het leven is gestapt . Een droevig stemmend bericht. Onder de naam Walter Lucius schreef hij De Hartland-trilogie, een reeks wereldomvattende thrillers die ik al langer op mijn leeslijst had staan, maar waar ik nooit aan toegekomen ben. In het bericht over zijn dood in De Volkskrant staat dat Goverde de laatste tien jaar van zijn leven bijna monomaan aan het schrijven was, wat volgens zijn vrouw “te intensief voor hem was”.

In 2013 verscheen het eerste deel, De vlinder en de storm, in 2019 het afsluitende De stad en het vuur. Er zit bijna zeven jaar tussen het begin en het eind van de trilogie. Een lange periode als je bedenkt hoe complex en gelaagd de plot is van dit doorlopende verhaal dat zich voor een groot deel afspeelt in de tijd van luttele weken in 2009, al worden de eerste verhaallijnen al in de jaren zeventig neer gelegd.

Het verhaal begint als Farah Hafez, onderlegd in Pencak Silat, de ring in stapt voor een gevecht tegen een Russische vechtsportster. Farah is op jonge leeftijd Afghanistan ontvlucht en journalist bij een grote landelijk krant. Tijdens haar gevecht wordt een jong meisje aangereden en voor dood achtergelaten. Farah heeft haar tegenstandster in een vlaag van woede dusdanig toegetakeld dat die naar het ziekenhuis moet. Als ze in het ziekenhuis wil informeren hoe het met haar is, wordt het jonge meisje op een brancard binnengereden. Ze ziet het kind met haar lippen een woord vormen, padar. Het woord voor vader in het Dari, de taal van haar geboorteland. Het kind blijkt een jongen te zijn, verkleed als meisje. Ze herkent hierin meteen het misbruik van jongens in haar vaderland.

Vanaf dat moment word je meegesleept in een verhaal over kindermisbruik, corruptie, oorlog, journalistiek, liefde en familie dat tientallen jaren en verschillende continenten omspant. De eerste twee delen kunnen zich gemakkelijk meten aan grote buitenlandse thrillers met complotten die van alles overhoop halen (denk Stieg Larsson). Wisselende perspectieven, verrassende wendingen, hoog tempo, larger than life. Om er nog maar een Engelse uitdrukking in te gooien, suspension of disbelief, het aan de kant zetten van je dit kan niet, waar dergelijke verhalen onder kunnen lijden, weet de schrijver met elegantie en gemak te omzeilen.

Het derde deel is het hoogtepunt van de trilogie. Daarin wordt het tempo verlaagd en krijgen we zicht op hoe alles in elkaar grijpt. Je komt in een prachtig vertelt verhaal over familiebanden en politiek, terwijl de verhaallijnen kundig aan elkaar geknoopt worden.

Wat de trilogie zo goed maakt is de research die Goverde moet hebben gedaan om de plaatsen, de geschiedenis en de mensen die hij beschrijft, zo onnadrukkelijk in het verhaal te verweven. Vooral de periodes in Kabul maken indruk. De aanslag op de toenmalige Afghaanse president Daoud in 1978. Het leven in Kabul in 2009. Met de huidige ontwikkelingen in Afghanistan krijgt de trilogie onbedoeld urgentie. Het stemt verdrietig, dat de schrijver dit zelf niet kan beleven.

Voor het eerst in mijn leven heb ik drie boeken achter elkaar op mijn mobieltje gelezen, terwijl ik liever een boek van papier in handen heb. Dat zegt je waarschijnlijk niet zo veel, maar mij wel. De Hartland-trilogie had me, dankzij de Onlinebibliotheek, bij de kladden. Huishoudelijke taken heb ik opgeschort, de tv bleef uit en tot diep in de nacht brandde het schermpje van mijn mobiel. Wat heeft Walter Goverde een prachtige trilogie achtergelaten.

Je kunt de trilogie als e-book lenen via de Onlinebibliotheek, of als gewoon boek in je eigen bibliotheek.

Een hartverscheurend mooi boek

mijnboek

Nynke Andringa

hanya

Soms lees je een boek dat je volledig in de greep krijgt. Dat overkwam mij met Een klein leven van Hanya Yanagihara.  Het is een prachtig geschreven verhaal en tegelijkertijd schokkend.

Vier jongens komen op de universiteit met elkaar in contact en sluiten vriendschap voor het leven.  Het leven van deze vrienden wordt vanuit wisselend perspectief verteld, waarbij Jude de centrale en bindende figuur is. De onderlinge vriendschappen ontwikkelen zich, ook al waaieren hun levens uit elkaar en zien ze elkaar soms maanden niet. De vriendschap blijft, ondanks wrijvingen en verwijderingen, want de banden zijn hecht.

Jude is zeer gesloten over zijn leven voor zijn 16e, ook tegenover zijn vrienden laat hij er niks over los. Gaandeweg het boek kom je als lezer meer te weten over de traumatische verschrikkingen in zijn jeugd die hem voor het leven psychisch en fysiek hebben beschadigd. Hij torst het verleden met zich mee als een groot geheim, is onmachtig erover te praten en heeft een verwrongen zelfbeeld.

”Maar dan kan hij zich net zo goed afvragen – wat hij ook vaak doet – waarom hij de afgelopen achtentwintig jaar van zijn leven heeft laten bepalen door de eerste vijftien. Hij heeft onnoemelijk veel geluk gehad, hij leidt een leven waar anderen van dromen, dus waarom blijft hij de gebeurtenissen van zo lang geleden dan steeds opnieuw voor zich zien en afspelen in zijn geest? Waarom kan hij niet gewoon genieten van het heden? Waarom moet hij zijn verleden zo veel eer gunnen? Waarom wordt het steeds levendiger in plaats van doffer, naarmate hij het verder achter zicht laat?” Bepaalde gedeelten zijn heftig en hartverscheurend om te lezen. Toch zit er in het boek ook de nodige humor, dat het geheel luchtiger maakt.

Het gaat te ver om te zeggen dat je dit boek in één adem uitleest want het telt 750 pagina’s, maar ik kon er niet in ophouden. Een boek dat je bijblijft.