Kun je liefhebben met een hart vol geheimen?

Als ik de titel zie bij het inwerken van de nieuwe boeken ben ik meteen geïntrigeerd. Wat een mooie poëtische titel: Een vraagteken is een half hart. Dat spreekt mij als dichter enorm aan. Het boek begint in het Nu en dat is New York 2017 en later ook in Visby. Daarna speelt het verhaal zich afwisselend af in het Nu en Toen. Toen is Heivide, Gotland, 1979 en Stockholm en Parijs.

Elin is een succesvolle fotografe in New York en ze lijkt gelukkig. Ze werkt zoveel uren op een dag dat er bijna geen privé meer over is. Tot ze een kaart ontvangt vanaf haar geboorte-eiland. Hierna wordt ze overvallen door herinneringen aan haar jeugd. De dingen die toen zijn gebeurd hebben nog steeds een grote invloed op haar leven. En hoe zou het met Fredrik zijn, haar vriend voor het leven? Haar man en dochter zijn ondertussen van haar vervreemd maar laten haar niet helemaal los. Gelukkig maar want Elin heeft hier en daar wel een duw nodig.

Een vraagteken is een half hart neemt je mee en laat je voelen. Het leest als een trein. Het is dan ook geen verrassing dat het een bestseller is. De vertaalrechten werden al aan 25 landen verkocht. En misschien heeft het mijn blog helemaal niet nodig om veel gelezen te worden. Maar ik kan het toch niet laten omdat ik het zo’n prachtige roman vind.

Eerder schreef Sofia Lundberg haar debuutroman, Het rode adresboek. Ook dat werd onmiddellijk een internationale bestseller. Beide boeken zijn in onze bibliotheken te krijgen. Reserveren is handig. Dat kan met onderstaande button of aan de balie van je bieb.

Viktor

Met Viktor schrijft Judith Fanto een hartveroverende, waargebeurde familiegeschiedenis over de betekenis van familiebanden. Je bent Joods als je een Joodse moeder hebt. Maar hoe werkt het allemaal in een Joodse familie waarin niet gepraat wordt over opgepakt, gedeporteerd en vermoord. Maar alleen over de onschuldige begrippen: weggehaald, op transport gesteld en omgekomen. Geertje de jongste telg van de familie vind het lastig omgaan met de Joodse identiteit en de angst en schaamte van haar familie. Het lijkt wel of de familie Rosenbaum nog steeds onderduikt.

Het verhaal over Viktor begint in Wenen, 1914. Viktor redt het weeskind Bubi uit een vijver en deze jongeman wordt opgenomen in de gegoede Weens-Joodse familie Rosenbaum. We volgen de jongemannen tijdens het opgroeien. Viktor lijkt maar niet te willen deugen en ontpopt zich als rokkenjager. Zijn vader vind dat vreselijk en laat zijn zoon zelfs onderzoeken door een zenuwarts. Maar Viktor beschermt wel iedereen die hij liefheeft als de Tweede Wereldoorlog zijn intrede doet.

Geertje gaat op zoek naar haar familiegeschiedenis en zo komen de verhalen van Geertje en haar oud-oom Viktor uiteindelijk samen. Opgroeien in de schaduw van ouders met een oorlogstrauma. Judith Fanto beschrijft het in deze rijke en liefdevolle ode aan haar familie waarin ze haar eigen plek heeft gevonden.

Deze debuutroman over identiteit heeft mij vanaf het begin gegrepen. De sprongen van Geertje naar Viktor maken dat het boek leest als een trein.

Als je na het lezen van dit blog zin hebt om deze roman te lezen dan kun je het hieronder reserveren.

Never judge a book by its cover

mijnboek
Door Betty Wiersma

Ik pakte dit boek vanwege het uiterlijk. Een oppervlakkige keuze, zul je misschien zeggen, maar ik moet bekennen dat ik meestal op deze manier kies. Als de buitenkant van een boek mij niet aanspreekt en ik weet niets van de schrijver, dan is de kans erg klein dat ik het lees. Voor mij gaat Never judge a book by its cover dus niet op.

wahaOp de voorkant van dit boek lees ik, in handgeschreven letters, dat het om een moordgeschiedenis gaat. De schrijfster is Zweeds. De combinatie van een Zweedse schrijfster en een moordverhaal bevalt mij meestal goed dus besluit ik het te gaan lezen.

Ik heb er geen moment spijt van gehad, maar het was niet een Zweedse moord met een ontknoping zoals ik het had verwacht. Het is meer een spannend familieverhaal.

Het verhaal speelt zich voor het grootste deel af in Tornedal op het Finse platteland. Hier woont het gezin Toimi. De schrijfster laat je kennis maken met de, maar liefst 14, leden van het gezin. Ze doet op een geheel eigen manier, met humor en spanning.

Vader Pentti Toimi is, nukkig, onberekenbaar, ontoegankelijk en regeert met harde hand. De 3 oudste kinderen zijn het huis uit en 2 kinderen zijn op jonge leeftijd overleden. De andere kinderen wonen allemaal nog thuis op de boerderij, waar de omstandigheden hard zijn.

De gezinsleden zijn erg verschillend en toch allemaal onherroepelijk aan de familie verbonden (“Er zit zoveel kracht in gezamenlijkheid”) Annie, de oudste dochter, die inmiddels in Stockholm woont en zwanger is. Esko de oudste zoon die hoopt de boerderij over te kunnen nemen. Hirvo de zoon die met dieren kan praten en al die anderen. Opgroeien in dit gezin heeft beperkingen en is benauwend en er zijn veel botsingen tussen de broers en zussen en hun ouders.

Het gezin Tomio is geen doorsnee gezin door het aantal kinderen en hun overheersende vader. Ik kreeg door het lezen al snel een band met dit gezin. Door de manier van schrijven blijf je nieuwsgierig. Er hangt vanaf de eerste pagina spanning in de lucht. Er moet iets gebeuren met de autoritaire vader van het gezin, dat is duidelijk. Maar gaat moeder Siri ook daarmee akkoord en hoe pakken ze dit aan en wie krijgt welke rol?

Testament is in 2019 verschenen en stond op de bestsellerlijst in Zweden.

Ik begrijp wel waarom. Het is een aanrader.

reserveer

Durven zijn wie je bent

Dit blog schreef ik ongeveer een jaar geleden al, maar belandde onder op een stapeltje omdat er andere boeken en blogs voorbij kwamen. Nu Black Lives Matter echter weer volop het nieuws domineert, leek het mij een goed idee om dit blog alsnog te plaatsen. Een boek kan je de mogelijkheid bieden om door de ogen van een ander te kijken, om deel te nemen aan een leven dat je zelf niet kent. Niet Te Stoppen is zo’n boek.

In oktober 2017 plaatste mijn collega Robert een blog over het debuut van Angie Thomas, het veelgeprezen The Hate U Give. Naast het gedrukte boek en e-book is hiervan ook de speelfilm op DVD te leen in de bibliotheek, dus mocht je minder tijd hebben om te lezen en toch dit indrukwekkende verhaal willen leren kennen: sla je slag. Ik kwam er nog niet aan toe het boek te lezen, maar bij de film werd ik behoorlijk emotioneel….

angieIn Angie Thomas’ tweede YA roman Niet Te Stoppen is het hoofdpersonage wederom een zwart tienermeisje dat opgroeit in de achterstandswijk Garden Heights. De zestienjarige Bri heeft maar één droom: beroemd worden als rapper. Aan talent en doorzettingsvermogen ontbreekt het haar niet, maar de armoede en vooroordelen waar ze tegen moet vechten werken haar tegen. Als ze al haar frustraties in een rap stopt die viral gaat komt de roem ineens wel heel snel dichtbij. Het is echter niet de roem die ze wenst: het publiek ziet haar als een gangster en crimineel.

Hoofdvraag in Niet Te Stoppen is: durf je te zijn wie je werkelijk bent of ga je je gedragen naar het beeld dat men van je heeft? Waarschijnlijk is dat een vraag waar heel veel mensen mee worstelen, maar als je leeft in de omstandigheden zoals Bri dat doet kan je keus voor het een of het ander heel bepalend zijn voor het verloop van de rest van je leven.

Een boek dat niet alleen maar gaat over rappen, maar ook  over familierelaties, racisme, vriendschap en liefde. De raps van Bri zijn vertaald door de Nederlandse rapper Akwasi, waardoor je al lezend de flow voelt van de muziek.

reserveer

Boekrecepten en fabeldieren

Normaalgesproken blog ik over boeken voor de doelgroep 12+ en 15+, maar voor deze keer maak ik een uitzondering. Want dit boek, Het Geheim van de Malamander, is zo magisch goed geschreven en neemt je zo heerlijk mee in een verhaal dat het ook voor lezers buiten de officiële doelgroep (10+) meer dan de moeite waard is.

Op de openingspagina’s van het boek word je als lezer meteen door de verteller persoonlijk aangesproken: waarschijnlijk bezit jij als lezer niet genoeg fantasie om meegenomen te worden in dit verhaal over de Malamander, dat zich afspeelt in Owee aan Zee. Als je toch niet wilt geloven dat zoiets als de Malamander kan bestaan, dan kun je dit boek zelfs beter maar gelijk wegleggen, aldus de verteller. Een handige tactiek om de lezer natuurlijk juist aan zich te binden. Want geloof mij, doorlezen wil je.

We maken kennis met Herbert Citroen, Herbie voor intimi. Deze jongen, die werkzaam is als gevonden-voorwerper in het Grand Hotel Nautilus, is onze verteller. Dat hij werkzaam is in een bijzonder hotel in een bijzonder stadje is voor hem normaal. Als op een dag een meisje bij zijn gevonden-voorwerperij door een raampje naar binnen klautert betekent dat de start van een groots avontuur in het toch al niet geheel alledaagse leven van Herbie. Dit meisje is Violet Purperwier, en ze heeft de hulp van Herbie hard nodig:

“Omdat ik verloren ben”, zegt ze. “En ik wil graag gevonden worden.”

Violet blijkt 12 jaar geleden achtergelaten te zijn in het hotel, nadat haar ouders tijdens een onderzoek nabij de kust van Owee aan Zee vermist zijn geraakt. In haar zoektocht om de vermissing van haar ouders op te lossen wordt ze geleid door een bijzondere ansichtkaart die in haar bedje lag op de dag dat haar ouders verdwenen. Op de voorzijde staat een afbeelding van een schepsel met het bovenlijf van een aap, en het onderlijf van een vis. Op de achterzijde van de kaart staat een reeks letters en getallen.

Deze kaart leidt Herbie en Violet naar wat ik het meest fantastische deel van het boek vind: de Oweese Leesapotheek. Hier maken we kennis met mevrouw Foezel, de eigenaresse van deze bijzondere plek. Want wat is nu precies een leesapotheek?

“In een bibliotheek leen je het boek dat je wilt, en in een boekwinkel koop je het voor een bepaald bedrag. Maar hier word jij door het boek uitgekozen.”

En het is juist de manier waarop dat gebeurt die niet verrassender kon zijn. Want in de etalage van de Oweese Leesapotheek bevindt zich de zeemeeraap: het schepsel van de ansichtkaart. Raadpleeg de zeemeeraap door een donatie te doen en ontvang je persoonlijke boekrecept op een ansichtkaart. Klinkt bizar? Misschien, maar in dit boek kan het.

Violet’s recept leidt haar naar het boek Malamander, over de beroemde plaatselijke legende van het zeemonster de Malamander. Als blijkt dat Violet’s ouders de dag voor hun verdwijning ook dit boekrecept van de zeemeeraap hebben ontvangen, gaan Herbie en Violet op onderzoek naar dit zeemonster, waarvan wordt beweerd dat het ’s winters rondspookt In Owee aan Zee.

In de zoektocht naar haar vermiste ouders en de Malamander komen Violet en Herbie in aanraking met diverse interessante personages uit Owee aan Zee. En elk van deze personages kan hun een stukje dichter bij de ontrafeling van het mysterie brengen

Dit boek is het eerste deel van een nieuwe serie. De auteur, Thomas Taylor, is van huis uit illustrator. Zo illustreerde hij bijvoorbeeld de cover van het eerste deel van Harry Potter.

Bij het boek is een geweldige (Engelstalige) internetpagina gemaakt waarin je Owee aan Zee (in het Engels Eerie-on-Sea) zelf kunt verkennen https://eerie-on-sea.com/.

reserveer

De wording van een tiran

Tien jaar geleden verscheen het eerste deel van De Hongerspelen. Suzanne Collins heeft een dik hoofdstuk toegevoegd aan het verhaal van Panem met De ballade van slangen en zangvogels. Een prequel op de trilogie, die het zo goed deed onder jongere en oudere lezers.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is ballade.pngCoriolanus Snow , de tiran uit de trilogie, leren we kennen als een twijfelende tiener. Zijn familie is na de oorlog met de rebellen uitgedund tot zijn grootmoeder en zijn zus Tigris. Van het familiekapitaal is niet veel meer over. Alle dagen doorgekookte kool en opgelapte kleding, daar staat Coriolanus aan het begin van het boek. Hij wordt uitgekozen als mentor van een van de deelnemers aan de tiende Hongerspelen. Die hebben een make over nodig want de kijkcijfers vallen nogal tegen. Hij krijgt een deelneemster toegewezen uit het 12e District. Inderdaad, hetzelfde district als Katniss Everdeen jaren later.

Snow brengt wat leuke ideeën in voor De Hongerspelen en dat is een van de leuke aspecten van deze prequel. Hoe is alles zo ver gekomen, wie heeft het wrede spektakel bedacht en waarom? De technologische hoogstandjes uit de trilogie zijn hier nog in de maak. De rudimentaire Hongerspelen in een vervallen arena zijn de blauwdruk van de latere spelen en tegelijk bekend terrein. Vierentwintig kinderen vechten totdat er eentje overblijft.

Snow moet Lucy Gray Baird begeleiden. Hij probeert haar vertrouwen te winnen, wat lukt en uiteindelijk uitloopt in een verliefdheid.  Daar zit geen verrassing in. Die zit in het perspectief van het verhaal. We volgen de wording van Coriolanus Snow, toekomstig tiran.

Hij is de hoofdpersoon van het boek, zijn gedachten krijgen we te horen. We leren hem kennen als een wat onzekere jongeman zijn ware karakter niet toont, hypocriet, jaloers en manipulatief. Dat maakt het verhaal wat minder verteerbaar dan de trilogie, waar je je zonder schaamte kunt vereenzelvigen met Katniss. Wat moet je met een ellendeling als hoofdpersoon? Dus eigenlijk een onaangename verrassing.

Collins is op haar best als ze met de nodige actie de vaart in het verhaal houdt. Ze is minder overtuigend in haar psychologische tekening van een zoekende jongeman die uiteindelijk ruimte geeft aan zijn egoïsme en kwaadaardigheid. Dat maakt De ballade van slangen en zangvogels soms een lange zit. Dat is tegelijk de makke van prequels die later verschijnen. Je weet wat er gaat komen. Misschien moet je geen prequels schrijven, maar gewoon je verhaal beginnen bij het begin.

 

 

Schaduwleven en een pandemie

De keuzes die je maakt in het leven. Station Elf en Het glazen hotel van Emily St. John Mandel lagen voor me klaar bij mijn plaatselijke boekhandel. Ik begon met Het glazen hotel. Toen zag ik het heerlijke interview dat Hans Bouman met de schrijfster had. Daarna was Station Elf aan de beurt. Verkeerde volgorde, maar daarover straks meer.

Lezen is in wezen een eenzaam gebeuren. Maar als je een schrijfster als St. John Mandel tegenkomt weet je je omringt door prachtige personages en hun verhalen, gedreven door de keuzes die ze maken of worden opgedrongen door de omstandigheden. Zo heb ik dagenlang verkeert in het gezelschap van de schrijfster.

stationelfStation Elf, gepubliceerd in 2014, begint met een dood in het harnas. De beroemde acteur Arthur Leander sterft op het toneel terwijl hij Koning Lear speelt. Een toeschouwer probeert Leander vergeefs te reanimeren, waarna deze Jeevan zich ontfermt over Kirstin, één van de kinderen in de toneelproductie. Drie weken later is vrijwel de hele wereldbevolking uitgeroeid door de Georgische griep.

Kirstin maakt twintig jaar na de ramp deel uit van het Reizende Symfonieorkest. Ze trekken van dorp naar dorp, waar ze Shakespeare en Beethoven ten gehore brengen. Een onzekere, nieuwe wereld zonder elektriciteit en stromend water.

Springend door de tijd weeft de schrijfster de verhalen van  overlevenden met verhalen van personages van voor de pandemie. Zo speelt een comic een rol getekend en geschreven door Miranda, de eerste vrouw van Arthur Leander. Deze comic creëert een parallelle wereld met de vertelling in het boek. Clark, een jeugdvriend van Arthur* vinden we terug op een vliegveld waar een groep mensen een gemeenschap zijn begonnen. De zoon van Arthur, zeven jaar ten tijde van de ramp, komt later terug in een verrassende rol.

* Fun fact; de schrijfster won met dit boek de Arthur Clarke Award voor SF.

Station Elf is een dystopisch verhaal, een genre dat mateloos populair is in de Young Adult. Het boek kreeg het predicaat science fiction mee, maar laat je daardoor niet afschrikken. Het verhaal is zo rijk en vol ideeën, of in de woorden van The Times:

Prachtig, onverwacht, schitterend geschreven. Probeer dit boek maar eens weg te leggen.

glazenhotelZes jaar later verscheen Het glazen hotel. Of het de vertalers zijn, of het gegroeide schrijverschap van St. John Mandel durf ik niet te zeggen, maar wat is dit prachtig geschreven.

Waar je in Station Elf heen en weer springt in tijd en tussen personages, glijd je in dit boek als vanzelf heen en weer met de personages en gebeurtenissen door de tijd. Het begint met de val van een vrouw van een schip op volle zee. Je springt van een eiland voor de kust van Vancouver naar Manhattan. Een doodsbedreiging op het raam van een hotel. Een ponzifraude. Eenzaamheid en de leegte van het bestaan. Voor de kust geparkeerde schepen vanwege de crisis uit 2008. Geesten uit een schaduwleven. Zo lopen er allerlei lijnen en thema’s kriskras door het verhaal en schakelt ze net zo gemakkelijk tussen een geestverhaal, SF, maatschappijkritiek en een psychologische roman. Te complex om na te vertellen, maar alles wordt aan elkaar geknoopt.

Grote verrassing is de terugkeer van twee personages uit Station Elf, tenminste als je boeken in volgorde van verschijning leest. Leon en Miranda zijn wederom beide werkzaam in de scheepvaart.

Omdat ik eerst Het glazen hotel las raakte het idee van parallelle universums waar de schrijfster mee speelt mij zo dat het me op een vreemde manier ontroerde vanwege hun lot in Station Elf. Dat er een versie van je is die een ander leven en lot heeft dan de versie van jezelf in dit leven (dat ik ergens anders wel leraar ben geworden en niet drie keer uitgeloot). Het idee van parallelle universums, een schaduwleven, wordt vaker gebruikt in SF. Door een keuze in je leven ga je een bepaalde kant op, maar bestaat de alternatieve keuze in een ander leven, in een ander universum?

In het interview hieronder vertelt de schrijfster dat ze geen lineaire verhalen kan schrijven. Hoe ze alinea’s en hoofdstukken schrijft die na de eerste versie een plek krijgen in het verhaal. De verteltrant waarin je heen en weer springt in tijd en van personage op personage, zie je meer tegenwoordig. Maar er is niemand die dit zo prachtig beheerst als Emily St. John Mandel.

Dat ik eerst Het glazen hotel heb gelezen, daarna het interview bekeken en Station Elf als laatste, past wel mooi bij de caleidoscopische verteltrant van haar boeken en zo is dit blog ook rond.

Het glazen hotel zit op dit moment nog niet in de collectie van de bibliotheek. Station Elf wel, bovendien kun je het downloaden als e-book.

Overleven in een nieuw normaal

stewartLeven in een nieuw normaal, tegenwoordig een veelgehoorde uitspraak over hoe we met elkaar om moeten gaan in de huidige Corona periode.

Ook in het boek van Erin Stewart wordt regelmatig gerefereerd aan leven in een nieuw normaal. Voor hoofdpersoon Ava betekent dit nieuwe normaal echter iets totaal anders dan leven in een 1,5 meter samenleving. Als brandoverlever moet deze 16-jarige zich een jaar na een verwoestende huisbrand, waarbij ze haar ouders en nichtje annex beste vriendin heeft verloren, tegen haar zin in staande weten te houden op haar nieuwe high school.

Een enorme witte kartonnen vent met een Vikinghelm en een zwaard verwelkomt me in Vikingland: WEES DAPPER. WEES HELDHAFTIG. WEES EEN STRIJDER. Op een handgeschilderd spandoek aan de muur staat: PAS OP! ONTHOOFDINGSGEVAAR! HIER KOMEN DE VIKINGS!
Misschien was ‘slachtbank’ een understatement.
(p.21)

Van de Ava van voor de brand is uiterlijk weinig meer over. Zestig procent van haar lichaam is verbrand, van haar gezicht tot aan haar kuiten. Negentien operaties verder is haar huid een samenvoegsel van diverse delen getransplanteerde huid. Maar ook haar innerlijk is aangetast; waar de Ava van voor de brand niets liever deed dan zingen en toneelspelen, wil zij nu niet meer zingen en doet haar best om zo onopvallend mogelijk door haar school te bewegen. Maar met haar uiterlijk is dat een onbegonnen opgave:

Het gestaar laat me weten dat ik anders ben, uiteraard, maar onthult tegelijkertijd een diepere waarheid: ik ben minder.
Iets om naar te kijken in plaats van mee te praten.
Daarom heb ik dus geen spiegels nodig: als ik mezelf wil zien, kijk ik wel in de ogen van de mensen om me heen.
Mijn gezicht weet me altijd weer te vinden.
(p. 27/28)

Bij een bijeenkomst van een brandoverlevers-praatgroep ontmoet Ava de eigenzinnige Piper, die verwond is geraakt tijdens een auto-ongeluk. In tegenstelling tot Ava is Piper verre van onopvallend: haar brandwonden hult ze in felroze, zebra gestreepte drukkleding en met haar rolstoel maait ze zonder pardon mensen die haar dwarszitten omver. De twee sluiten vriendschap, om samen hun nieuwe normaal te vinden, “Wat dat in godsnaam ook mag betekenen.” (p.50)

Piper heeft een wrange humor. Zo maakt ze bijvoorbeeld een playlist voor Ava met als titel: brandmix. Alle liedjes gaan over vuur, zoals bijvoorbeeld Alicia Keys’ This Girl is on Fire en Billy Joel’s We Didn’t Start the Fire. Ook heeft ze er geen moeite mee om starende medescholieren op hun plek te zetten. Meer en meer kruipt Ava uit haar schulp. Ze laat zich zelfs door Piper overtuigen om auditie te doen voor de schoolmusical. Maar achter Piper’s uitbundigheid gaan ook littekens schuil, die van schuldgevoel en verloren vriendschappen. Hoe meer Ava opbloeit, des te meer lijkt Piper naar het duister in zichzelf te keren.

In het boek wordt ook meerdere malen verwezen naar een tekst van de Canadese dichter Atticus (Atticus Poetry). In 2018 werd hij door tijdschrift Galore Magazine uitgeroepen tot “World’s Most Tattoo-able Poet”. Niet zo verwonderlijk dus dat Piper op haar rug tussen twee vleugels van een feniks de volgende zin van zijn hand laat tatoeëren:

She conquered her demons,
and wore her scars like wings.
(p. 157)

Misschien wel de meest wijze raad voor ons allemaal, of onze littekens nu zichtbaar zijn of niet.

Je kunt dit boek ook lezen als e-book via de Onlinebibliotheek of anders reserveren via onderstaande knop.

reserveer

Een schuld ontkennen is het ergste wat een mens zichzelf kan aandoen

Constance Croon, een jonge schrijfster, heeft lang geleden gebroken met haar familie. Zolang ze zich kan herinneren is ze het zwarte schaap geweest, zij werd gezien als lelijk en kon niets goed doen. Wanneer ze tien jaar is, gebeurt er een ongeluk waarbij zij en haar broer gewond raken en waar haar familie haar de schuld van geeft. Jaren later is ze de leugens en het bedrog zat en doet ze een poging om dingen uit te praten. Als dit mislukt besluit ze het familiehuis de rug toe te keren.
Haar verbazing is dan ook groot als ze een telefoontje van haar tante krijgt, die vertelt dat Constance’s oma op sterven ligt en naar haar kleindochter gevraagd heeft. Haar eerste impuls is koppig weigeren, haar oma heeft vroeger immers ook nooit naar haar omgekeken. Maar kun je de wens van een stervende negeren? Constance besluit haar wrok opzij te zetten en rijdt voor het eerst in 15 jaar weer naar Vossensteyn, het ‘buiten’ van haar familie in Twente

Eenmaal terug bij het landhuis komen de herinneringen en pijn uit haar jeugd in volle hevigheid terug. Ze kijkt er dan ook bepaald niet naar uit haar oma weer te zien. Maar de oude vrouw blijkt een bijzondere vraag te hebben. Ze wil dat er een boek geschreven wordt over haar ervaringen in de oorlog en ze wil dat Constance dat gaat doen. Oma heeft haar herinneringen opgetekend in een dagboek dat ze aan haar kleindochter toevertrouwd. Constance ziet de opdracht in eerste instantie helemaal niet zitten, maar zodra ze de eerste 20 pagina’s van het broze dagboek gelezen heeft, is ze om. Ze verbaast zichzelf door te besluiten voorlopig op het landhuis te blijven, zodat ze met oma over het dagboek kan praten en het ondertussen kan bewerken tot een roman.  Maar dan arriveert de rest van de familie ook op Vossensteyn, om afscheid te nemen van oma…

Het litteken van Vossensteyn is een intrigerende familieroman die je meteen wilt uitlezen. De schrijfstijl van Maria Boonzaaijer is heel verslavend, poëtisch bijna, en het tempo ligt lekker hoog. Rode draad in dit verhaal is schuldgevoel. Boonzaaijer weet op een bijzonder gevoelige manier te omschrijven hoe ontzettend veel impact een leugen kan hebben op mensen en hoe lang dit kan doorwerken.

Een schuld ontkennen is het ergste wat een mens zichzelf kan aandoen. Dat weet ik nu, na zoveel jaren. De waarheid ontkennen maakt je innerlijk ziek…

Lezen dus, dit boek.

Twee hele sterke thrillers

De thriller Vergelding van Steffen Jacobsen staat hoog in mijn lijstje van Scandinavische thrillers. Daar kan Winterland van Kim Faber en Jannis Pedersen bij. Op enige afstand weliswaar, want zo goed als Vergelding is een zeldzaamheid. Beide thrillers beginnen met een terroristische aanslag in Kopenhagen.

winterlandSigne Kristiansen krijgt de leiding in het onderzoek naar de aanslag. De aanslag wordt niet opgeëist en er zijn weinig aanknopingspunten. De enige aanwijzing die ze hebben zijn camerabeelden waarop de vermoedelijke dader de bom plaatst op een drukke markt. Het lijkt in eerste instantie op een escalatie in een bendeoorlog. Het onderzoek loopt vast en de druk op Signe wordt steeds groter.

Ondertussen opent inspecteur Martin Juncker in een kleine stad op het platteland een nieuw politiebureau. Hij is weggestuurd uit Kopenhagen nadat hij een affaire begon met een juriste. Voor zijn professionele misstap werkte hij nauw samen met Signe. Met twee nieuwe agenten krijgt hij meteen een dubbele moord op zijn bordje. Die twee zijn misschien niet direct een aanwinst voor het korps, maar wel voor het verhaal.

Met twee verschillende verhaallijnen weet je dat ze uiteindelijk bij elkaar komen. De schrijvers nemen hier de tijd voor, maar dat draagt alleen maar bij aan het genieten van deze uitstekende Scandinavische thriller.

lloydHet geheugenwoud van debutant Sam Lloyd is niet voor tere zielen, of het kan zijn dat ik met het klimmen van de jaren steeds gevoeliger wordt.

De dertienjarige Elissa wordt op weg naar een schaaktoernooi ontvoerd. Ze wordt gedesoriënteerd wakker in een stinkende ruimte onder de grond, vastgeketend aan de muur.  Haar lot wordt haar langzaam duidelijk als ze bezocht wordt door de ontvoerder en de twaalfjarig Elijah. Er zijn meer meisjes geweest begrijpt ze uit het contact met Elijah. Ze ziet hem als enige mogelijkheid om uit de kelder te komen en probeert een band op te bouwen. Haar schaakintellect helpt haar hierbij.

Lloyd maakt optimaal gebruik van dit afschuwelijke gegeven doordat Elissa haar ontvoerders niet kan zien in het duister. Ze kan de komst van beiden onderscheiden door de eigen stank van het tweetal.

Hoofdinspecteur Mairéad wordt opgeroepen als de moeder van Elissa alarm slaat. Er zijn weinig aanwijzingen en de tijd tikt, zeker als blijkt dat de zaak lijkt op eerdere vermissingen.

Blijf vooral doorlezen. De wisseling van perspectief tussen Elissa, Elijah en Mairéad zorgt namelijk voor een bijzonder beklemmend gevoel, dat alleen wat lucht krijgt in het verhaal van Mairéad. De gedachten van Elijah zijn verontrustend en het lot van Elissa aangrijpend. De openbaring van het verhaal achter Elijah is een geweldige plotwending. Ondertussen heeft Lloyd je al aardig door de psychologische gehaktmolen gedraaid. Op weg naar een adembenemende finale.

 

Laat je verrassen door onze leest- en kijktips