Tagarchief: Kristien Dieltiens

De rampen van Sam

mijnboek
Marloes Landman

Kristien Dieltiens
Kristien Dieltiens

De titel van dit boek, dat op de tiplijst van de Nederlandse kinderjury staat, sprak mij aan. Ik wilde meteen weten wie Sam en Boy zijn. Door de ondertitel weet je al dat hoofdpersoon Sam het niet makkelijk heeft, en ze beleeft inderdaad de ene ramp na de andere.

Ze verhuist met haar moeder en diens vriendin Nanna vanuit het huis van oma Vos die ze erg graag mag, naar Oostende waar ze niemand kent. Ze komen in een vies huis met een verstopte wc en ze mist oma, haar vriendin en kat Nestor, die wel mee mocht, maar wegloopt. Veel spullen zijn ook nog onvindbaar zodat Sam bijvoorbeeld zonder jas naar haar nieuwe school moet na de vakantie en een vreselijk bonte creatie van Nanna aan doet. Helaas valt het op school ook niet mee. Ze is meteen al de pispaal door haar kleren, het feit dat ze twee moeders heeft en een beetje dik is. Gelukkig kan ze af en toe bij buurman André terecht, die jonge poesjes heeft. Ze vraagt hem wel of hij een kinderlokker is, want ze weet dat ze eigenlijk niet zomaar bij een vreemde man naar binnen mag, maar aan de andere kant wil Sam ook dingen-doen-die-niet-mogen.

ramp1

Sam schrijft in een boekje dat ze van oma heeft gekregen, ze noemt het Tijger. Je krijgt een duidelijk beeld van Sams leven dat er triest en eenzaam uitziet. De aanloop naar het eigenlijke verhaal van het chatten en afspreken met een onbekende via Facebook duurt vrij lang, maar het werd nergens saai, ik wilde juist heel graag weten wat er met Sam zou gaan gebeuren. Ze krijgt een vriendschapsverzoek van de pestkop van de klas en accepteert.

ramp2

“Ik had mijn eigen doodvonnis getekend door hun vriendschapsverzoeken te aanvaarden. Tijger, zeg me, hoe houd ik dit vol? Hoe zorg ik ervoor dat ze me niet kapotmaken? Misschien moet ik maar verdwijnen, zodat ze me nooit meer kunnen vinden.”

ramp3
Sam bedenkt het plan om kort te verdwijnen en wil dat doen op haar 13e verjaardag. Als ze Boy via Facebook leert kennen is er eindelijk iemand die haar leuk vindt. Door het vertrouwde gevoel met Boy wil Sam wel afspreken. Dat doen ze in een bunker aan het strand. En als ze op weg gaat, gaat André ook net goed gekleed de deur uit. Dan volgt een spannend gedeelte. Na de ontknoping lees je een krantenbericht. Het verhaal is gebaseerd op een krantenbericht dat Dieltiens las.

ramp4

Het boek eindigt met een nawoord voor kinderen en ouders, gemaakt in samenwerking met Child Focus. Hoewel het boek op de Kinderjury lijst staat is het voor kinderen vanaf 12 jaar. Het is een mooi boek dat de gevaren van internet op een toegankelijke manier duidelijk maakt. En je snapt als volwassene nu ook hoe makkelijk een kind slachtoffer kan worden van iemand met verkeerde bedoelingen.

Zie ook de bespreking van Kelderkind van Kristien Dieltiens op dit blog.

Kelderkind van Kristien Dieltiens – prachtig, prachtig en prachtig

Kelderkind
Kelderkind

Op pinkstermaandag In 1828 verscheen Kaspar Hauser uit het zwarte niets op een plein in Neurenberg. In zijn handen hield hij twee briefjes met daarop o.a. zijn naam.  Later vertelde Hauser dat hij zijn jeugd in een donkere ruimte had doorgebracht. Bij zijn verschijning kon hij amper spreken of lopen. Hij herhaalde slechts het zinnetje: “Ik wil een ruiter zijn zoals mijn vader”. Niemand wist waar hij vandaan kwam en al gauw deden er allerlei speculaties de ronde over zijn vermeende adellijke afkomst.  

Gebaseerd op dit bizarre en tragische gegeven heeft de Vlaamse schrijfster Kristien Dieltiens een prachtig boek geschreven, waarin ze je met twee verhaallijnen kluistert aan haar interpretatie van Kaspar’s geschiedenis. Ik ga niks over de inhoud vertellen, of iets weggeven over de verhaallijnen, want dat bederft alleen maar de leeservaring.

Wel wil ik kwijt dat de schrijfster ons deelgenoot maakt van het dagboek van Kaspar dat echt bestaan heeft, maar verloren is gegaan. Daarin geeft ze de gedachten van Kaspar weer, waarbij ze door taal laat ervaren hoe het moet zijn als je uit het zwarte niets komt. Hierin meet ze zich met Bernlef en diens Hersenschimmen, het magistrale boek over dementie waarin de schrijver je bijna laat voelen hoe het is om  je taal kwijt te raken. Hoe Dieltiens de kracht van taal gebruikt om Kaspar’s geestesgesteldheid te schetsen, laat je bijna naar adem happen en is van een grote schoonheid..

Dieltiens heeft acht jaren lang research gedaan en heeft de historische gebeurtenissen verweven met haar fictieve interpretatie. Voor mij is haar interpretatie het verhaal van Kaspar Hauser geworden. Prachtig, prachtig en prachtig.