Tagarchief: Michael Connelly

Waar kun je vast op rekenen?

nachtploegElk jaar een ijzersterke thriller van Michael Connelly is een van de dingen waar je als liefhebber op kunt rekenen.

In De nachtploeg geen Harry Bosch of Mick Haller, maar een nieuwe speurder, Renée Ballard. Zij is naar de nachtploeg “gepromoveerd” nadat ze haar baas beschuldigde van seksuele intimidatie en haar toenmalige partner haar hierin niet steunde. Tijdens haar dienst krijgt ze een oproep. Een transgender is voor dood achtergelaten op een een parkeerterrein. Nog maar nauwelijks bezig met deze zaak, wordt ze opgeroepen om naar een schietpartij in een bar te komen.

Het is het begin van een geweldige politiethriller. Zo eentje waar Connelly patent op heeft. Zijn personages worden haarscherp neer gezet. Het plot zit geweldig in elkaar. En Connelly neemt altijd de tijd om de procedures en opsporingstechnieken van de politie in Los Angeles uit te leggen. Heerlijk vind ik dat, je bent aan het onthaasten terwijl de spanning langzaam toeneemt.

Dat hij met Ballard gewoon een jonge, vrouwelijke versie van Bosch introduceert, maakt het feest alleen maar groter. Want nu Harry met pensioen is en werkt als privédetective, is er gewoon behoefte aan een nieuwe, gecompliceerde, eigenzinnige rechercheur. Aan Ballard gaan we nog heel veel plezier beleven.

reserveer deze boeken

 

 

Advertenties

Carl Mørck vs Harry Bosch

Je ziet het overal, managers die zich bemoeien met de gang van zaken zonder al te veel verstand van die zaken. Kunnen ze beter niet doen want dat scheelt een hoop gedoe. Zeker als je de laatste thrillers van Jussi Adler-Olsen en Michael Connelly leest. In Het Marco-effect wordt Carl Mørck door zijn nieuwe baas gehinderd en in De zwarte doos heeft Harry Bosch te maken met een nieuwe manager die hem wil lozen. Gelukkig zijn beiden dwars genoeg om zich niks aan te trekken van de potloodslijpers en alleen daarom al staan beiden hoog in mijn lijstje favoriete speurders.

Naar de catalogus
Naar de catalogus

Het Marco-effect is het vijfde deel in de Serie Q en als vanouds banjert Mørck door het plot als een olifant in een porseleinkast. Marco is een 15-jarige jongen die, als in een Dickens-verhaal, erop uitgestuurd wordt om te zakkenrollen. Zijn oom Zola heeft zich een goeroe-status aangemeten en laat kinderen voor zich werken door in te breken, te stelen en bedelen.

Daarnaast speelt gesjoemel met ontwikkelingsgelden een rol en een verbrand lijk in een boot. Hiermee bevinden we ons op het terrein waar Adler-Olsen in uitblinkt. Hij laat de verschillende verhaallijnen naadloos in elkaar overlopen en voert de spanning lekker op doordat Marco zich los heeft gemaakt van de criminele clan, wat resulteert in een dagenlange achtervolging dwars door Kopenhagen.

Een lichte teleurstelling is dat de donkere toon uit het vorige deel niet terugkomt. Assad heeft zijn verwondingen overleeft en over zijn verleden komen we slechts mondjesmaat meer te weten. Wel heeft Assad voor ons de nodige spreekwoorden met kamelen in petto, tot grote ergernis van Mørck. Kortom, als je vijf kamelen door de woestijn laat draven dan is er altijd eentje als laatste thuis. Vier sterren.

Naar de catalogus
Naar de catalogus

Als Harry Bosch zijn nagel ergens tussen weet te krijgen dan duurt het niet lang of de boel gaat flink kieren. In De zwarte doos draait het om een moord tijdens de rellen in Los Angeles in 1992 na de vrijspraak van de agenten die Rodney King mishandelden. De waanzin van de rellen wordt prachtig beschreven door Connelly.

Bosch wordt met een collega door twee zwaar bewapende politiemannen van de ene plek naar de andere plek gedirigeerd omdat de rellen niet alleen een excuus voor plundering zijn, maar ook voor criminele afrekeningen. In een steeg is het lijk van een jonge Deense journaliste gevonden. Twintig jaar later buigt Bosch zich over de zaak waar hij in 1992 slechts kort onderzoek naar kon doen. Connelly kan als geen ander een puzzel neerleggen waar Bosch geduldig en volhardend mee bezig gaat. De dialogen staan weer als een huis, de psychologie is om van te smullen en het plot als altijd fantastisch.

In het net verschenen Crimezone-magazine beklaagt Peter in-mijn-jarenlange-ervaring-als-misdaadverslagever R. de Vries zich over het realisme in de Nederlandse thrillers, om daarna zonder blikken of blozen te melden dat schrijvers hem beter kunnen raadplegen voordat het boek verschenen is (misschien moet Peter ’s een tijdje aan het werk met een manager boven zich). Over Michael Connelly kan Peter niks zeggen, bijna achteloos verweeft hij zijn kennis van politieprocedures e.d. in zijn verhalen, waarmee hij in elk boek van zijn hand een weergaloze sfeer neerzet . Vijf sterren

ps.  Aardig is dat Kopenhagen een rol speelt in Michael Connelly’s thriller  en dat Nerderland een rolletje speelt in Het Marco-effect.

Vijf sterren voor Connelly

The Reversal

Meestal kost het me niet zoveel moeite om een stukje over een boek te schrijven, maar The Reversal zorgt ervoor dat ik al 15 minuten naar een wit scherm zit te staren. Hoe moet je de laatste thriller van je favoriete misdaadauteur beschrijven, die zich heeft overtroffen in een rechtbankdrama die zindert van de spanning? Een poging.

Allereerst dit. In The Reversal schuwt Michael Connelly het experiment niet. De hoofdstukken wisselen elkaar af in vertelperspectief. Het begint in de ik-vorm met Mick Haller, advocaat en halfbroer van Harry Bosch, om in het volgende hoofdstuk een “normaal” vertellend perspectief te krijgen. Zoiets kan ontzettend wringen maar bij Connelly versterkt dit de spanning en gaan de hoofdstukken moeiteloos en ritmisch in elkaar over.

Een moordenaar wil na bijna 25 jaar cel op basis van DNA-onderzoek worden vrijgesproken. Mickey Haller, die er normaal gesproken alles aan doet om beklaagden vrij te krijgen, wordt door het Openbare Ministerie gevraagd om de zaak op zich te nemen. Hij twijfelt omdat dit in zijn ogen en in dat van collega’s en toekomstige misdadige klanten heulen met de vijand is. Uiteindelijk gaat hij akkoord op voorwaarde dat hij zijn ex en openbare aanklaagster Maggie en halfbroer Harry Bosch mag aannemen. De moordenaar wordt op borgtocht vrijgelaten en in de pers beschouwd als onschuldig man die door een rechterlijke dwaling jarenlang heeft vastgezeten.  Het boek zindert van de spanning door de dreiging van de loslopende moordenaar terwijl Mickey en Harry elk hun weg gaan. Mickey, eigengereide advocaat met humor. Harry Bosch, eigengereide inspecteur gedreven door intuïtie. Het is een beetje als 1+1=3.

Een boek van Michael Connelly is als de jaarlijkse vakantie. Je ziet er naar uit, geeft je eraan over en is voorbij voordat je het weet, waarna je met lichte weemoed verder gaat met je leven. Connelly is altijd goed voor minstens vier sterren maar met The Reversal heeft hij zich overtroffen. Zo nu en dan moest ik het boek wegleggen door de dreiging van de loslopende moordenaar terwijl Mickey en Harry bezig zijn het fundament voor een nieuwe veroordeling te leggen. Je krijgt de neiging om een krachtterm te gebruiken om te zeggen …. wat een boek! Vijf sterren voor Michael Connelly.