Dochter van Frankrijk

Wat een heerlijk vakantieboek. De schrijfster Carol Drinkwater werd bekend door haar rol als Helen Harriot in de BBC-serie James Herriot (dit voor de ouderen onder ons). De oorspronkelijke Engels titel is The lost girl. Wij in Nederland doen het met de titel Dochter van Frankrijk. En daar speelt deze roman zich grotendeels af. We reizen heen en weer tussen 1947 en 2015. Van Parijs naar Londen, Côte d’Azur en Westelijke Jordaanoever. Van de Engelse Charlie die na de oorlog niet terug durft naar Engeland omdat hij bang is opgepakt te worden als deserteur. Naar fotografe Kurtiz Ross die zichzelf de schuld geeft van de verdwijning van haar dochter Lizzie.

Na een bericht dat haar dochter in Frankrijk kan zijn, belandt Kurtiz in de hel en de chaos van de aanslagen in Parijs in 2015. Daar ontmoet ze de oude actrice Marguerite en weven de verhalen van hun levens zich ineen. De schrijfster neemt je op innemende wijze mee in de levens van de drie vrouwen. Persoonlijk denk ik dat de Engels titel slaat op alle drie de vrouwen. Alledrie lost girls. Een echte aanrader, want het is ondanks de nare dingen die er zich afspelen een prachtig verhaal. En ik verklap het maar even: met een fijne afloop.

reserveer deze boeken

Advertenties

Verhalen van een moordenaar

Curtis Dankins zit een levenslange gevangenisstraf uit wegens moord in een gevangenis in Michigan. Gekleed in een Halloweenkostuum en onder de invloed van crack pleegde hij in 2004 een moord tijdens een inbraak en hield iemand in gijzeling. Vierentwintig agenten en een SWAT-team kwamen er aan te pas om de situatie onder controle te brengen. Om overeind te blijven schreef hij deze bundel korte verhalen over het gevangenisleven.

dawkins

Het boek brengt een ongemakkelijke vraag naar boven. Mag je als uitgever geld verdienen aan een moordenaar? De jongere broer van het slachtoffer vindt van niet. De staat van Michigan heeft hiertegen minder bezwaar. Zij eist in een rechtszaak 90% van de inkomsten. Dit ter compensatie van de kosten die de opsluiting van Dawkins met zich meebrengen. Dawkins zelf wil het geld in een studiefonds voor zijn drie kinderen storten.

Alle morele overwegingen terzijde. De bundel verhalen in Graybar Hotel is Amerikaanse literatuur op zijn best. Realistisch en eerlijk in een bij tijden bezwerende stijl. Het leven in de gevangenis, de medegevangenen, de uitzichtloosheid worden zonder gewelddadige scenes verteld. De kracht zit in de beschrijving van de personages, het zelfbedrog van de gevangenen en het monotone leven. Een hoogtepunt is het verhaal over het recht om te telefoneren. Met een collect call probeert de verteller contact te zoeken met willekeurige mensen. Dat leidt bizar genoeg tot wonderlijke gesprekken met mensen die de kosten voor het telefoongesprek op zich willen nemen.

Het laatste verhaal gaat over Clyde die na twaalf jaar vrijkomt, iets wat Dawkins nooit zal overkomen. Dat Clyde in zijn hoofd nooit vrij zal zijn lijkt een afspiegeling van het lot van de schrijver. Hem wacht niks anders dan vrijgelaten middels de dood. Dat is de officiële benaming voor levenslang gestrafte gevangenen die uiteindelijk een natuurlijke dood sterven in de cel.

reserveer dit boek

Onder de indruk van Susan Meissner

Het gebeurt me gelukkig nog regelmatig dat ik een schrijver ontdek waarvan ik nog niets gelezen heb. Zo ook Susan Meisnner, die ik met de opvallende titel Liefde komt uit de hemel bij de nieuwe boeken aantrof.
Hup, mee naar huis en lekker in de zon, ik had wel zin in een fijn liefdesverhaal. Ik was dan ook erg verrast dat ik meteen in het eerste hoofdstuk al terecht kwam in het grote verdriet en ongeloof van de aanslagen in New York – 9/11. Dankzij een foto in een tijdschrift, tien jaar na de ramp, wordt Taryn in één klap terug geslingerd in de tijd en ervaart ze opnieuw de angst en ontreddering van die dag, waarop ze de toren waar haar geliefde man werkte, zag instorten.

Meissner geeft je geen tijd dit even op je in te laten werken, want hoofdstuk twee neemt ons meteen mee naar een andere ramp in New York: de brand in de Triangle Shirtwaist fabriek in 1911.
De 21 jarige Clara werkt hier sinds een paar weken en ze ontmoet Edward, op wie ze langzaam maar zeker verliefd wordt. Edward nodigt Clara uit om een kijkje te nemen op de werkvloer, die op de achtste verdieping ligt. Maar dan breekt er brand uit.
De mensen op de achtste verdieping kunnen geen kant uit en springen in pure doodsnood uit de ramen van het brandende gebouw. Clara is veilig buiten gekomen, maar haar wereld stort in wanneer ze ziet dat ook Edward uit een raam springt.

Slik.
Niet te geloven. Ik heb nog maar twee hoofdstukken gelezen en ik vraag me nu al af of ik nog wel meer kan lezen. Want hoe moet een mens ooit verder leven na zo’n afschuwelijke gebeurtenis? Je kunt het je niet voorstellen. En toch gaat het leven door. Net als ik verder ging in dit boek. Want ik kan je verzekeren, je wilt het uitlezen.
Ik ben diep onder de indruk van de manier waarop Meissner dit boek geschreven heeft. Wat een inlevingsvermogen en zo geloofwaardig. Het zouden zo waargebeurde verhalen kunnen zijn.
Gauw lezen dus en geniet net als ik, tussen je tranen door van dit schitterende boek. reserveer dit boek

Zaza in de Bijlmer

Als je bent opgegroeid in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw, dan is de associatie met de Bijlmermeer er eentje van drugs, misdaad en Blue Movie. Een stadsproject dat door bezuinigingen een valse start kreeg en waar Nederland migranten dumpte. In 1983, in die Bijlmer, begint het nieuwe leven van de vijfjarige Metin die met zijn ouders en zus vanuit Duitsland naar Nederland verhuizen.

isikDe familie komt uit het oosten van Turkije, waar ze behoorden tot de Zaza. Een volk dat van oorsprong Iraans is met een eigen taal en cultuur. Vader, overtuigd atheïst en communist, wordt het te heet onder de voeten na de staatsgreep door het leger in 1980 en vlucht naar Duitsland. Daar krijgt hij geen asiel.

Hij is er van overtuigd dat hij dit wel krijgt in Nederland als hij zijn gezin laat overkomen. Dat hij daardoor gedwongen wordt om zijn vaderrol weer op zich te nemen, bevalt hem niet. Hij ziet zichzelf als revolutionair en gebruikt zijn communistische overtuigingen als alibi om niks te doen in een kapitalistische wereld en neer te kijken op iedereen in zijn omgeving. Eigenlijk een enorme eikel.

De zachtaardige Metin vertelt het verhaal, een opgroeiende jongen die zijn weg probeert te vinden in een gezin waar een egocentrische vader met losse handjes de toon bepaalt. De details van zijn leven, zijn strijd om zich los te maken van zijn vader, het leven in de Bijlmer, nergens worden grote woorden gebruikt en toch is het een groots verhaal.

De titel Wees onzichtbaar slaat op de overlevingsstrategie van Metin. Niet alleen probeert hij onzichtbaar te zijn voor zijn tirannieke vader, ook op straat en school wil hij zo weinig mogelijk opvallen.

Wat Alex Boogers met Alleen met de goden met Vlaardingen deed, dat doet Murat Isik met de Bijlmer. Een jeugd schetsen die bepaald wordt door familie, de omgeving en een hoofdpersoon die je het allerbeste wenst maar het flink voor de kiezen krijgt.

Wees onzichtbaar is een uniek boek, het beschrijft het opgroeien als migrant in ons land, maar dat is het niet alleen. Murat Isik schrijft in een bedrieglijk eenvoudige stijl, in korte, anekdotische hoofdstukken die vaak een niet volledig afgerond verhaal vertellen. En toch is het boek nauwelijks weg te leggen. Verslaafd was ik aan Wees onzichtbaar. Probeer het, zou ik zo zeggen.

reserveer dit boek

Het geheim van een moeder

Raadselachtige titels trekken meteen mijn aandacht, ik hou wel van een beetje geheimzinnigheid op z’n tijd. Het is dan ook geen enkele verrassing dat ik ” Het geheim van een moeder” mee naar huis nam. En ik ben er blij om.

desilvaRenita de Silva schrijft vanuit verschillende personages, iets wat ik erg fijn vind omdat ik me op deze manier meer verbonden voel met de persoon.
De eerste die je leert kennen is Durga, een meisje dat zich in haar geboortedorp in India zo verveelt dat ze er baldadig van wordt. Nadat haar ouders bij een scooterongeluk ernstig gewond raken wordt Durga naar haar oma gestuurd, die op een vervallen landgoed woont en werkt. Hier zorgt zij voor de verwarde Kali, die in het verleden iets vreselijks heeft meegemaakt waarna ze nooit meer zichzelf geworden is.

Daarna verspringt het verhaal naar Londen, waar Jaya worstelt met het verlies van haar moeder en vlak daarna haar zoontje verliest aan wiegendood. Samen met een therapeut probeert zij dit enorme verdriet een plaatsje te geven. Jaya was altijd gek op haar moeder, maar deze was altijd erg gesloten waardoor ze het idee heeft haar nooit te hebben gekend. Haar therapeut raadt haar aan de spullen van haar moeder uit te zoeken en wanneer Jaya twee dagboeken en een oude foto vindt, kan ze niet wachten om het verhaal van haar moeder te ontrafelen. Vooral die foto maakt iets los, wie is dat kleine jongetje dat haar moeder op de arm heeft en waarom komt hij haar zo bekend voor? Samen met haar man besluit ze naar India te gaan, want volgens de dagboeken zou Jaya’s moeder daar vroeger op een landgoed gewoond hebben…

Doordat je als lezer ook de dagboekfragmenten van Jaya’s moeder Sudha leest, word je helemaal opgenomen in deze ingewikkelde familiekwestie. Want wat is er veel gebeurd in de levens van deze vrouwen.
De Silva heeft deze verschillende verhaallijnen op een mooie manier weten samen te brengen, en stuurt langzaam maar zeker aan op een verrassend einde. Het gebruik van meerdere personages kan verwarrend zijn, omdat het verhaal zowel in het verleden als in het heden speelt. Maar laat dit je vooral niet weerhouden dit boek te lezen, daar is het verhaal gewoon te mooi en origineel voor. reserveer dit boek

Baskische botten

Zodra in een thriller de omgeving een grote rol speelt en dan vooral een omgeving waar het regelmatig stormt, de regen het zicht belemmert, je voorzichtig moet zijn op de rotsen, een streek waar de bevolking niet voor niets stug is, dan juicht het bij mij van binnen.
Wat volgt is een fase die duurt tot het boek uit is. Netflix staat op pauze, de krant blijft ongelezen en midden in de nacht schrik ik wakker met het bedlampje nog aan en het boek op mijn neus.

redondoErfenis van botten is het tweede deel in de Baztán-trilogie. Baztán is een Baskische gemeente die in het noorden grenst aan Frankrijk. Daar werkt en woont de hoogzwangere inspecteur Amaia Salazar.
Zij is het hoofdpersonage, maar eigenlijk is de streek veel bepalender voor het verhaal en dan vooral de legenden, het geloof in bosgeesten en andere magische of kwaadwillende wezens.

Voordat je denkt, dat is niks voor mij, blijf nog even hangen, want behalve een sfeervolle thriller heeft Redondo ook nog een complex en spannende verhaal afgeleverd. Het sluit naadloos aan bij het eerste deel uit de trilogie, De beschermengel. Dat boek moet je eigenlijk eerst lezen. Je kunt ook valsspelen. Op het eerder genoemde Netflix is de verfilming van het eerste deel te vinden, El guardián invisible. Niet een onaardige verfilming, maar het echte thrillerplezier ligt toch in de boeken.

Het verhaal begint met de zelfmoord van een moordenaar die Salazar heeft gearresteerd. Hij laat een briefje voor haar achter met alleen het woord Tarttalo, een van de wezens uit de Baskische volksverhalen. Al gauw ontdekt ze meer zaken waarin een moordenaar dit woord achterlaat. Met geamputeerde armen, een kwaadaardige moeder, kinderbotten, kleurrijke personages, de geboorte van een zoon die er op de echo toch echt uitzag als een meisje ben je als lezer gevangen in het vochtige web van Dolores Redondo. Geen ontsnappen mogelijk.

Rocky Detectives
Eerder besprak ik al Domingo Villar, Frode Granhus, Jean-Luc Bannalec, Peter May en Fred Vargas op dit blog. In dat rijtje staat Dolores Redondo fier overeind.

Alles goed en wel

Wat was dat leuk, werken op de bibliobus en toeren door de gemeente. Hele schoolklassen kwamen tegelijk de bus in en in hoog tempo namen we boeken in en leenden stapels nieuwe uit. Ondertussen hielpen we zoeken naar materialen voor spreekbeurten en werkstukken. In de vakanties was er bijna niets te doen als je bij een school stond en op zulke dagen lukte het me soms om onderweg een of twee jeugdboeken uit te lezen. Het voordeel van boeken voor kinderen is, dat ze vaak levendig geschreven zijn en er veel fantasie en vaart in zit.

Mirjam Oldenhave - Alles goed en welMirjam Oldenhave schreef meer dan 40 kinderboeken, waaronder de succesvolle Mees Kees-serie. Alles goed en wel is haar eerste roman voor volwassenen en heeft de kenmerken van een jeugdboek die mij destijds zo aantrokken, terwijl het verhaal allesbehalve kinderachtig is. Een tragikomische roman wordt het genoemd, en dat klopt wel aardig.

Julia heeft het helemaal gehad met de slippertjes van haar man. Ze vertrekt en deze keer komt ze niet met hangende pootjes weer terug. Het is wel even een probleem om onderdak te vinden, maar bij de woningstichting wordt ze aangesproken door een jongeman die een tijdelijke oplossing voor haar heeft. Een oude dame ligt in coma in het ziekenhuis en er moet op haar huis gepast worden. De villa is bijna te mooi om waar te zijn, en al gauw komt Julia erachter dat de oude dame zorgde voor een aangespoeld groepje mensen dat nu op Julia gaat rekenen. Zo zijn er een verwaarloosd meisje van 7 jaar, een filosofische tuinman, een koffieshopmedewerker, een crimineel en een vluchteling die goed kan koken. En dan is er ook nog de joviale neef die het huis eigenlijk zo snel mogelijk wil verkopen en er geen doekjes om windt dat hij hoopt dat tante gauw de geest geeft.

Ik ruik een vleugje aftershave, subtiel en lekker, zijn neus en oren zijn haarvrij, kapsel netjes in model.
‘Ik heb nog een vraag.’ Zorgvuldig hang ik mijn vest aan de kapstok, even tijd winnen om mijn zenuwen de baas te worden.
‘Je wilt zeker verkering met me.’
We lachen allebei. Berend en ik zijn de beste vrienden.
‘Geen probleem, hoor!’ zegt hij. ‘Ik was getrouwd, maar afval moet je scheiden, zeggen ze.’ Hij wacht even tot ik halfslachtig lach. ‘Restanten: twee studerende kinderen en een ex-vrouw met een héle grote garderobekast.’

Een origineel verhaal waarin veel gebeurt, met sympathieke personages en plezierige duidelijke letters – dit boek heb je snel uit en sla je tevreden dicht. Een aanrader wat mij betreft, en bij gebrek aan bibliobus heel geschikt voor een treinreis of lange sessie bij de kapper.

reserveer dit boek

Maffia op de maan

artemisHet succes van Mars, verfilmd als The Martian, zal schrijver Andy Weir aangenaam hebben verrast. Never change a winning team, moet hij gedacht hebben. Zijn tweede SF roman heeft namelijk dezelfde ingrediënten. Een toekomst die niet zo ver weg lijkt te liggen, een vindingrijke held, uitleg van natuurkundige principes en een schrijfstijl waarmee een literaire prijs verder weg lijkt dan de maan.
Want over dat hemelobject gaat het dit keer. Op de maan staat een nederzetting met vijf koepels en tientallen verdiepingen.

Het economische leven draait om toerisme en de productie van aluminium. In deze stad probeert Jazz het hoofd boven water te houden door naast haar koeriersdienst illegale producten van de aarde te smokkelen. Als haar grootste klant, een miljardair, haar een voorstel doet om de aluminiumproductie te saboteren, komt ze in grote problemen. De aluminiumfabriek is een witwasoperatie van de maffia. Braziliaanse maffia in dit geval.

Maar je hoeft je geen zorgen te maken, Jazz komt altijd op haar voeten terecht al duurt dat door de geringe zwaartekracht iets langer dan normaal. Ze is een heldin met ballen, rechtstreeks uit een Hollywoodproductie*. Gewapend met sarcastische humor en veel slimmer dan de gemiddelde maanbewoner.

Weir heeft een lekker ruimteavontuur geschreven. Daar horen platte personages bij, een voorstelbare omgeving en de eerder genoemde humor die mij in ieder geval een paar keer deed grinniken. Dat Weir geen groot schrijver is doet er daardoor niet zo veel toe. Dan Brown is ook geen groot stylist om maar eens een vergelijking te maken.

* de rechten zijn verkocht aan 20th Century Fox

Betoverend ongemak

rijneveldErgens begin jaren tachtig op de bibliotheekacademie beweerde docent literatuur Menno Gnodde met een zeker genoegen, dat onze letteren gevuld werd door afvallige gereformeerden. Met Maarten ’t Hart en Jan Wolkers had hij zeker een punt.

Bijna veertig jaar later lijkt het erop dat we met een opleving te maken hebben van romans die in een zwaar gelovig milieu spelen. Met Gerbrand Bakker en Franca Treur als wegbereiders. Nu is daar Marieke Lucas Rijneveld met De avond is ongemak. Achterop het boek een citaat van Lize Spit, die met Het smelt een fantastisch en ongemakkelijk debuut schreef:

“Beklemmend. Bij elk hoofdstuk word je opnieuw kopje-onder gezogen in Rijnevelds donkere wereld bomvol prachtige beelden”.

Een waarheid als een koe. Oudste zoon Matthies gaat schaatsen op een ijskoude dag, maar komt niet terug. Verdronken. Vader en moeder en de drie kinderen blijven achter in een verdriet waar niet over gesproken mag worden. God geeft en God neemt. Hoofdpersoon Jas, een meisje van 10 jaar, vertelt over die noodlottige dag. Anderhalf jaar later is de pijn nog net zo groot en valt het gezin steeds verder uit elkaar.

Hiermee verklap ik niet echt de verhaallijn. Rijneveld schetst de onvermijdelijke neergang die zich vanaf de eerste pagina aftekent. In prachtige beelden, zoals Spit zegt en net als haar boek, waarmee veel parallellen zijn te trekken, laat dit boek je verpletterd achter.

reserveer deze boeken

Het probleem met bokken en schapen

Engeland, 1976. Mevrouw Creasy is verdwenen en de hele buurt staat op stelten. Tijdens de lange en hete zomervakantie gaan twee tienjarige meisjes, Gracie en de ziekelijke Tilly, daarom op zoek naar God. Want volgens de pastoor weet Hij alles en als ze Hem vinden komt mevrouw Creasy vast ook weer thuis…

 ‘Zozo, de eerste dag van de vakantie,’ zei mijn vader.
‘Hmm.’ Ik hurkte voor de koelkast om te zien wat ik voor de lunch kon verwachten.
‘Wat gaan Tilly en jij doen deze zomer?’
‘We gaan God zoeken,’ zei ik vanuit het binnenste van de koelkast.
‘God?’ Ik hoorde de borstel over het leer glijden. ‘Daar ben je wel even zoet mee.’
‘Zo moeilijk kan het niet zijn. Hij is overal.’

En verderop:

‘Ik wil dat hij iedereen hier in de Avenue beschermt,’ zei ik uiteindelijk. ‘Zoals een herder.’
‘Maar alleen de schapen,’ zei Tilly. ‘God houdt niet van bokken. Die stuurt hij de woestijn in en dan praat hij nooit meer met ze.’
Walter keek op. ‘Bokken?’
‘Ja,’ zei ik. ‘De wereld is een en al bokken en schapen. Je moet er alleen achter zien te komen wie wat is.’

Het probleem met bokken en schapenGracie en Tilly bellen bij iedereen aan, op zoek naar aanwijzingen. Iedereen in de buurt heeft iets te verbergen, want negen jaar geleden is er iets ergs gebeurd waaraan ze allemaal schuldig zijn. Heeft mevrouw Creasy ontdekt wat er aan de hand was en komt alles uit?

In de bieb is dit boek ingedeeld bij de detectives, maar het is meer een – met vaart en humor geschreven – verhaal over volwassen worden en menselijke tekortkomingen.

Joanna Cannon (1951) is psychiater, wat goed te merken is aan het plezier en inzicht waarmee ze de buurtbewoners beschrijft. Bovendien tovert ze met woorden, en dat levert zinnen op als deze:

Door de vroege weduwestaat vulde ze haar leven met de restjes van anderen en had ze zich een weg naar de onmisbaarheid gebakken, gebreid en opgepast. (…) Ik heb mevrouw Morton nooit anders gekend dan zo, schoongewassen en gehuld in tweed, rammelend als een kiezelsteen in een leven gemaakt voor twee.

reserveer dit boek

 

 

Boekentips, films, tv-series