Tagarchief: Rouwverwerking

Verder dan de Sterren

naar de catalogusTijdens het werken zag ik een voor mij onbekende titel liggen van Kristin Hannah, Verder dan de sterren.
Ik ben een groot liefhebber van haar schrijfstijl dus deze ging natuurlijk mee naar huis.

Niets zo fijn als je weekend beginnen met zo’n meeslepend boek waardoor je even alles om je heen vergeet. Hannah is echt een topauteur die mij met haar realistische no-nonsense manier van schrijven steeds weer verwondert.

naar de catalogusHet fijne is dat ik meteen nadat ik begon te lezen, herkende dat dit boek een vervolg is op een ander boek van Hannah; Wie naar de sterren grijpt. Ook zo’n pareltje, waarvan het verhaal me nog helder voor de geest staat. Met dit boek start het verhaal van Tully en Kate, twee hartsvriendinnen die we meemaken vanaf de dag dat ze elkaar ontmoeten tot de dag dat Kate overlijdt. Een bijzonder boek over vriendschap dat van begin tot eind boeiend is.

In dit tweede boek moeten Tully en de familie van Kate hun levens weer op zien te pakken na het overlijden van hun geliefde vriendin, vrouw, dochter en moeder. Iedereen probeert er op zijn eigen manier mee om te gaan maar het gemis is enorm en het verdriet zo alles overheersend dat het lastig blijkt om de mensen om je heen in het oog te houden.

Het maakt niets uit dat er een paar jaar tussen het lezen van het ene en het andere boek zat, ik pikte moeiteloos de draad weer op.
Wat een heerlijk boek, ondanks het heftige onderwerp.
Verdriet, liefde, verlangen, gemis, troost en vriendschap; alles komt voorbij. Ik heb een groot deel van de tijd met een samengeknepen keel van emotie zitten lezen.

Bedankt Kristin Hannah, voor dit schitterende boek.

 

Logboek van een onbarmhartig jaar

Hij is de enige die mijn lichaam tot bedaren kan brengen en hij is dood. Rouw is verliefdheid zonder verlossing. Ik ben panisch zonder hem”.

Op 11 maart 2010 overleed de bekende politicus Hans van Mierlo. In Logboek van een onbarmhartig jaar doet Connie Palmen op indringende wijze verslag van het rouwproces waarin ze verkeert na het overlijden van haar man. Ze voelt zich ontzet, ontregelt en verminkt zonder haar geliefde. De schrijfster ‘woont’ in de xxl truien van haar man en komt aanvankelijk nauwelijks haar bed uit. Lezen lukt helemaal niet en pas na 48 dagen neemt ze de pen weer ter hand.

Logboek van een onbarmhartig jaar is een kroniek van de rouw geworden. Palmen beschrijft het zelfverlies dat de dood van een geliefde met zich meebrengt. Voordat ze haar ervaringen op papier zet heeft ze zich uitgebreid verdiept in de literatuur over rouwverwerking. Schaduwkind van P.F. Thomese, Contrapunt van A. Enquist zijn hiervan twee voorbeelden. Opmerkelijk is dat in deze periode allerlei bekenden van Connie Palmen de pijp uit gaan: Harry Mulisch, Willem Breuker, Ramses Shaffie, haar psychiater Louis Tass en een zwager van Hans van Mierlo. Tot overmaat van ramp overlijdt op 45-jarige leeftijd Marie, de dochter van Hans waarmee de schrijfster een uitstekende band heeft, aan kanker.

Naast het rouwproces wordt in het logboek de liefde beschreven die ze voelde voor de charismatische staatsman met wie ze 11 jaar samen is geweest en waarmee ze kort voor zijn dood trouwde. Die liefde was wederzijds. Toen de schrijfster voor het eerst zei: “Ik hou zoveel van jou”, zei hij: “dat is te weinig”. Ik hou van jou is meer dan ik hou zoveel van jou, omdat er aan ‘veel’ nog altijd iets toegevoegd kon worden, aldus van Mierlo. Na deze correctie op haar liefdesuiting werd het de schrijver duidelijk dat zijn verlatingsangst minsten even groot was als die van haar.

Connie Palmen is er in dit boek heel goed in geslaagd haar gevoel en haar verdriet te verwoorden. Bovendien is ze een uitstekende schrijfster. Het voordurende gekoketteer met haar alcoholisme en haar kettingrokerij doet daar niets aan af.

In 1998 schreef Connie Palmen een autobiografisch boek getiteld I.M. over haar relatie met de journalist, radio- en tv-maker Ischa Meijer en de verwerking van zijn plotselinge dood.