Tagarchief: politiek

‘Ik ben de beste premier die Nederland nooit heeft gehad’

Later word ik burgemeester verkondigt hij als schooljongen. De zoon van een hardwerkende meubelmaker groeit op in Amsterdam en bezoekt het gymnasium in Hilversum. Daarna studeert hij politicologie en wordt voorzitter van de JOVD. Op 25-jarige leeftijd komt hij in de boeken als het jongste kamerlid. 

Oud-hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant Pieter Sijpersma heeft ruim zeven jaar aan de biografie gewerkt. De auteur is er glansrijk in geslaagd om van dit meer dan 700 pagina’s tellende boek een uitstekend leesbaar verhaal te maken. `Hans Wiegel de biografie´ staat vol met verhalen en anekdotes. De VVD coryfee wordt niet alleen maar op het schild gehesen, een eis die hij vooraf uitdrukkelijk heeft gesteld. Voor- en tegenstanders komen aan het woord en de hoofdpersoon heeft zelf openhartig meegewerkt aan deze levensbeschrijving. De biografie geeft een prachtig tijdsbeeld van de (politieke) geschiedenis van de jaren ’60, ’70 en ’80. Om erachter te komen wat zijn drijfveren zijn, neemt de schrijver ook een duik in het persoonlijke leven van Hans Wiegel. 

Van huis uit is Hans Wiegel zeer verlegen, maar hij barst van de ambitie en wil graag in de belangstelling staan. Dat hij beschikt over de gave van het woord en humoristisch is, komt goed van pas. Deze geboren politiek acteur heeft veel gevoel voor theater en een zekere hang naar decorum is hem niet vreemd: driedelige pakken met horlogeketting en dikke sigaren. De politicus gebruikt graag een kwinkslag -‘ik ben de beste president die Nederland nooit heeft gehad‘- en schroomt niet zijn tegenstanders op de kast te jagen. Toch is het politieke spel vaak belangrijker dan de knikkers. Hij staat niet bekend als een dossiervreter en aan lange vergaderingen heeft hij een hekel. Liever besteedt hij meer tijd aan zijn gezin. De plaaggeest van Joop den Uyl (zie video!) spreekt de taal van het volk en reist stad en land af voor spreekbeurten in alle uithoeken van het land. Instinctief voelt hij aan wat er leeft onder de gewone mensen. In het langzaam ontzuilde Nederland heeft Wiegel heel bewust van de wat elitaire VVD een brede volkspartij gemaakt. Dit moet als zijn grootste verdienste worden gezien.  

Plotseling, op pas 41-jarige leeftijd, keert hij de landelijke politiek de rug toe en wordt Commissaris van de Koningin in Friesland. Hier en ook als voorzitter van de zorgverzekeraars zal hij zijn ‘acteerwerk’ tot ware kunst verheffen. In Den Haag schittert hij nog één keer tijdens de beruchte Nacht van Wiegel (1999), waarin hij als senator het paarse kabinet van Wim Kok aan het wankelen brengt. Hierdoor drijft hij steeds verder af van zijn eigen partij. Na zijn pensionering verschijnt hij nog met enige regelmaat in de landelijk media. 

Het persoonlijke leed dat Wiegel heeft getroffen behoort tot het collectieve geheugen van Nederland. Tweemaal verloor hij de vrouw van wie hij hield. Beiden kwamen bij een noodlottig auto-ongeluk om het leven. Hij heeft er nooit over willen praten. Pieter Sijpersma besluit zijn epiloog met de volgende regels, die zich nauwelijks met droge ogen laten lezen. 

“Zijn verdriet is niet opgelost in de tijd, maar zit nog diep in zijn binnenste. Zodra de naam van Marianne of Jacqueline valt, praat hij langzaam en aarzelend. De stem wordt brokkelig en bijna onhoorbaar – breekt soms. Hans Wiegel wenst zijn zegeningen te tellen, maar zijn leven is ook getekend door verlies.” 

De Clifton-kronieken

Wie mijn blogs vaak leest zal het wel opgevallen zijn dat ik van series houd. Hoe meer boeken er in zitten, hoe blijer ik word. 🙂 Zeker wanneer de serie al in zijn geheel te leen is in de bieb.
De laatste reeks die ik in handen kreeg bleek er zo eentje te zijn. Het eerste deel is alweer drie jaar oud, maar het afsluitende deel 7 werd pas eind 2018 gepubliceerd. Lucky me,  want deze zogenaamde Clifton-kronieken blijken bijzonder verslavend te zijn!

In deze boeken draait het om de familie Clifton en de familie Barrington. In het eerste deel groeit Harry Clifton op in armoede en bij gebrek aan opleiding lijkt daar in de toekomst weinig verandering in te komen. Tot op een dag ontdekt wordt dat Harry over een uitzonderlijk zangtalent blijkt te beschikken. Hij wordt toegelaten op een exclusieve jongensschool waar hij bevriend raakt met Giles Barrington. Giles is in een heel ander milieu opgegroeid dan Harry en wanneer Giles’ vader ontdekt dat de twee jongens bevriend zijn, lijkt hij daar allesbehalve blij mee te zijn. Maar waarom?

Jeffrey Archer blijkt een meesterverteller te zijn, je kunt bijna niet stoppen met lezen! Hij sleept je in een hoog, maar prima bij te houden tempo, mee door de levens van Harry en Giles, die in ieder boek de hoofdrol spelen.  Je volgt ze de rest van hun leven en hoewel dat allemaal niet zo spannend klinkt, krijgt Archer het voor elkaar dat zijn verhalen  nergens saai worden.  Onmogelijke liefde, manipulerende exen, moord en intriges; deze boeken hebben het allemaal. En naast Harry en Giles zijn er nog vele andere, heel boeiende personages.

Ik zou je wel aanraden deze serie echt in de goede volgorde te lezen, want Archer heeft er een handje van zijn boeken met een ware cliffhanger af te sluiten. Zorg er daarom ook voor dat je het volgende deel al in huis hebt want ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat je die absoluut meteen wilt lezen!

Hier vind je de hele serie op een rij

 

 

Nieuwe thrillerkoningin

De nieuwe Zweedse thrillerkoningin is opgestaan. Tenminste, dat zegt de Zweedse tabloidkrant Expressen. Wie ze opvolgt weet ik niet, maar Mikaela Bley kan je gerust aan je leeslijstje toevoegen.

bleyKwaad licht is na Dochter vermist en Donker water het derde boek rond de 35 jarige misdaadverslaggeefster Ellen Tamm. In het verhaal wordt gerefereerd aan gebeurtenissen in de eerste twee boeken. Het verleden van Ellen loopt als een rode draad door de boeken, maar je krijgt genoeg mee in dit verhaal om het te plaatsen.

In Kwaad licht draait het om minister van justitie Louise Bohman. Haar persvoorlichter wordt dood gevonden en het is onduidelijk of het moord of zelfmoord is. Maar Bohman wordt in de pers en op de sociale media, zoals dat tegenwoordig gaat bij vrouwen met een eigen stijl en mening,  afgemaakt en weggezet als een monster die haar medewerker tot zelfmoord heeft aangezet.

Ellen Tamm krijgt van haar baas de opdracht om een documentaire te maken over Bohman. Hij wil een smakelijk portret van de minister voor de kijkcijfers, maar Ellen begint na het eerste contact te twijfelen aan het monstergehalte van Bohman. Beide vrouwen hangen tegen een psychische meltdown aan en dat levert bij Tamm spetterende botsingen op bij de redactievergaderingen en een liefdesleven met vertwijfelde mannen.

Bley schrijft in korte hoofdstukken met wisselend perspectief tussen Tamm en Bohman. Dat geeft deze lekkere thriller zoveel vaart mee dat je helemaal vergeet zelf te puzzelen. Vier sterren van mij en mocht de volgende vijf sterren opleveren dan mag ze van mij de nieuwe koningin worden genoemd. Maar ik ga nu eerst op zoek naar de vorige thrillerkoningin, ben wel benieuwd wie dat is.

reserveer dit boek

House of Cards in Minnesota

John Sandford In meer dan 20 thrillers is Lucas Davenport de protegee van John Sandfort.
Davenport hoeft eigenlijk niet meer te werken. Hij is rijk dankzij zijn bedrijf dat simulatiesoftware maakt voor de overheid, maar blijft stug werken als rechercheur bij het Bureau Misdaad. Een idealistische speurder, dus.
Sandford levert al jaren goede kwaliteit, maar wat Het schandaal extra interessant maakt is de cynische inkijk in de Amerikaanse politiek.

De republikeinse senator Porter Smalls wordt beschuldigd van het in bezit hebben van kinderporno. De verkiezingen staan voor de deur en met zo’n schandaal kan hij zijn herverkiezing vergeten.  Smalls beweert onschuldig te zijn. Davenport wordt ingeschakeld om uit te zoeken wat er aan de hand is.
Als lezer weet je al gauw hoe de vork in de corrupte steel zit. Democratisch kandidaat Taryn Grant, bijna net zo rijk als Donald Trump, heeft een aantal dubieuze beveiligers in dienst die in haar opdracht over lijken gaan.

Het schandaal doet weinig beroep op de verbeelding van de lezer. Wel is deze thriller een plezier om te lezen. Door het filmische karakter, de enorme vaart en een scherp plot. Wat er in Minnesota gebeurt, blijft in Minnesota, maar Het schandaal doet sterk denken aan de machinaties in The House of Cards. Politiek is slecht voor je gezondheid, zowel fysiek als psychisch. Zoveel is wel duidelijk.

Nederlandse Borgen volgens Pechtold

Anna Levander - Morten
Anna Levander – Morten

Eindelijk de Nederlandse Borgen. Heerlijk!, aldus Alexander Pechtold op de achterflap. Je vraagt je af of Pechtold dit voor of na het lezen van Morten heeft gezegd. Of dat hij het zegt hij omdat achter het pseudoniem Anna Levander het journalistenechtpaar Annet de Jong (De Telegraaf) en Dominique van der Heyde, (NOS, Nieuwsuur), zit. En in de politiek is het al gauw voor wat, hoort wat, zullen we maar zeggen. Feit is dat Morten vooral teleurstelt en zeker niet het niveau van Borgen haalt ondanks het Scandinavisch aandoende psuedoniem.

Morten Mathijsen is tweede man in de partij de Nieuw Liberalen. Hij wil een radicalere koers met de partij en dat levert vlak voor de verkiezingen veel virtuele zetels in de Tweede Kamer op. De gebeurtenissen op een feestavond van twintig jaar geleden lijken roet in het eten te gooien.

Marijn is een jonge redacteur bij een gerenommeerde uitgever. Zij vindt een oud manuscript waarin de feestavond wordt beschreven en probeert te achterhalen wat fictie en non-fictie is.

Deze twee verhaallijnen lopen door elkaar, een verhalende techniek die de spanning kan verhogen, maar hier vooral zorgt een struikelpartij. Het lukt Levander niet een van de hoofdpersonen invoelbaar te maken. Morten is privé een behoorlijke flapdrol met zwabberende emoties en als politicus een begaafd spreker, maar vooral een onsympathieke opportunist met hele rare ideeën. Marijn is een verongelijkte jonge vrouw die een paar dagen voor de verkiezingen zo maar mee mag lopen met Morten en zijn spindokter Evelien Bax. Huh?, denk ik dan.

Hopelijk zorgen De Jong en Van der Heyde in het tweede en derde deel voor meer diepgang in de personages en meer politiek gekonkel. Misschien krijgt Pechtold dan gelijk.

House of Cards, politieke horror

House of Cards
House of Cards

Een politieke satire is de tv-serie House of Cards niet te noemen ondanks de knipoogjes en terzijdes van whip Frank Underwood, gespeeld door de altijd formidabele Kevin Spacey.

Amusant zijn ze wel die knipoogjes en terzijdes, maar het lachen om Underwood vergaat je wel op den duur. Hij is een manipulerende politieke schaker die, in zijn hang naar macht, uiteindelijk de grens passeert tussen good and bad.

Underwood krijgt aan het begin van de serie een grote teleurstelling voor de kiezen. Hij zag zichzelf als de nieuwe minister van buitenlandse zaken, maar de kersverse president passeert hem voor deze functie. Hier begint Underwoods strijd in de achterkamers van het Witte Huis. Nietsontziend ondermijnt hij de posities van degenen die hem in de weg zitten met een strategie die je als kijker vaak pas later duidelijk wordt. Dat is een van de grote attracties van de serie. Hoe iemand met macht deze gebruikt en misbruikt niet voor the greater good maar om er zelf beter van te worden.

In die andere politieke serie, Borgen, speelt politieke overtuiging wel een rol bij al het gekonkel. Als House of Cards een kijkje geeft in de keuken van de Amerikaanse politiek, dan sla ik de maaltijd over. Maar met wat chips of doppinda’s onder handbereik is de serie een plezier om naar te kijken. Zelf prefereer ik Borgen omdat hierin mensen van vlees en boed rondlopen. In House of Cards lopen vooral mensen rond die vlees en bloed willen zien. Politieke horror.