Voor het donker thuis

Wat een heerlijk spannend boek. Geen pistolen en detectives. Maar wel slangen, spoken, onverklaarbare geluiden en gebeurtenissen. Hoe echt zijn de geesten die rondwaren op Baneberry Hall?

Maggie Holt erft een oud landhuis van haar vader. Een huis dat bekend staat als spookhuis. Zelf heeft ze weinig herinneringen aan het huis. Al heeft ze er heel kort gewoond. Behalve de herinneringen die haar vader beschrijft in zijn boek weet ze maar weinig. En ze gelooft niet dat de herinneringen uit het boek waar zijn. Maar waarom hebben ze vroeger dan maar zo kort in het landhuis gewoond?

Maggie besluit terug te keren naar Baneberry Hall om het huis te renoveren. En daarna in de verkoop te doen. Daarmee gaat ze de strijd aan met alle spoken uit het verleden. Haar moeder lijkt meer te weten maar laat niets los. Lees deze razend spannende thriller maar misschien niet als het donker wordt ….

Schrijver Riley Sager is auteur van vier thrillers. Allemaal bestsellers in de Verenigde Staten en ook verkrijgbaar bij jouw bibliotheek. De titel ‘De laatste meisjes’ wordt momenteel verfilmd door Universal Pictures.

Een onbeschaafde neurotische druiloor

Als oprechte Woody Allen fan ontkom je niet aan het lezen van zijn autobiografie À Propos. Toch heb ik wel even getwijfeld er een blogbericht aan te wijden. Dat heeft te maken met de onverkwikkelijke familiegeschiedenis die hem in 1991 plotseling ten deel viel. Zijn vrouw Mia Farrow beschuldigde hem toen van incest met haar dochter, nadat Allen haar had verlaten voor een andere vrouw. Waarheid of ultieme wraakoefening? De rechters stelden haar tot twee keer toe in het ongelijk, nadat verschillende onderzoeksrapporten aangaven dat er geen sprake was van misbruik. Wel leiden de valse beschuldigen tot een verschrikkelijke (sensatie)pers en enorme juridische kosten. Vanaf dat moment werden zijn films uitsluitend nog in het buitenland vertoond, in Amerika werd hij in de ban gedaan. Woody Allen ruimt niet minder dan een derde deel van het boek in om de lezer van zijn onschuld te overtuigen. En dat is veel in een autobiografie over een filmregisseur met 50 films achter zijn naam.

Opgegroeid in een Joods gezin uit de lagere klasse vult hij al snel de Broadwayrubrieken van alle kranten met comedy’s en oneliners. Ook is hij een veelgevraagde komiek. Zijn ouders zien het met lede ogen aan. Over alles zijn ze het oneens, behalve over Hitler en de rapportcijfers van hun jonge zoon.  Opvallend genoeg ziet Woody Allen zichzelf in de eerste plaats als schrijver en niet als filmregisseur. Hij schrijft vlot, relativeert zichzelf voortdurend en schotelt de lezer in À propos een verbazingwekkend verhaal voor, vol met anekdotes.

Ik ben slechts een onbeschaafde neurotische druiloor die sinds zijn 16e voort dobbert op zijn talent om te amuseren.

Zijn eerdere huwelijken en de acteurs waarmee hij samenwerkte worden uitgebreid besproken. Veel aandacht is er voor zijn persoonlijke en professionele relatie met Mia Farrow, de vrouw die zijn leven zo’n dramatische wending gaf. Van haar laat hij dan ook geen spaan heel. De lezer moet zich wel realiseren dat het zijn waarheid is.

Niet het applaus, maar de creatieve daad bij het maken van films staat bij deze iconische Amerikaan voorop. Ook met de grootste lof krijg je nog steeds artritis en gordelroos is de nuchtere verklaring van de man die vindt dat hij nog nooit een goede film heeft gemaakt. Als hij zijn leven over mocht doen, zou hij dan iets anders doen, stelt Woody Allen zichzelf de vraag. Ik zou niet die magische groentesnijder kopen die die gast op televisie aanprees, is zijn antwoord. Hiermee hebben we de toon van het boek goed te pakken. Zelfs bij serieuze zaken probeert hij met de nodige humor zijn levensangst te bezweren.

De beschermheilige van zwangere meisjes

Betoverend, dat is het woord wat in mijn hoofd blijft zweven als ik met een diepe zucht dit boek dicht doe. Een prachtig verhaal over liefde en moederschap in een wereld vol vrouwen.

‘Nonnen en meisjes gedijen in de zilte lucht’, dat is de titel van hoofdstuk acht. Alleen al van die titel word ik zo blij. Jij ook? Dan moet je vooral aan dit boek beginnen. Ik vertel een beetje meer.

Op het Duitse eiland Nordstrand strijkt het Circus Ludwig neer. Het is het jaar 1878. En dan … een vloedgolf zoals maar een keer in de honderd jaar voorkomt. Deze golf eist het leven van de drie kinderen van Lotte en Kalle (speelgoedmaker). Een kind blijft behouden..

Op het strand waren die dag drie moeders aanwezig. Sabine, naaister bij het circus. Tilly die later die dag zelf een baby ter wereld brengt en Lotte, die drie kinderen verliest.

Hoe leef je door als je 3 kinderen in een klap kwijtraakt? En hoe blijf je bij elkaar als je getroffen word door zo’n ramp?

Het circus speelt een grote rol in dit boek. Een circus dat een plek is voor mensen die ergens anders niet geduld worden. Een plek waar je kunt helen als er een stuk van je leven kapot is.

En het Sinte-Margarethahuis voor zwangere meisjes waar meisjes zoals Tilly opgeleid worden om Kindermadchen te worden. En de nonnen, zo liefdevol beschreven. Vriendelijke nonnen die zwangere meisjes een liefdevol onderdak geven en ze iets bijbrengen over kinderverzorging, kunst en literatuur.

‘Ze zijn raar, voor nonnen,’ klinkt het fluisterend onder de meisjes. ‘We krijgen geeneens straf.’ ‘Zijn het wel echt nonnen?’

En de Oude Vrouwen, zo bijzonder. Daar vertel ik niets over. Maar snel reserveren dit boek van Ursula Hegi. Dat kan hier …

Niet doodgaan, daar ging het om

Voor iemand die in het dagelijks leven ladders mijdt, is Zuurstofschuld een duizelingwekkend verhaal over het beklimmen van bergtoppen en een vriendschap.

Walter, de schrijver van het verhaal, komt tijdens zijn studie Lenny tegen. Lenny is al jong bevangen door klimkoorts. In hun studentenstad beklimt hij de pijlers van een brug, als voorbereiding op het grote werk. Tussen de twee ontstaat een vriendschap en voor je het weet ben je met ze in de Alpen. Lenny klimt voor, Walter volgt. Hun vriendschap is hecht, gesmeed door het gezamenlijk klimmen*. Wat de vriendschap karakteriseert is deze passage:
“Mensen die samen kunnen zwijgen hebben vertrouwen in elkaar, het allergrootste vertrouwen. Zodra ze gaan praten is er iets mis.”
Als Lenny een relatie krijgt en de bergen achter zich laat, voelt Walter zich verlaten. Hij blijft doorklimmen, het liefst zoekt hij in zijn eentje de weg naar boven.

Heijmans heeft een prachtig boek geschreven, parels van zinnen, ijzingwekkende scenes, de romantisch heroïek die Walter en Lenny de bergen opdrijft, de kritiek op het bergtoerisme (de been there, done that mentaliteit). De bergen beschreven, waar je gedachten krimpen naarmate de lucht ijler wordt.

Met als hoogtepunt het stuk waar de oudere Walter, opgesloten in een klein koepeltentje met een medeklimmer, een dagenlange storm moet zien te overleven. Je zit als derde persoon in dat tentje, dat is de kracht van Heijmans.

Walter: Al mijn bergen hadden me laten gaan.

*Verderop in het boek wordt verteld dat een dergelijke band het klimmen kan hinderen omdat je te veel om de ander geeft en die niet in gevaar wil brengen.

Het strand van de verloren schatten

Ik heb dit weekend weer een heerlijk, meeslepend boek van Julie Klassen gelezen, een van mijn favoriete historische roman schrijfsters. Hoe die vrouw het iedere keer weer voor elkaar krijgt zo schitterend te schrijven, het is om jaloers op te worden.

Het strand van de verloren schatten speelt zich af in Cornwall, in 1813. Voor de ruige kust van Laura’s woonplaats kan het behoorlijk spoken waardoor er regelmatig schepen in de problemen komen, vaak met een noodlottige afloop. Daags na zulke scheepsrampen staan de eerste jutters al klaar om te kijken of er iets van hun gading te vinden is. Ook Laura dwaalt na die stormachtige momenten langs de kustlijn, maar zij is op zoek naar voorwerpen waaraan ze misschien kan ontdekken wie de personen waren die schipbreuk geleden hebben. Aan de hand van die persoonlijke spullen hoopt ze familieleden van de omgekomen zeelieden op de hoogte te kunnen brengen van de laatste rustplaats van hun dierbare en het gevonden voorwerp bij de familie terug te krijgen.

Op een avond, tijdens een noordwesterstorm, hoort Laura een scheepskanon afgaan en ze haast zich naar het strand. Daar ziet ze hoe de bemanning machteloos door de hoge golven van het schip gespoeld wordt, blijkbaar heeft geen van hen de reddingsboten kunnen bereiken. Een aantal dorpsbewoners doet een poging de mannen te bereiken maar uiteindelijk weten ze er maar één aan land te krijgen, waar hij roerloos blijft liggen. Laura ontdekt dat de man nog leeft en laat hem naar haar huis brengen, waar ze samen met haar buurvrouw haar uiterste best doen hem weer bij kennis te brengen.

Je zou zeggen dat hiermee al een groot deel van het verhaal verteld is, maar nee, dit alles gebeurt alleen nog maar in het eerste hoofdstuk. De rest van het verhaal laat ik je liever zelf ontdekken, vind ik fijner.
Ga er maar even lekker voor zitten, want de kracht van Julie Klassen is dat je niet eerder wilt stoppen met lezen dan wanneer je weet hoe het afloopt.

Fins feestje

Roger Koponen is een schrijver van een zeer succesvolle thrillertrilogie. Op een avond als hij een lezing geeft, wordt zijn vrouw vermoord. Ze zit in een zwarte jurk aan de keukentafel met een grijns die The Joker het nakijken geeft. Koponen legt meteen een link naar de boeken die hij heeft geschreven en waarschuwt de politie ter plaatse dat er waarschijnlijk in de buurt nog een lijk te vinden is. Rechercheur Jessica Niemi vindt inderdaad een vrouw onder het ijs van het meer dat grenst aan de kapitale woning van de Koponens.

Dit is de start van een thriller die je alle hoeken van de kamer laat zien. Schrijver Max Seeck heeft in zijn debuut meer ontwikkelingen en plotwendingen gestopt dan een seizoen GTST kan hanteren en dat maakt deze thriller tot een Fins feestje.

Niks is wat het lijkt, zelfs de moorden niet. Er lopen heksen rond in dit boek. Het verhaal wordt doorsneden met een romantisch verhaal in Venetië dat behoorlijk ontspoord (vertrouw nooit te knappe kerels). De personages zijn van degelijke Scandinavisch makelij. Jessica’s traumatisch verleden wordt gaandeweg verteld. Haar erg persoonlijke band met haar baas wordt verderop in het verhaal verklaard. En zo is er van alles aan de hand in dit verhaal, dat door de schrijver strak in de hand wordt gehouden en je gegarandeerd uren weghoudt van je mobiel of Netflix, of Netflix op je mobiel.

De perfecte moeder

Ik denk dat veel mensen net als ik het sneupen in de bieb erg missen. Het is geweldig dat je alles wat je lezen wilt kunt aanvragen via de afhaalservice maar ik lees meestal boeken waar ik toevallig tegen aanloop en dat kan nu natuurlijk niet. Gelukkig zijn er momenten dat ik even naar kantoor moet om iets te halen of te regelen en dan maak ik dankbaar gebruik van het feit dat ik een zeldzaam rondje door ‘mijn’ bibliotheek kan maken. Zo stuitte ik vorige week op De perfecte moeder. Dat is nog eens een titel. Een perfecte moeder, zou het echt bestaan? En moet je het willen? Tuurlijk niet, niemand is perfect maar toch word ik erdoor getriggerd en het boek gaat mee naar huis.

Het eerste wat opvalt wanneer je het boek openslaat is een vermelding over Stichting Het Vergeten Kind.

Duizenden kinderen in Nederland kunnen niet meer thuis wonen. Ze zijn verwaarloosd of mishandeld. Ze zijn gevlucht voor geweld of uit huis geplaatst, omdat ze niet meer veilig waren. (…)

Oh jee, mijn hart krimpt nu al ineen. Wil ik dit boek wel lezen? Ik besluit het wel te doen en daar ben ik blij om.
Ondanks het heftige onderwerp is dit een schitterend boek. Het wordt nergens zo erg dat je niet door wilt lezen, in tegendeel, ik kon dit boek niet wegleggen. Esther Boek (goeie naam trouwens 😉 ) heeft een fantastische manier van schrijven, ze weet precies de juiste snaar te raken en trekt je in sneltreinvaart door het verhaal.

In korte hoofdstukken lees je om en om het verhaal van Helena en haar moeder Nelleke, dat zich afwisselend tussen 1968 en 2018 afspeelt. Deze tijdsprongen geven het verhaal precies de juiste dosering en het maakt dat je niet kunt wachten hoe het verder gaat. Ik zal, zoals gewoonlijk, verder niet op de inhoud ingaan maar ik kan je wel vertellen dat ik het slot van dit verhaal absoluut niet aan zag komen.
Ik ben onder de indruk van Esther Boek en ga meteen op zoek naar meer van haar hand. En dat is er gelukkig, ik reserveer Het leven dat ik kende. Net als De perfecte moeder een boek met een maatschappelijk thema. Want dat is wat Esther graag verwerkt in haar boeken: “Ik schrijf niet over het ‘hoe’ maar over het ‘waarom’. Waarom doen mensen wat ze doen.”
En dat doet ze op een ontzettend boeiende manier. Genieten!


Het Verre Veld

Cecile Steenwijk

Ik zal gelijk maar opbiechten dat ik geen expert ben op het gebied van de wereldpolitiek. Laat staan, de situatie in Kasjmir (India), van pak en beet dertig jaar geleden. En dat het daar vanaf de jaren 40 al onrustig is. En hoe actueel het onderwerp nog steeds is, waar de rechten van minderheden door de overheid nog steeds onder druk staan en waar de pers tot op de dag van vandaag nog steeds wordt geweerd *.

De Indiase schrijfster Nadhuri Vijay vond dat het tijd werd een tijdsbeeld te schetsen middels deze debuutroman. En dat is mijn inziens goed gelukt. Hoewel ik niet als zodanig van de politieke onrust op de hoogte was, geeft het boek goed de sfeer weer van deze onrustige Indiase regio.

Het verhaal is niet autobiografisch, maar duidelijk te merken is wel de Vijay haar eigen indrukken en ervaringen hierin heeft verwerkt. Met name in de hoofdpersoon van het boek, Shalini. Als twintiger begint zij een zoektocht naar Bashar Ahmed, waarvan de relatie tussen hem en Shalini’s moeder lang onduidelijk blijft in het verhaal, maar die je als lezer snel zelf invulling geeft.

Hoofdstukken over herinneringen uit Shalini’s jeugd en Bashar Ahmed en die van haar zoektocht in de tegenwoordige tijd, wisselen elkaar moeiteloos af. Als lezer heb je totaal geen moeite om te schakelen bij het omslaan van een nieuwe bladzijde en een nieuw hoofdstuk. Wat vooral opvalt is de beeldschone manier waarop Vijay haar verhaal ‘aankleedt’ met veel details, waardoor je als lezer India als het ware wordt ingezogen en een niet stereotyperend beeld van dit diverse land te zien krijgt. Het moet voor Ronald Vlek een feestje zijn geweest dit boek uit het Engels te mogen vertalen.

* Radio-interview met Marten van den Berg – Ambassadeur in India


Dingen die we toevertrouwen aan de wind

Ineke van Erp

Deze roman is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het verhaal speelt zich af in het Noord-Oosten van Japan. De hoofdpersoon is een jonge vrouw, Yui, die de tsunami on 2011 overleeft. Maar ze verliest bij deze ramp haar dochter en haar moeder. Daardoor raakt ze emotioneel helemaal uit balans. Tijdens haar werk als DJ  ontvangt ze tijdens haar radioprogramma een gast die vertelt over Sasaki Itaru die in de tuin van zijn huis een telefooncel zette met daarin een kapotte telefoon. Met deze telefoon communiceert hij met zijn overleden neef via de wind. Deze telefoon van de wind wordt daarna door tienduizenden mensen bezocht die hun verloren geliefden en familieleden berichten via de wind willen sturen. Het wordt een soort pelgrimsoord. Yui besluit er naar toe te reizen, ze verblijft vele uren in de tuin en observeert de bezoekers. Maar ze durft te telefooncel niet te betreden. Tijdens een van haar verblijven ontmoet ze Takeshi, die zijn vrouw is verloren. Langzaam komen we steeds meer te weten over hun beider levens.  En zien we een band ontstaan. Uiteindelijk lukt het Yui om de telefooncel in te gaan en te spreken met haar moeder en dochter.

Dit is een verhaal van rouw, liefde en hoop. Wat een mooie gedachte om via te wind te communiceren met overleden geliefden. Het taalgebruik is prachtig, iedere bladzijde is er wel weer een zin om in te lijsten. Het verhaal is ontroerend, maar de vorm soms wat verwarrend. Het verhaal wordt steeds onderbroken met heel korte hoofdstukken met bijvoorbeeld een filmscene, een stuk Bijbeltekst, een boodschappenlijstje, een krantenbericht. Ik ben ook niet zo sterk in Japanse namen dus moest ook nogal eens even terugzoeken wie is nou wie? Achterin staat een Japanse woordenlijst die je echt wel nodig hebt om het verhaal goed te kunnen volgen.

Het is een prachtig verhaal. Hoe mooi is het dat stemmen via de wind worden meegevoerd naar overleden geliefden. Het is zeker geen feelgood-boek, je moet af en toe even doorbijten. Maar je krijgt veel stof tot nadenken.
Ik geef één zin als voorbeeld: “Het leven is een slijtageslag, met de tijd creëert het talloze barstjes en maakt je kwetsbaar. Maar juist daardoor wordt je geschiedenis bepaald en krijg je zin om verder te gaan om te zien wat er later zal gebeuren”.

Een glimp van jou

Heb jij ook zo’n behoefte aan een boek met een happy end? Of bijna een happy end? In deze rare tijden van afstand en quarantaine? Dan is deze roman precies wat je zoekt.

Holly Miller schreef met het boek “Een glimp van jou” een heerlijke roman. Het boek leest lekker weg. De hoofdstukken zijn geschreven vanuit de hoofdpersonen Callie en Joël. En die hebben het allebei niet zo makkelijk in dit leven. Callie runt de koffiebar die van haar beste vriendin was. Maar dat is niet haar eigen droom. En Joël?

Joël wil niet verliefd worden en laat daarom geen mensen dichtbij komen. Maar dan ontmoet hij Callie in de plaatselijke koffiebar en kan hij er niet langer tegen vechten. Ook Callie is tot over haar oren verliefd en het is duidelijk dat ze bij elkaar horen.

Maar … er is een geheim dat het onmogelijk maakt om samen gelukkig te worden. Of toch niet?

Lees het in dit adembenemende en verpletterende verhaal. Reserveren kan meteen via de oranje button. Onze afhaalbibliotheekmedewerkers staan klaar om het voor je uit de kast te halen.

Laat je verrassen door onze leest- en kijktips