Tagarchief: Relaties

De vrouw van de vuurtorenwachter

Vorige week werd ik op Facebook onder deze afbeelding getagd met de opmerking Irene, dit heb jij! 
En inderdaad, ik herken mezelf er helemaal in 🙂
Ik moet gewoon altijd iets te lezen in huis hebben. Het liefst natuurlijk van die verhalen die je alles om je heen laten vergeten en waar ik dan weer lovende blogs over kan schrijven. Vooral nieuwe boeken zijn altijd welkom. En als die dan ook nog eens geschreven zijn door een auteur die ik niet ken, ben ik helemaal happy.

Karen Viggers kende ik nog niet en De vrouw van de vuurtorenwachter is haar enige boek in onze collectie. Ik denk dat dat nog wel gaat veranderen, want Viggers heeft al meer romans uitgebracht die in het buitenland goed ontvangen worden.

De vrouw van de vuurtorenwachter gaat over de 77-jarige weduwe Mary Mason, die aanvoelt dat ze niet lang meer zal leven. Tot haar grote schrik staat er ineens een man voor haar deur die ze nooit meer hoopte te zien. En dan geeft hij haar ook nog eens een brief, met de nadrukkelijke vraag deze aan de geadresseerde te geven. Een opdracht waar ze als een berg tegen op ziet…

Naast Mary staat haar zoon Tom centraal. Hij keerde 10 jaar geleden gebroken terug van een expeditie naar Antarctica en is daar nog steeds niet helemaal overheen. Wat heeft hij nodig om dat hoofdstuk af te sluiten en verder te gaan met zijn leven?

Een vrouw die haar leven wil afsluiten en haar zoon die juist wil beginnen met leven, om deze bijzondere tegenstelling draait het allemaal in het boek. Viggers weet mooi te omschrijven hoe complex familierelaties kunnen zijn. Hoe goed ken je elkaar nu echt?
Het boek is hier en daar wel wat traag en er zit best veel herhaling in, maar echt storend is dat niet. Het is gewoon een fijne familieroman geworden, met veel aandacht voor de mooie natuur van Tasmanië.

 

De verloren berg

Als ik goede recensies van romans tegenkom in een tijdschrift of krant zet ik ze meteen op mijn verlanglijst. In de Bibliotheek Wise-app, de gratis applicatie voor alle bibliotheekzaken op m’n smartphone. Dan kan ik ze later makkelijk reserveren als ik even krap in de boeken zit. Handig hoor.

Soms duurt dat reserveren een tijdje en dan weet ik niet zo goed meer waarom het boek op de lijst stond. Dat is ook het geval bij “De verloren berg” van Lieke Kézér. Ik zie voorop het boek dat ze winnares is van de ANV Debutantenprijs & Bronzen Uil is. Zeer benieuwd begin ik aan deze roman. Een prettige heldere stijl van schrijven trekt mij het boek door.

Het verhaal gaat over een gezin dat ontwricht raakt door de dood van de moeder. De man en vader, Thomas, besluit met zijn drie kinderen op reis te gaan in een oude camper. Hij is schrijver en bemoeide zich niet veel met de opvoeding van z’n kinderen. En nu staat hij er ook nog eens alleen voor. Vooral met tienerdochter Cleo botst het nogal eens. De kinderen proberen alle drie zo goed en zo kwaad door te gaan met hun leven zonder moeder. Ontroerd door de voorzichtige pogingen van de twee jongsten om hun vader te steunen geniet ik van deze gevoelige en tedere roman.

Ik ben nu heel benieuwd naar Lieke haar eerste roman: de Afwezigen. Maar deze tweede roman is zeker een aanrader. Ik gun je veel leesplezier met De verloren berg.

Serotonine

Wakker worden is het pijnlijkste moment van de dag lezen we op de eerste bladzijde van Serotonine, de nieuwste roman van de Franse schrijver Michel Houellebecq. Om die zware horde te verlichten is het reservoir van zijn koffiezetapparaat de avond tevoren al gevuld met water en het filter met gemalen koffie. Met één druk op de knop is de koffie klaar en wordt het tijd voor een sigaret en een antidepressivum in de vorm van een Captorix-tablet, dat de afscheiding van het gelukshormoon serotonine moet verhogen.

Serotonine is niet wat je noemt een vrolijk boek, al valt er genoeg te lachen. De depressieve ik-figuur is de zesenveertig jarige Florent-Claude Labrouste, het alter-ego van de schrijver. Hij blikt terug op zijn leven en vraagt zich af waar het mis is gegaan. De gestrande relatie met zijn hartsvriendin Camille drukt zwaar op zijn gemoed. Hij is nooit in staat geweest richting te geven aan zijn leven en slikt pillen die zijn libido zwaar hebben aangetast, terwijl het bestaan van vrouwen de enige drijfveer in zijn leven lijkt te zijn. Een tikkeltje vrouwonvriendelijk is de hoofdpersoon wel, voor hem zijn de dames –net als cafeïne en nicotine- vooral een genotmiddel.

Een regelrechte pageturner is Serotonine evenmin. De misantropische hoofdpersoon maakt nauwelijks een ontwikkeling door, klaagt voortdurend over zijn omgeving en is niet in staat enige verandering in zijn leven aan te brengen. Zijn beperkte binding met de buitenwereld kalft gaandeweg steeds verder af.

“Ik reed in een 4×4 diesel –ik had dan misschien niet veel goeds gedaan in mijn leven, ik had toch in elk geval bijgedragen aan de vernietiging van de planeet”.

Toch wil je als lezer weten hoe het verhaal afloopt. Slaagt hij erin het contact met Camille te herstellen, brengt een bezoek aan Ameyric, een vroegere vriend van adellijke komaf, misschien uitkomst? Of worden totale eenzaamheid en vergankelijkheid werkelijk zijn deel? Door de goede schrijfstijl is dit boek een genot om te lezen. De ironische passages zijn talrijk en als lezer vraag je je voortdurend af; meent de schrijver dit nou of word ik op de hak genomen? Houellebecq heeft zo’n mooie pen dat het in feite niet uitmaakt waarover hij schrijft, al mag het hier en daar wel iets minder grof.

Hoeveel leed kan een menselijke ziel verdragen?

Volgens een ongeschreven regel is een boek onleesbaar wanneer het geen goede titel heeft. De boekwinkel voor gebroken harten van Robert Hillman is een prachtig boek en vormt hierop de uitzondering. Maar wat moeten we ons voorstellen bij zo’n titel. Kan iedereen die gedumpt is daar terecht?

Tom Hope runt een boerderij met koeien en schapen op het Australische platteland. Hij is een man van weinig woorden en leidt een betrekkelijk saai leventje. Nog nooit heeft iemand hem het gevoel gegeven dat hij interessant is. De eenzaamheid slaat toe wanneer zijn vrouw Trudy met een simpel briefje op de keukentafel een einde maakt aan hun relatie. Volledig in de ban van haar (nieuwe) liefde voor Jezus Christus staat ze na twee jaar plotseling weer op de stoep. Trudy is zwanger en haar (latere) zoon Peter gaat een belangrijke rol spelen in het boek.

De tweede vrouw die op Tom´s pad komt is de extraverte Hongaarse Jodin Hannah. Ze is ziek van het antisemitische Europa en wil zich in Australië gaan vestigen. Zwaar getraumatiseerd door het leed dat haar in de Tweede Wereldoorlog is aangedaan, arriveert ze in het stadje Hometown, om daar een boekwinkel te beginnen. De vraag is of het echt wat kan worden tussen de bescheiden Tom, die zijn vorige huwelijk en het gemis van ‘stiefzoon’ Peter nog niet goed heeft verwerkt en de ruim tien jaar oudere Hannah met sterk wisselende stemmingen, wiens man en zoon de verschrikkingen van Auschwitz niet hebben overleefd.

“Je hebt mijn zoon vermoord. Ik hoop dat er een hel is en dat jij daarheen gaat”

In een aantal flash backs neemt Hannah de lezer mee naar de jaren ’40-45’. Ze vertelt over haar mensonterende verblijf in het kamp en hoe ze er uiteindelijk in is geslaagd Auschwitz levend te verlaten. Dit gruwelijke oorlogsverhaal geeft het boek de nodige diepgang en is onontbeerlijk om Hannah’s wispelturige gedrag te kunnen begrijpen. Wel is het contrast tussen de beschrijvingen van het mooie Australische landschap en de verschrikkingen in het slavenleger onder leiding van Kampbeul Schubert nogal groot. Een met vaart geschreven, hartverscheurende roman over verdriet en hoop, over het belang van vrijheid en de kracht van liefde om zware tegenslag te overwinnen.

 

 

Vriendschap, een verloren liefde en die ene kans om het voor altijd goed te maken

Soms ben je toe aan een roman waarvan je vanaf het begin weet dat het allemaal goed komt. Na de aanslag op het 24 Oktoberplein in Utrecht vorige week had ik daar behoefte aan. Even geen spannende thriller deze keer. Met de schietpartij in Utrecht was het even spannend genoeg in het echte leven. Onze studerende dochter was veilig maar niet iedereen kreeg zo’n goed bericht. Sommige mensen kwamen niet aan op school of op hun werk. En zullen dat ook nooit meer doen …. Daarom een roman met een hartje, over vriendschap en liefde met de titel: Ik ben je niet vergeten.

Beste vriendinnen Christina Hobbs en Lauren Billings schrijven samen boeken onder de naam Christina Lauren. Ze hebben ondertussen al meer dan 20 titels geschreven. Het werden allemaal New York Times-bestsellers. En ik heb enorm genoten van de intensiteit van het verhaal.

Macy is van plan om te trouwen met Sean als ze onverwacht haar eerste liefde tegen het lijf loopt. Ooit was hij haar alles tot die ene noodlottige avond. En daarna hebben ze elkaar nooit meer gesproken of gezien. Als Macy haar moeder sterft (vijftien jaar eerder) koopt haar vader een weekendhuis naast de familie Petropoulos. Macy raakt bevriend met Elliot, de jongste zoon van de familie. Meer dan bevriend maar toch gaat het op een gegeven moment helemaal mis.

Hoe en waarom dat moet je zelf maar lezen. Maar ik beloof je dat je het boek met een zucht aan de kant legt als je aan het werk moet of als je kinderen aandacht willen. Een avond vroeg onder de wol en de wekker een uurtje eerder, ik had het er met veel plezier voor over.

reserveer dit boek

Hier kom ik weg

maas
Terug naar waar je vandaag komt en dan begrijpen waarom je bent zoals je bent. Dat is in een notendop het boek van Annette Maas. Een prachtige roman die heen en weer springt tussen heden en verleden. Een meisje dat zich nergens thuis voelt. In een huis waar zwijgende grijze wolken hangen als vader en moeder het niet eens zijn over de aanpak in de opvoeding. De Hoe-gaan-we-om-met-Simone Wolken. Haar eigen relatie met Raaf en een mislukte carrière, moeizaam moederschap en huishouden spelen allemaal een rol in deze roman. Samen met de beelden van Oost-Groningen en het er niet bij horen als je er niet geboren bent, schetst het een indringend beeld van een verloren kind. Een reis van toen naar nu. Ik kan niet wachten tot het volgende boek verschijnt, hopelijk met net zulk poëtisch taalgebruik als in Hier kom ik weg.

Annette Maas (1977) groeide op in Winschoten en studeerde in 2001 af aan de Amsterdamse Toneelschool. Tien jaar lang speelde ze als actrice bij verschillende toneelgezelschappen om daarna (na wat omzwervingen zoals kinderen krijgen, proberen op een kantoor te werken, heel veel wandelingen maken en naar de wolken staren) te beginnen met het schrijven van haar eerste roman Hier kom ik weg.

Vond je het boek De Luchtvegers van Coco Schrijber mooi waar ik eerder een blog over schreef? Dan ga je zeker genieten van dit boek.

reserveer deze boeken

Herfst in Central Park

herfstincentralpark
aidanHeerlijke sprankelende roman over liefde en vriendschap en nog veel meer in New York. De voorkant van het boek is wat saai maar dat maakt de inhoud meer dan goed. Eén van de betere verhalen in de categorie romantiek.

Met wat meer diepgang dan het gemiddelde romannetje. Aidan Donnelley Rowley beschrijft het leven en de liefdes beslommeringen van een groep sprankelende nog niet gesettelde dertig plussers. Ze laat ons zien wat achter de façades schuilgaat en dat je soms terug moet naar je roots om verder te kunnen. Clio en Smith zijn twee vriendinnen en hun leven loopt tot nu toe niet helemaal over rolletjes.

Een verbroken verloving, een moeder met een bipolaire stoornis en andere ouders die het leven niet altijd makkelijker maken. Maar een romantisch verhaal is geen echt romantisch verhaal als het niet goed afloopt. Dus snel reserveren dat boek en lezen maar.

reserveer

De nieuwe Grunberg


Willem Frederik Hermans, Gerard Reve en Harry Mulisch worden wel ‘De Grote Drie’ van de Nederlandse literatuur genoemd. Met het overlijden van eerst Hermans en daarna Reve bombardeerde Mulisch zichzelf tot ‘De Grote Een’. Na zijn dood in november vorig jaar is de titel grootste schrijver van Nederland weer vacant, al wijzen steeds meer vingers in de richting van Arnon Grunberg.
Met ‘Huid en haar’ heeft Arnon Grunberg een nieuw boek aan zijn inmiddels omvangrijke oeuvre toegevoegd. De hoofdpersoon, Roland Oberstein, is universitair docent economie in Fairfax (VS), vader van een kind en gelukkig gescheiden. Hij woont in hotelkamers, heeft geen vrolijk wereldbeeld en hecht weinig waarde aan gevoelens en emoties. Oberstein raakt langzaam maar zeker verstrikt in een web van relaties. De ene na de andere vrouw belandt bij hem in zijn (hotel)bed. Dit is des te opmerkelijker, omdat hij zijn veroveringen zeer afstandelijk behandelt. Hij heeft een bijna ziekelijke obsessie voor economie en de dames moeten het keer op keer afleggen tegen zijn interesse voor dit vakgebied. Als hij het uiteindelijk ook nog aanlegt met een 19-jarige studente van de Universiteit wordt dit zijn ondergang. Het boek staat bol van de verhaallijnen en de romanpersonages, maar die worden niet erg uitgediept. De kracht zit vooral in de dialogen, de absurde gesprekken, de oneliners en de humor. Enkele citaten:
Soms vraag ik me af, zegt ze, hoe het komt dat je helemaal niet jaloers bent als ik vreemd ga. Ik heb geen tijd voor jaloezie. Ik ga er tijd voor vrijmaken, ik ga in mijn agenda bladeren en een datum prikken voor jaloezie”
“Hoe weet je dat een man de man van je leven is als je niet alle andere mannen hebt uitgeprobeerd?”..
“Hij heeft de blik van iemand die dooddoeners niet ongestraft laat passeren”.
Grunberg schrijft ontzettend goed, houdt de vaart erin en observeert heel scherp. Uit de losse pols wordt de lezer getrakteerd op een verhaallijn over de relatie tussen Silvie (de ex van Roland) en haar depressieve vriend. Dit verhaal speelt verder geen grote rol in het boek, maar is wel zeer treffend opgeschreven.
‘Huid en haar’ moet het niet hebben van zorgvuldig opgebouwde spanning en na het omslaan van de laatste van 523(!) pagina’s ben je wel even toe aan iets anders. Niettemin blijft het een opmerkelijk boek.
In het programma ‘Boeken’ van de VPRO gepresenteerd door Wim Brands, wordt elke zondagmorgen een schrijver uitgenodigd. Op 7 november was Arnon Grunberg in dit programma te gast om over zijn nieuwste boek te vertellen.