Tagarchief: Lucretia Grindle

Tweede Grindle opnieuw een aanrader

Naar catalogus
Naar catalogus

Eerlijk gezegd ging het wat langs me heen in de jaren 70, het bloederige, linkse activisme van de Rote Armee Fraktion in West-Duitsland en de Rode Brigades in Italië. Nu zouden het op de eerste plaats terroristische organisaties zijn, toendertijd werd er nog veel gezegd en geschreven over de linkse idealen waar ze voor stonden. 

In De verloren dochter speelt de ontvoering van Aldo Moro in 1978 door de Rode Brigade een grote rol. Moro werd uiteindelijk dood teruggevonden in een kofferbak, doorzeefd met kogels. Hij stond op het punt om tot president gekozen te worden en zijn dood heeft een enorme impact gehad op de Italiaanse samenleving. Van sympathie voor de Rode Brigade is geen plaats in de nieuwe thriller van Lucretia Grindle, die met Villa Triste al een zeldzaam mooi boek heeft geschreven. Wel krijg je al lezende veel mee over het Italië in de jaren 70 en hoe de terreur van de Rode Brigades kon ontstaan. 

De verloren dochter is een verhaal waarin verleden en heden elkaar afwisselen om zo steeds meer prijs te geven over die ontvoering in 1978. Grindle beheerst de flashback als geen ander en schrijft met zachte hand het verhaal van een jonge Amerikaanse studente in Florence.

Zij komt niet terug van een vakantie met een oudere man op wie ze verliefd is. Haar vader en stiefmoeder zijn vanuit de VS naar Florence afgereisd om haar 18e verjaardag te vieren en slaan alarm.  Commissaris Pallioti en inspecteur Enzo Saenz, die we kennen uit Villa Triste, hebben in eerste instantie weinig trek om op zoek te gaan naar weer zo’n weggelopen tiener, maar als ze achter de identiteit van de man komen, lijkt het romantische uitje een regelrechte kidnapping. 

Net als in Villa Triste gaat het om keuzes met grote gevolgen en opnieuw weet Grindle de lezer het boek in te trekken. Misschien is het iets minder rijk als zijn voorganger, maar dit boek mag je domweg niet laten liggen.

Villa Triste : EEN ABSOLUTE AANRADER

Villa Triste
Villa Triste

Soms zit ik met stille handen boven m’n toetsenbord als ik een blog wil schrijven over een boek. Wat moet je vertellen over een boek waarin geschiedenis, liefde, verraad en moord zo prachtig beschreven wordt dat je iedereen dit boek in de handen wilt drukken? Ik zet de caps lock maar even aan: EEN ABSOLUTE AANRADER.

In september 1943 grepen de fascisten in Italië de macht nadat de regering een wapenstilstand met Eisenhower heeft gesloten. Een onwillige Mussolini sticht als marionet van de Duitsers de Republiek van Salò, het begin van een zeer bloederige periode en van grootscheepse jodenvervolging. Vanaf  dat moment streden 200.000 Partizanen waarvan 50.000 vrouw tegen de fascisten en de Duitsers.

Villa Triste , het hoofdkwartier van de Gestapo, vertelt het verhaal van twee zussen die bij de strijd rond Florence betrokken raken. In een lange proloog, verteld door Caterina, maken we kennis met de familie Cammaccio. Haar jongere zus Issa en broer Enrico trekken de bergen in om zich aan te sluiten bij het verzet, Caterina wordt verpleegster en raakt tegen haar zin betrokken bij de strijd.

In 2006 wordt een oude held uit het verzet vermoord aangetroffen in zijn appartement. In zijn mond en slokdarm vindt de politie een grote hoeveelheid zout. Inspecteur Pallioti vermoedt dat er meer achter steekt dan een inbraak met dramatische gevolgen. 

Lucretia Grindle vlecht beide verhaallijnen moeiteloos in elkaar in een verstilde stijl, met prachtige observaties en boeiende personages. Na 470 bladzijden is het verhaal helemaal rond en sla je voldaan het boek dicht (dat is ook iets dat niet kan met een ebook).

 “Waarom denken mensen altijd dat de held een man is?”, vraagt iemand zich af in het verhaal. Een retorische vraag in deze literaire thriller die van Vrij Nederland Villa Triste 5 sterren kreeg in de Thriller- en Detectivegids. Op Crimezone slechts 4, maar dat komt waarschijnlijk omdat Grindle een whodunnit heeft geschreven die meer een whendunnit en whydunnit is.