Tagarchief: politiek

Nieuwe thrillerkoningin

De nieuwe Zweedse thrillerkoningin is opgestaan. Tenminste, dat zegt de Zweedse tabloidkrant Expressen. Wie ze opvolgt weet ik niet, maar Mikaela Bley kan je gerust aan je leeslijstje toevoegen.

bleyKwaad licht is na Dochter vermist en Donker water het derde boek rond de 35 jarige misdaadverslaggeefster Ellen Tamm. In het verhaal wordt gerefereerd aan gebeurtenissen in de eerste twee boeken. Het verleden van Ellen loopt als een rode draad door de boeken, maar je krijgt genoeg mee in dit verhaal om het te plaatsen.

In Kwaad licht draait het om minister van justitie Louise Bohman. Haar persvoorlichter wordt dood gevonden en het is onduidelijk of het moord of zelfmoord is. Maar Bohman wordt in de pers en op de sociale media, zoals dat tegenwoordig gaat bij vrouwen met een eigen stijl en mening,  afgemaakt en weggezet als een monster die haar medewerker tot zelfmoord heeft aangezet.

Ellen Tamm krijgt van haar baas de opdracht om een documentaire te maken over Bohman. Hij wil een smakelijk portret van de minister voor de kijkcijfers, maar Ellen begint na het eerste contact te twijfelen aan het monstergehalte van Bohman. Beide vrouwen hangen tegen een psychische meltdown aan en dat levert bij Tamm spetterende botsingen op bij de redactievergaderingen en een liefdesleven met vertwijfelde mannen.

Bley schrijft in korte hoofdstukken met wisselend perspectief tussen Tamm en Bohman. Dat geeft deze lekkere thriller zoveel vaart mee dat je helemaal vergeet zelf te puzzelen. Vier sterren van mij en mocht de volgende vijf sterren opleveren dan mag ze van mij de nieuwe koningin worden genoemd. Maar ik ga nu eerst op zoek naar de vorige thrillerkoningin, ben wel benieuwd wie dat is.

reserveer dit boek

Advertenties

House of Cards in Minnesota

John Sandford In meer dan 20 thrillers is Lucas Davenport de protegee van John Sandfort.
Davenport hoeft eigenlijk niet meer te werken. Hij is rijk dankzij zijn bedrijf dat simulatiesoftware maakt voor de overheid, maar blijft stug werken als rechercheur bij het Bureau Misdaad. Een idealistische speurder, dus.
Sandford levert al jaren goede kwaliteit, maar wat Het schandaal extra interessant maakt is de cynische inkijk in de Amerikaanse politiek.

De republikeinse senator Porter Smalls wordt beschuldigd van het in bezit hebben van kinderporno. De verkiezingen staan voor de deur en met zo’n schandaal kan hij zijn herverkiezing vergeten.  Smalls beweert onschuldig te zijn. Davenport wordt ingeschakeld om uit te zoeken wat er aan de hand is.
Als lezer weet je al gauw hoe de vork in de corrupte steel zit. Democratisch kandidaat Taryn Grant, bijna net zo rijk als Donald Trump, heeft een aantal dubieuze beveiligers in dienst die in haar opdracht over lijken gaan.

Het schandaal doet weinig beroep op de verbeelding van de lezer. Wel is deze thriller een plezier om te lezen. Door het filmische karakter, de enorme vaart en een scherp plot. Wat er in Minnesota gebeurt, blijft in Minnesota, maar Het schandaal doet sterk denken aan de machinaties in The House of Cards. Politiek is slecht voor je gezondheid, zowel fysiek als psychisch. Zoveel is wel duidelijk.

Nederlandse Borgen volgens Pechtold

Anna Levander - Morten
Anna Levander – Morten

Eindelijk de Nederlandse Borgen. Heerlijk!, aldus Alexander Pechtold op de achterflap. Je vraagt je af of Pechtold dit voor of na het lezen van Morten heeft gezegd. Of dat hij het zegt hij omdat achter het pseudoniem Anna Levander het journalistenechtpaar Annet de Jong (De Telegraaf) en Dominique van der Heyde, (NOS, Nieuwsuur), zit. En in de politiek is het al gauw voor wat, hoort wat, zullen we maar zeggen. Feit is dat Morten vooral teleurstelt en zeker niet het niveau van Borgen haalt ondanks het Scandinavisch aandoende psuedoniem.

Morten Mathijsen is tweede man in de partij de Nieuw Liberalen. Hij wil een radicalere koers met de partij en dat levert vlak voor de verkiezingen veel virtuele zetels in de Tweede Kamer op. De gebeurtenissen op een feestavond van twintig jaar geleden lijken roet in het eten te gooien.

Marijn is een jonge redacteur bij een gerenommeerde uitgever. Zij vindt een oud manuscript waarin de feestavond wordt beschreven en probeert te achterhalen wat fictie en non-fictie is.

Deze twee verhaallijnen lopen door elkaar, een verhalende techniek die de spanning kan verhogen, maar hier vooral zorgt een struikelpartij. Het lukt Levander niet een van de hoofdpersonen invoelbaar te maken. Morten is privé een behoorlijke flapdrol met zwabberende emoties en als politicus een begaafd spreker, maar vooral een onsympathieke opportunist met hele rare ideeën. Marijn is een verongelijkte jonge vrouw die een paar dagen voor de verkiezingen zo maar mee mag lopen met Morten en zijn spindokter Evelien Bax. Huh?, denk ik dan.

Hopelijk zorgen De Jong en Van der Heyde in het tweede en derde deel voor meer diepgang in de personages en meer politiek gekonkel. Misschien krijgt Pechtold dan gelijk.

House of Cards, politieke horror

House of Cards
House of Cards

Een politieke satire is de tv-serie House of Cards niet te noemen ondanks de knipoogjes en terzijdes van whip Frank Underwood, gespeeld door de altijd formidabele Kevin Spacey.

Amusant zijn ze wel die knipoogjes en terzijdes, maar het lachen om Underwood vergaat je wel op den duur. Hij is een manipulerende politieke schaker die, in zijn hang naar macht, uiteindelijk de grens passeert tussen good and bad.

Underwood krijgt aan het begin van de serie een grote teleurstelling voor de kiezen. Hij zag zichzelf als de nieuwe minister van buitenlandse zaken, maar de kersverse president passeert hem voor deze functie. Hier begint Underwoods strijd in de achterkamers van het Witte Huis. Nietsontziend ondermijnt hij de posities van degenen die hem in de weg zitten met een strategie die je als kijker vaak pas later duidelijk wordt. Dat is een van de grote attracties van de serie. Hoe iemand met macht deze gebruikt en misbruikt niet voor the greater good maar om er zelf beter van te worden.

In die andere politieke serie, Borgen, speelt politieke overtuiging wel een rol bij al het gekonkel. Als House of Cards een kijkje geeft in de keuken van de Amerikaanse politiek, dan sla ik de maaltijd over. Maar met wat chips of doppinda’s onder handbereik is de serie een plezier om naar te kijken. Zelf prefereer ik Borgen omdat hierin mensen van vlees en boed rondlopen. In House of Cards lopen vooral mensen rond die vlees en bloed willen zien. Politieke horror.